Paard in de gang

heeft iemand de familie van anrooij gekend (en het landje waar de pony's stonden omstreeks 1974)

graag wil ik iets laten weten aangaande genoemde muilezel, ten eerste wist ik niet dat de muilezel die Jun had, van buis is geweest !
Ik was bevriend met de zoon van Willem Jun, genoemde muilezel werd gestald op, of nabij, het D.W.S. terrein, als wij vakantie hadden of vrij hadden mochten wij Jansje de muilezel ophalen, ze wilde nooit door de poort van het terrein, wij gooide dan onze jas over haar kop zodat ze niet kon zien, en zo liep ze mee naar buiten, waar ze eerst werd ingespannen voor de kar, één van ons ging op de bok zitten, de andere haalde de jas weg, en dan ging Jansje er met een bloedgang vandoor en was de eerste 100 meter niet te stoppen. Het was een lief beest, helaas is ze op een beroerde wijze aan haar einde gekomen toen dat vliegtuig op de school aan de westzaanstraat neer kwam. Ik heb zelf een hele beschrijving hoe die crash is verlopen
Ik zelf woonde toen in de zaanstraat op nummer 8, maar ben geboren boven de groente en fruitzaak van Willen Jun, op de hoek van de houtrijkstraat / assendelftstraat,
na de oorlog kreeg Willem Jun weer een vrachtauto en gingen we daarmee de groente en fruit ophalen, en ook de aardappelen

Een ander paard dat door de spaarndammerbuurt liep was het paard
van de schilleboer, Boer George, als kind mocht ik hem helpen met het
ophalen van de schillen met een jute zak over de nek. Het paard sloeg nog al eens op hol wat zeer angstwekkend was. Hij schakelde dan ook over naar een gemotoriseerd vehichle, een grote oude zwarte citroen waar de schillen in werden vervoerd, de auto stonk verschrikkelijk maar dat mocht de pret niet drukken temeer omdat boer george goed betaalde en je een centje zeer goed gebruiken kon.

Ben daar geboren in 1961.
Op nummer 29 me vader woonde daar al heel lang in die buurt.
Later zijn we verhuist naar de houthaven waar me vader werkte.
Goh zo lang geleden al ik woon tegenwoordig in Brabant maar ergeet me roots nooit meer.

Het verhaal van de muilezel is moeilijk terug te halen. Mijn vader reed tot september 1940 zeker met een T-Ford. Deze zou worden ingevorderd en hij verkocht hem toen aan boer Verwer in de Ij-polder, die hem ombouwde tot een tractor. Vader ging over op het gebruik van paard en wagen. Of hij naast de auto ook nog een paard had weet ik niet, wel weet ik dat het paard in maart 1942 werd geslacht. Ik denk dat hij toen een muilezel heeft gekocht. Een eigenwijs dier. dat de tramrails niet over wilde steken, een bochtje maakte bij elk putdeksel dat zij tegenkwam en de meeste bruggen niet over wilde. Er was te weinig werk voor het beest en daarom werd hij s morgens door Jun gebruikt om naar de groentemarkt in de J.v.Galenstraat te gaan. Waar ons' vader trachtte om Jans met zoete woordjes over genoemde obstakels te doen gaan, hanteerde Jun andere methoden, zweep en karwats kwamen hierbij te pas. Jans is toen aan Jun verkocht en was ten tijde van de vliegtuig-crash in 1944 eigendom van Jun. De verkoop zal in 1942 hebben plaatsgevonden, want toen kreeg mijn vader toestemming van de duitsers om een 3-jarig paard te kopen. Dat heeft hij gedaan en dat paard afgebeeld op de bovenste foto.

zover ik me kan herinneren had die Buis ook een ezel voor de kar lopen, die was soms s' morgens niet vooruit te krijgen tot groot vermaak van de buren
ik zelf ben geboren in`1927 en kan me nog goed herinneren dat die mosterdzaak daar was, ik zelf woonde boven de groente en fruitzaak van Willem Jun, die toen een Studebaker vrachtwagen, die later door de duitsers is ingepikt, en daarvoor in de plaats een muilezel kwam, die aan zijn einde is gekomen toen die Amerikaanse bommenwerper op de school in Westzaanstraat terecht kwam na te zijn aangeschoten

José, ik begrijp je gevoelens ten opzichte van het paard heel goed. Ik denk alleen niet dat het dier besefte dat zij/hij voor de laatste keer uit de Houtrijkstraat vertrok. Paarden kijken nu eenmaal altijd wat melancholisch uit de ogen.
Het liefst zou ik willen dat alle dieren konden leven totdat ze van ouderdom dood omvielen, maar helaas is dat slechts maar een heel kleine minderheid gegund. Dit paard waarschijnlijk ook niet, ook al heeft het misschien nog een aantal jaren elders geleefd. Het einde is bijna altijd het slachthuis, met alle stress en ellende vandien.

Het lijkt op de foto wel of het paard het voelt dat het de laatste keer is dat hij/zij uit de Houtrijkstraat vertrekt. Echt triest dat het dier verkocht werd. Ik hoop maar dat het paard z'n laatste jaren nog goed heeft mogen leven, maar ik vermoed dat het naar de slager is gegaan.
Een heel mooi stukje vind ik het verder. Echt de geschiedenis van de buurt geeft het weer.