Herinneringen van Simon Stammis aan de Spaarndammerbuurt waar hij van z'n geboorte in 1936 tot in 1948 woonde.
-
Foto: collectie Simon Stammis
Simon: “In 1943 verhuisde ons gezin naar de Spaarndammerdijk 185, daar waar nu het Art-Hotel staat. Ik vond dat jammer want we woonden in een klein, houten groen geschilderd woninkje, aan de Veldweg. De Veldweg werd het ‘Zwarte weggetje’ genoemd en het liep vanaf de Spaarndammerdijk, langs het ‘opgespoten land’ aan de ene kant en de spoordijk van de lijn Amsterdam-Zaandam aan de andere kant, naar het Noordzeekanaal, waar later de Nieuwe Hemweg aangelegd werd."
"We woonden op een idyllisch plekje, met een flinke lap grond die doorliep naar de spoortuin waarop mijn vader groenten en aardappelen verbouwde. Er waren ook een stuk of zes bessenbomen, een grasveld, een schommel naast de schuur en een regenput op het erf. Omdat er geen elektriciteit was hadden we olielampen. Later werd er een elektriciteitsmeter aangelegd, een zogenaamde muntmeter. Dat hield in, dat als de gulden ‘verbruikt’ was, het licht uitging. Er moest dan een wederom een gulden in de meter gestopt worden om weer licht te krijgen. "
"In 1940 brak die ellendige oorlog uit. Op het opgespoten land kwamen Duitse kanonnen te staan die onophoudelijk dreunden. Zoeklichten priemden door de nachtelijke hemel speurend naar overvliegende Engelse Tommy’s (soldaten). Als ze raak schoten verliet de piloot zijn brandende jager met zijn schietstoel en zweefde met zijn parachute langzaam naar beneden. Dikwijls werden er dan op hem nog fatale schoten gelost. De bezetter kon blijkbaar niet verhinderen dat in het Westelijk Havengebied toch granaten werden afgevuurd op onder andere grote brandstofopslagtanks; dikke zwarte rookwolken stegen dan op boven het havengebied. Mijn oudste zusje en ik vonden op het opgespoten land vaak granaatscherven met scherpe kanten. Mijn ouders zeiden streng “dat ís geen speelgoed” en mijn vader heeft ze ergens diep begraven."
"In 1942 werd mijn 4-jarige zusje ziek en onze huisdokter weet dat aan het vochtige huis. Mijn ouders besloten daarom te verhuizen en via mijn vaders werkgever, de Nederlandse Spoorwegen, konden we in 1943 een huis aan de Spaarndammerdijk 185 betrekken. Het lag vlakbij spoorwegovergang (Post V) aan de lijn Amsterdam/Zaandam. De huur was f 3.50 per week."
Dit is deel 1 van de 3 delen van dit verhaal. Lees hier alle delen.
Gepubliceerd op
-
Het huis aan de Spaarndammerdijk -
Foto: Beeldbank van het Stadsarchief
Reacties (6)
Re: Re: Spaarndammerdijk
Dat klopt en Bep kwam wel eens op bezoek. Mijn zus Bab wordt in juli 80 jaar.
Re: Spaarndammerdijk
Re: Spaarndammerdijk
Spaarndammerdijk
simon bent u een broer van Bab stammes ?mijn zus Bep Baas was vriendin met haar .Zij is naar Amerika gegaan .mijn ouders hebben haar een bezoek gebracht
wij woonden in de Zaanstraat 104 boven de poort .Mijn vader was bij de amsterdamse brandweer .
figuurtjes
Ha José,
Kort maar spannend. Deze stem uit het verleden weet een helder zoeklicht op de geschiedenis te werpen.
Er staan twee figuurtjes onderaan op de foto van het witte huis. Wie zijn dat?
Groet.
Herkenning
Vanaf 1940 tot 1965 voetbalde ik in D.W.S. en De Spartaan, vandaar dat ik me beide huizen zowel als het "zwarte weggetje" zeer goed voor de geest kan halen.
Die geest was inmiddels een beetje wazig, maar de foto's klaarden mijn geest weer op.
Dank daarvoor Simon.