Een uitgebreid verhaal - doorspekt met herinneringen - over een wandeling door Osdorp. De komende weken zal dit verhaal in delen gepubliceerd worden. Vandaag het inleidende stukje.
-
Opening van tramlijn 17 naar Osdorp. De halte Johan Huizingalaan op de Cornelis Lelylaan -
Foto: Tj.E. Swierstra, 9 september 1962
Weer terug
Een wandeling door mijn Osdorp, maar gemaakt na meer dan 30 jaar afwezigheid. Deze wandeling vindt plaats in 2004. Mijn moeder ligt op sterven, ver van Osdorp, en ik voelde ineens een sterke drang om weer eens terug te gaan, naar de plek waar wij zo gelukkig zijn geweest: Osdorp. Wij zijn in 1971 verhuisd, na meer dan 11 jaar in Osdorp gewoond te hebben. Toen wij verhuisden was ik 14, nu naderde mijn 50e verjaardag. Ik ben nadien nog een paar keer terug geweest, dus misschien haal ik wat data door elkaar.
Eerste huis
Voor mijn ouders was het huis in Osdorp hun eerste eigen huis. Voordat wij naar Osdorp verhuisden, woonden we bij mijn oma in, de moeder van mijn moeder. De broers van mijn moeder woonden daar ook nog, en mijn eerste broer is daar ook nog geboren. Mijn ouders hadden eigenlijk naar Australië willen emigreren, maar omdat mijn opa ernstig ziek werd hebben ze de emigratie uitgesteld. Ik werd geboren, mijn opa overleed, mijn eerste broer werd geboren, en toen hebben mijn ouders de Australiërplannen maar afgeblazen. Toen wij verhuisden was mijn moeder in verwachting van mijn tweede broer. Onze periode in Osdorp viel samen met de periode van grotere rijkdom en vrijheid in Nederland, en het Nederland van 1959, toen wij naar Osdorp verhuisden, verschilde heel erg veel van het Nederland van 1971, toen wij Osdorp verlieten voor een flatwoning in de satellietstad Purmerend. Nederland ging van zwart-wit naar multicolour en van mono naar hi-fi stereo.
Begin van de route
Ik besluit in 2004 om, als vanouds, met lijn 1 te gaan, vanaf het Centraal. De route was nagenoeg ongewijzigd. Voorbij het Surinameplein de Lelylaan: Osdorp in!
Gepubliceerd op
Reacties (1)
Nieuwsgierig
Bart,
Ik ken je niet, althans niet van naam.
Leuk om herinneringen van anderen te lezen.
Ik ben benieuwd naar volgende verhalen...