Een uitgebreid verhaal - doorspekt met herinneringen - over een wandeling door Osdorp. Dit verhaal zal in delen gepubliceerd worden. Vandaag deel 2.
-
Daar achter die blauwe zonneschermen zat de langgerekte praktijk van al die 'kinderbeulen'.
Foto: Beeldbank Stadsarchief, stadsdeel Osdorp.
Osdorp in
Met lijn 1, vanaf het Centraal. De route is nagenoeg ongewijzigd. Voorbij het Surinameplein de Lelylaan: Osdorp in! In onze eerste jaren in Osdorp was er trouwens geen tram, maar alleen bus 23 naar het Haarlemmermeerstation. Halte Meer en Vaart, halte Torenwijk, en dan komt mijn halte, Osdorpplein. De plaats waar vroeger de schooltandarts van het ATZ zat levert nog altijd kramp in mijn buik op.
Ouderlijk huis
Ik neem het witte bruggetje naar het Groenpad. Langs het oude ouderlijk huis van Hilbert Steensma, wiens bijdrage over het leegruimen van het ouderlijk huis mijn kennismaking met deze site was. Blomwijckerpad, met links de Cromme Camp en de Witte Klok. Ik hou rechts aan en ga de Hooge Venne in, tot aan de straat waar ik 11 jaar heb gewoond: de Osdorperban.
Kwak
Vroeger stond hier het beruchte KWAK, ik heb dat zien bouwen in, volgens mij, 1967 of 1968. Wij verzamelden altijd op het hoekje van de Osdorperban en de Hooge Venne; als we met voldoende man waren, gingen we voetballen op het basketbalveldje (met de basketbalpalen als doel) aan de overkant van het kruispunt Osdorperban/Notweg.
Ongeluk
Vlak voor dat kruispunt is een buurjongetje en klas- en leeftijdsgenootje van mij, Frankie, onder een bus gekomen. Hij overleefde, maar is geestelijk nooit ouder geworden van de 4 of 5 jaar die hij was ten tijde van het ongeluk. Zo zwaar gewond was hij. Zijn broertje Robbie zat bij mijn broertje Kees in de klas.
Kinderrijk
Het huizenblok waar wij woonden was van de RK Woningbouwvereniging Dr. Schaepman, en dat betekende dus een uiterst kinderrijke bevolking. Er waren vijf portieken, met acht woningen per portiek, en iedere portiek huisvestte minstens een tiental kinderen, die dan allemaal naar dezelfde school, voetbalclub, judoclub, verkennersgroep, gymclub of dansschool gingen.
Gepubliceerd op
Reacties (13)
Lijn 1 ?
Dit artikel is gepubliceerd in 2010. Ik wil niet flauw doen, maar lijn 1 rijdt al vanaf 2001 niet meer via het Osdorpplein. Dat traject is toen overgenomen door lijn 17. Lijn 1 rijdt sinds 2001 via de Pieter Calandlaan richting De Aker.
H. van Dijk
Beste H. van Dijk
Dit verhaal speelt van 1959 tot 1971 (staat er boven).
De redactie
Schenk
Pffff door haar ben ik 15 jaar niet meer naar een tandarts geweest, pas tijdens mijn militaire dienstplicht moest ik wel en gelukkig viel de schade mee een gaatje!
Schenk
de beul en draak van osdorpplein noemde ik der altijd. Die vreselijke lange gang die je moest lopen voordat je er was. Kinderen schreeuwde in de wachtkamer ik dacht dat ik bij de slachtbank was .Dat ik in de zesde klas zat ben ik voor de laatste keer bij der geweest omdat ze uitschoot met de boor en heb der ook uit kwaadheid een muilpeer verkocht en ben met pijn in mijn mond weggelopen. nadat mijn ouders erachter zijn gekomen wat er was gebeurd hebben we een andere tandarts genomen, waar ik wat blij mee was. Was wel lachen dat ze een half jaar later weer aanwezig was op school dat ik weer naar voren werd geroepen maar ik ging niet ik bleef mooi op mijn stoel zitten. Toen zei ze dan zal ik je ouders wel ff opbellen ik zei je doet je best maar. Ik hoop dat ze de gekregen muilpeer nog lang zal heugen
Schenk
oh ja, kennen jullie deze ook nog:
De volgende ingespoten pacient, lampje, biep, biep, biep.
Een hartslag van 160 naar binnen.
Tandarts Schenk
Ja die naam Schenk is me altijd wel bij gebleven, ze heeft een aantal kiezen van mij uitgehold en opgevuld met amulgaam en heb daar nu witte vullingen in zitten, die uitgeholde kiezen zijn nu wel verzwakt door haar.
Wat een ramp was dat als de schooltandarts op school kwam, en maar bidden dat je halfjaar had.
Als je toch moest komen dan moest je langs de achterkant van het gebouw die lange metalen trap op, vrezelijk en je zag soms uitgespugde bebloede wattenliggen.
Wat een tijd die schooltandarts.
