Meneer en mevrouw Musch kwamen wat stijf over, maar eenmaal in de ‘demonstratie mode’ zag het er toch wel zwierig uit
Achteraf kan geconstateerd worden dat de lessen degelijk waren en net aan bij de tijd. Naast de drie ‘ballroom’ iconen, Engelse wals, Quickstep (foxtrot) en Tango, leerden we ook de Valeta, Slow fox, Rumba, Jive en de Twist. Allemaal in vier jaar en het leverde mij brons, zilver en goud op.
Belangrijker nog dan het dansen vond ik de ‘dames’. De meeste tijd dansten we met een vaste partner. Als eerste was dat Corry van dezelfde school uit Slotermeer, met haar mocht ik ook mee naar een schoolfeest in Bellevue. Corry was behoorlijk ‘gevuld’, af en toe werd mij dat, voor mijn gevoel uitdagend opgedrongen. Wat ik daarmee aan moest onderzocht ik toen nog. Later kwam dit allemaal goed. Corry ging van dansles af en een schoonheidsspecialiste, waarvan ik de naam niet meer weet, nam haar plaats in. Zij droeg bij voorkeur mohairtruitjes en die voelden zo lekker aan.
Naar vrij dansen, op zondagavond, ging ik zelden. Die ene keer dat ik daarbij wel aanwezig was, ging het ook nog fout. Natuurlijk moest er een spelletje gespeeld worden. ‘Hoedje doorgeven’, degene die het hoedje op z’n hoofd had wanneer de muziek stopte, viel af. Ik werd samen met mijn partner winnaar. Daarvoor moest ik wel mijn naaste belagers zo’n ‘zwiepert’ verkopen, dat zij door de ruit van de aangrenzende garderobe gingen. Daardoor ging waarschijnlijk de prijs aan onze neus voorbij. Meneer Musch was duidelijk niet blij.
Gepubliceerd op
Reacties (1)
Vrij dansen
In tegenstelling tot jou had ik totaal geen zin in dansles. De meiden om mij heen gingen allemaal wel, het 'hoorde toch bij je opvoeding'? Nou, die opvoeding kon mij gestolen worden, ik ging niet. Totdat het koor, waar ik in zong, voor het jaarlijkse Ceaciliafeest - ik meen in 1964 - een diner dansant organiseerde. Ik had wél zin in zo'n feestje, en vooral in een mooi door mijn moeder gemaakt outfitje, en afgaan op de dansvloer wilde ik natuurlijk helemaal niet. Dus ik besloot om privé-lessen te nemen. Bij de firma Liebregts in de Nes (Brakke Grond), waar mijn ouders elkaar hadden leren kennen in 1939. Ik kreeg les van een dame met een bijna balletachtige en afstandelijke uitstraling. Ik was een snelle leerling, het ging mij allemaal vrij goed af. Op het Caeciliafeest schitterde ik dan ook, 17 jaar jong, mede door de lovertjes op het bovenlijfje van mijn prachtige jurkje.
Mijn danslerares had mij over weten te halen om te fungeren als voordanseres. Dat hield in dat je op een beginnerscursus samen met een van de dansleraren (v/m) de passen voordeed. In ruil daarvoor mocht ik gratis en voor niks naar de vrij-dansen-avonden. Dat werd pas leuk toen mijn broer ook op dansen ging.
Er werden daar ook feesten georganiserd, zoals een kerstbal, waar je je niet al te veel bij moet voorstellen: er stond gewoon een kerstboom, en dat was het.
Maar het Sinterklaasfeest werd ook gevierd. Iedere dame moest een pakje maken voor een heer, en omgekeerd. En als je iemand op het oog had mocht je daar een extra pakje voor maken. Nu, ik had daar iemand die achter mij aanzat - die ik overigens helemaal niet zag zitten - en ja hoor: een extra pakje. Balen! Maar na verloop van tijd nog een extra pakje........ Mysterieus..... Mijn 'aanbidder' helemaal pissig, en ik toch wel nieuwsgierig.
Nu, de ontknoping kwam tijdens het Sinterklaasfeest in huiselijke kring, dat met trekken van lootjes gevierd werd. Mijn broer had mij getrokken, en had zijn gedicht en surprise dus op het dansgebeuren gebaseerd..... de l*l.....
Liebregts was trouwens een uiterst katholieke organisatie. Je kwam er niet in als je niet kon bewijzen dat je van 'het houtje' was, ook niet bij vrij dansen. Daar had men het volgende controlemiddel voor: men vroeg onder welke parochie of je hoorde. Nu, dat was natuurlijk makkelijk doorgeven aan vriendinnen en vrienden die je mee wilde nemen. ;-)