-
Melkwinkeltje Ruys de Beerenbrouckstraat
-Met rechts de telefooncel en een brandmelder.
Wat vooraf ging aan de Herinneringen van een 'oudgediende Diender', deel 4
Mijn vrouw had de eerste tijd wel problemen met het leven in de grote stad, rechtstreeks uit het veen getrokken als we waren. Maar ze heeft zich er zeer moedig doorheen geslagen en had zich al snel aangepast. Al moet ik er wel bij zeggen dat ze vooral in de aanvang daarbij wel veel steun heeft gehad van haar familie. (Ook allemaal mensen die met nog geen tien paarden uit het veen weg waren te krijgen.)
een aardige anekdote.
Niet zolang na dat wij in Amsterdam waren komen wonen was, ter ondersteuning van zijn kleindochter, mijn vrouw haar grootvader overgekomen uit Drenthe. Opa zou wel even voor zijn kleindochter boodschappen gaan doen bij de kruidenier in de Sam van Houtenstraat, een kleine supermarkt. Bij binnenkomst vulde Opa zijn boodschappentas met de door zijn kleindochter bestelde boodschappen. Echter hij werd door de winkelbediende aangesproken met de woorden: “Meneer, U moet een mandje nemen voor de boodschappen”. Waarna opa de boodschappen in een van de daar aanwezige mandjes deponeerde en ging afrekenen aan de kassa. Hij wilde hierna de zaak verlaten MET het mandje, edoch hij werd teruggeroepen door de winkelbediende dat dit niet de bedoeling was. Opa reageerde verontwaardigd in half Drents/half Nederlands hierop: “Maar U hebt zelf gezegd dat ik een mandje moest nemen”. (Opa was ongeveer 80 jaar en onbekend met het fenomeen supermarkt)
Winkels
Later kwam “de Spar-man” (Ruys De Beerenbrouckstraat ter hoogte van de Burgemeester Van Leeuwenlaan) aan de deur met een boodschappenboekje dat hij later weer op kwam halen nadat door moeder de vrouw de verlangde week boodschappen daarin waren opgeschreven. De volgende dag werden de boodschappen dan thuis bezorgd. Verder werden de dagelijkse bood-schappen gedaan bij groenteman Boelsma (Colijnstraat), slager Blommesteijn (Wigbolt) en de bakker, een filiaal van bakkerij Huijberts (Colijnstraat). En dan hadden we nog een electronica-annex sigarenzaak Almering (Wigbolt). En Melkboer de Kort, (Ruys de Beerenbrouck) die in de flat langs de deuren kwam, met melkbus en al.
Gepubliceerd: 22 juni 2009
Lees ook de andere verhalen van deze diender
Gepubliceerd op
Reacties (20)
Re: De kort
Nadat Willem van de Kort de zaak van zijn vader had overgnomen ging het bergafwaarts met de zaak. Theo en Henk van der Kort liepen de wijk met hun gemotoriseerde voertuigen. Met de komst van de supermarkten konden de heren van de Kort niet meer opboxen tegen de lagere melkprijs. Nadat de winkel was gesloten, kwam een buitenlands afhaal annex restaurant hiervoor in de plaats.
Melkpoortje
Klopt als een zwerende vinger Okko, ik heb af en toe met een aluminium emmertje 2? liter (losse) melk gehaald onder het door jou genoemde poortje. Het rook er meteen naar boter melk en kaas, ipv olie en benzine.... wie het was die me dit verkocht kan ik me niet herinneren..... ennehh.. oh ja, het was een kunst om met het emmertje te zwaaien zonder 1 druppel te verliezen.
Weer een golf van nostalgische gevoelens.... zucht... ik word oud... :>))
melklevering tijdens vakantie de Kort
Wie kan zich nog herinneren dat als de Kort zijn jaarlijkse vakantie hield, de winkel gesloten was en er dus geen verse dagmelk geleverd werd. De levering in deze wijk werd dan voor een aantal weken overgenomen door melkboer Piet Heijma uit de Sam van Houtenstraat. Piet reed dan met zijn bekende bruine elektrische handkar de Wigbold buurt in en stalde zich dan onder een van de flats, ik meen de Jelte Eelsmastraat. In de ruimte onder de flat werd dan profesorisch m.b.v. kratten en planken een toonbank in elkaar gezet en de verkoop kon beginnen. De wijk achter de Sam van Houtenstraat werd dan in zijn geheel gedaan door Jan, de broer van Piet. De mensen daar hoefden dus geen dorst te hebben, En natuurlijk was de melkzaak ook gewoon open.
Motorzaak
Die motorzaak kwam in latere jaren in de HoCo.