Barbie
Ik had een man als tandarts en kneep de hand van mijn moeder zowat fijn omdat er zonder verdoving werd geboord. Ik had altijd gaatjes totdat ik groot genoeg was om alleen naar binnen te gaan. Vanaf stond ik binnen 1 minuut weer buiten. Zo serieus nam hij zijn vak. Ik heb wel mijn hele barbieverzameling kunnen aanleggen door deze tandarts. Als ik niet zou huilen kreeg ik een barbie ..... Het rook daar ook altijd zo raar.
Schenk
Ja, wat een verschrikking!!!!!!! De Hel van Osdorp!. Ik was ook heel blij toen ik gewoon naar een particuliere tandarts mocht van mijn ouders, wat een wereld van verschil. Was ik bij Schenk al als de dood als ze op school kwam, dit was zeker niet het geval bij mijn volgende tandarts, die mocht zelfs boren zonder verdoving.
Ik heb Schenk zelfs 1x geschopt toen ze aan het boren was en uitschoot en dat peesje onder mijn tong gedeeltelijk doormidden boorde, er hing gewoon een stukje los --> heb ik jaren lang gevoeld.
De Bekkenbeul noemden wij haar
Ik was 10 jaar en ook bij ons kwam de schooltandarts, tja, mevrouw Schenk... een ware hel was het. Ik herinner me nog goed dat wij op het osdorpplein in het behandelcentrum kwamen. Ik samen met mijn vader. Ik moest ik de stoel gaan zitten en ja, daar stond ze voor mij, de heks, met haar vieze dikke lichaam en grauwe grijze haren. Ik was doodsbang, uiteraard, ik was een kind van 10 jaar. Mijn vader stond aan de kant. Omdat ik zo bang was raakte ik volledig in paniek. Om mij kalm te krijgen kneep ze mijn hele arm blauw waarop ik uit de stoel sprong en het behandelcentrum uitrende. Mijn vader achter mij aan, over de galerij, springend op de garages aan de achterzijde en vervolgens rennend over tussenmeer met mijn vader achter mij aan. Toen hij mij uiteindelijk te pakken had bracht hij mij terug naar Schenk, de Bekkenbeul... jou behandel ik niet meer zei ze, kom maar terug als je rustig bent geworden. Nou, dat is pas als ik dood ben, zei ik. Thuis aangekomen schrok mijn moeder zich half dood, mijn hele bovenarm was werkelijk bont en blauw. Resultaat, mijn broertje en zusje mochten ook nooit meer naar de schooltandarts. Ik heb nog jaren een vreselijke vrees voor de tandarts gehad, maar het mooie is toch wel dat, hoewel ik nu al 48 jaar ben, ik nog steeds mensen spreek die ook deze gruweldaden met Schenk hebben meegemaakt.
Butchers
Jessurun en Bulthuis zaten eerst in Geuzenveld en later ook in die flat aan het Osdorpplein. Wat een stelletje lamlullen en slagers waren dat zeg........
Die Jessurun was mij een keer aan het boren en tegelijk, omgedraaid, met zijn assistente te ouwehoeren. Of bleef een keer met zijn haakje in mijn lip hangen. Een keer een moeder zo kwaad zien worden op hem. Haar kind was net een kies getrokken en hij stuurde dat kind, hevig bloedend, zonder tampon op de wond, zoweer naar huis. En zo waren er tig verhalen over die
slagers op het Osdorpplein.
Toen de tandarts in mil.dienst vroeg wat voor een rare soort tandarts ik eigenlijk had omdat alle kiezen veel te groot waren uitgeboord trok ik mijn conclusies en heb daar in Osdorp nooit meer een stap over de drempel gezet.
Re: Tandarts Schenk
Ja die Tandarts ken ik ook nog. Ze was niet echt vriendelijk, heb er nog nachtmerrie's van. De tandartsen zaten toen in de jaren 60/70 in de flat op het Osdorpplein. Ik ben met mijn broer,zus en ouders in 1960/61 in Osdorp komen wonen. Was toen 1 jaar, heb daar tot mijn 21ste gewoond.
Daarna uit huis gegaan 5 jaar in A'dam oost, maar miste Osdorp heel erg.
Ons huis in Oost werd afgebroken en we mochten in terug naar Osdorp.
Daar kwamen in de Willemskerkestraat te wonen.
van Commenee
Ha! Andre, de broer van Charles, was ook zo'n sportman. Ik herinner mij dat ik hem samen met mijn maatje Erik had uitgelokt. Plotseling rende Andre op ons af. Erik sprong bij mij achter op de fiets en riep; "Rijden! Rijden! Sneller!".
Ik weet niet of de atleet ons inhaalde maar het zou mij niet verbaasd hebben.
Tandarts Schenk
Ze is inmiddels overleden maar die schooltandarts mevr. Schenk was een verschrikking! Bek open riep zij altijd. Ben jaren lang bang voor de tandarts geweest door haar.
cromme camp
en op de Cromme Camp woonde Charles van Commenee, nu wereld beroemd als initiator van sportevenementen. Ik herinner me dat hij ooit een 78 toeren plaat heeft meegenomen naar een feest bij mij thuis. Op de terugweg woei die plaat zo de Sloterplas in. Zn Pa was niet echt blij...