-
Detail van een foto van de Beeldbank van het Stadsarchief van de gemeente Amsterdam, 1952
De Verplichte Figuren
Het ergste waren de zogenaamde verplichte figuren. Eén keer per half jaar meen ik, ‘t kan ook per 3 maanden of zelfs per maand zijn - dat weet ik niet meer, waarschijnlijk heb ik dat verdrongen - had je het heitje voor een karweitje gebeuren.
Eerlijke karweitjes
Ik haatte, nee, verafschuwde het. Het was de bedoeling om binnen een week een minimum van naar ik meen vijf karweitjes te voldoen voor een kwartje elk. Op zich al een hele vernedering maar goed … Ik moest langs de deuren in de buurt gaan en overal vragen of de betreffende bewoner misschien een karweitje voor me had te doen. Je mocht ook nooit meer dan één klusje opknappen bij dezelfde klant, dit natuurlijk om fraude tegen te gaan. De bewoners moesten ook daarom een handtekening op de karweilijst zetten onder vermelding van de gedane taak.
Concurrentie
Nu was het zo dat in onze buurt nog meer padvinders actief waren dus werd de spoeling erg dun wilde je niet te ver bij je eigen huis aan de gang gaan. Ik was slim genoeg om als eerste ons eigen trappenhuis aan te pakken, mijn enige concurrenten in onze flat waren de al eerder genoemde gebroeders Visser, waarvan Piet de slimste was bij het verkrijgen van karweitjes, hij had ze altijd al snel gedaan. Dat bleek later ook wel in zijn verdere loopbaan trouwens, ik geloof zelfs dat hij zich ooit eens als röntgenfotograaf heeft te werk gesteld in het Lucas ziekenhuis, terwijl de goede knul volgens mij alleen ooit een RitsRats wegwerpcamera had bediend. Dit terzijde, maar even ter illustratie van de vlotte babbel van Piet, nog steeds een zeer beste vent overigens. (Op het moment van dit schrijven - januari 2009 - ligt Pieter in het ziekenhuis in Almere vanwege hartproblemen, veel sterkte vriend!)
Dure hulp
Enfin, bij ons op de trap had ik als vaste karweileverancier buurman Verhoeven, alleen baalde hij als ik als padvinder langskwam, want dan kostte het hem een kwartje, terwijl als je als gewoon buurjongetje door hem werd geronseld voor het doen van een boodschap, je er nooit meer dan een dubbeltje voor kreeg.
Gepubliceerd op
Reacties (6)
Jannie
't Kwam vast door je lieve snoetje zus..... ;>))
Heitje voor een karweitje..
volgens mij heb ik nog nooooit een dubbeltje laat staan een kwartje gehad van Verhoeven. ZElfs niet als we helemaal naar de apotheek moesten ( en dat moest nogal es!!)
Hans G.
Hans,
ik heb (nog) geen mailtje van je gehad, jammer, want ik zou onze herinneringen toch nog wat meer aan willen halen. Misschien is het per ongeluk in mijn ongewenste bak binnengekomen.
Ik hoop dat je alsnog een berichtje wilt sturen.
(pplenter@live.nl)
Heitje voor een karweitje
Ben ik ff blij dat ik de jongste was.....hoefde gelukkig nooit het pad te vinden:>))
Verhoeven
Nou het dubbeltje was wel het minste ja, zijn vrouw was voor de "gewone" boodschappen royaler... daar kregen we als kinderen wél een kwartje... zeker als we daarvoor een buiten de buurt gelegen zaak moesten opzoeken.
Voor Verhoeven zelf maakten we ons dan ook uit de voeten als zijn kale kop tevoorschijn kwam, dmv. allerlei ont- en uitwijkmanoevres...... Het dubbeltje stond nl. niet in verhouding soms met de te doene boodschap, bv. helemaal naar de Sam lopen voor een zoute haring ofzo (meegemaakt).
ach.... over de doden niets dan goeds zullen we maar zeggen.
;>))
Heitje voor een karweitje
Dat jij bij buurman Verhoeven nog een dubbeltje kreeg, valt me mee. Hij was anders niet zo royaal. Dus dat kwartje was helemaal ene rib uit zijn lijf.