Die zaak is toen nog eens midden in de nacht afgefikt. Mijn moeder (toen toch al 70, inmiddels 90) moest toen nog van de brandweer midden in de nacht haar huis uit. Iedereen in het portiek toen.
Volgende dag heb ik de winkel nog gezien: alles was uitgebrand en de eigenaar in tranen.
Die afhaalsurinamer kan ik me vaag herinneren maar dat was, volgens mij, pas in latere jaren.
Weet gewoon niet meer wat er tussen De Kort en die Surinamer in zat.
Vreemd, want ik kwam er tocg dagelijks langs.
rode Brigges
Geweldig Pa,
wat een prachtig verhaal..... Nog nooit van je gehoord, top!!
Rode brigadier
Bij het zien van de brandmelder bij de winkel van De Kort schiet mij nog een nostalgische herinnering binnen. De brandmelder was niet alleen voor het melden van brand, maar was ook een telefooncel voor de politie. Bij mijn contrôle van mijn sleutelbos kom ik tot de ontdekking dat er nu nog een sleutel van de brandmelder aan zit. Met deze sleutel kon de voorzijde vann de brandmelder worden geopend en kon de diender contact opnemen met het Hoofdbureau via een directe lijn met de telefoon-centrale. Maar de naam rode brigadier komt door de blauwe lamp die bovenop de melder zat. Deze kon door het HB in werking worden gesteld en moest de diender die dan in de buurt was contact opnemen met het HB.
Bij in diensttreding aan een bureau kreeg je een zogenaamd ronde boekje waarin de blokken , waar de afdeling in was verdeeld stonden vermeld. Het bureau Raampoort was afd. 7 en was verdeeld in 8 of negen blokken. Als je voor 2 uur de straat op moest, moest je je op het hele uur melden op een contrôle punt , dat was bij een "rode Brigadier" zodoende had het bureau nog enigszinds zicht op waar de diender zich mee bezig hield . Ik heb trouwens maar één keer meegemaakt dat ik er mee te maken kreeg. Maar dat is een heel ander verhaal.
Elke bureau had een vaste nacht waarin de brandmelders moesten worden gecontroleerd. Aan de Raampoort was dat in de nacht van de 7e op de 8e (afdeling 7)
Er werd dan een diender aangewezen die op zijn fiets alle brandmelders in de afdelig langs moesten en zich even moest melden aan het Hoofdbureau, waarna de telefoniste even de blauwe lamp in werking stelde. Je was er wel een paar uur mee bezig hoor. Maar vandaar dus de naam "Rode Brigadier" .
Sorry, naam vergeten!
Bij het stukje van de Gruyter vergat ik dus mijn naam te zetten, stom!
Groet,
Toos Schouten van Straaten.
De Gruyter
Dag Bart,
Weer zo`n ontzettend leuk stukje van je!! Ik herinner mij al die winkels ook nog goed. Volgens mij was het er in die beginperiode altijd druk! Ik herinner mij van groenteman Boelsma nog goed dat, als je er tussen de middag heen moest van je moeder voor een boodschap, je als kind vaak voor werd geholpen omdat je weer op tijd op school moest zijn, jammer vond ik dat!
Bij slagerij Blommestein stond er op gegeven moment zo`n stelling met Exota: frisdrank in allerlei kleuren! De bruine wilde nog wel eens bij het openen eruit spuiten.
Als kind moesten wij ook naar Almering voor een slof Laurens.
Ik weet nog goed dat de Gruyter in de Nicolaas Ruychaverstraat werd geopend, dat vond mijn moeder geweldig. Het was een echt mooie winkel met tegeltableau`s en de koffie werd in de zak (gemalen?) gedaan waar je bij stond. Ook was daar "het snoepje van de week".
Leuke herinneringen!!
de Kort
Heeft er ook niet een motorzaak ingezeten? Of was dat in de winkel ervoor.... Een snackbar lijkt me wat onlogisch, daar de Noodstop (vh. Hexpoor) er nog steeds zit... (eigen waarneming)
De Kort
Ik heb uit , (overigens onbetrouwbare bron), vernomen, dat er in de winkel van De Kort eerst een soort van snackbar heeft gezeten, daarna een afhaal Surinamer en nu zou er een café in zijn gevestigd.
Almering
Geen idee wat er in de winkel van De Kort is gekomen. Volgens mij was dat nadat ik wegens huwelijk (1969) uit Geuzenveld vertrokken ben .
Almering kon ik snel vinden via Google. Zie: www.detelefoongids.nl/bg-l/17174311-almering+h+b+a/vermelding/
De kort
Vraag mij opeens af: toen De Kort vertrok, wat is er toen in die winkel gekomen?
En als ik het goed begrepen heb bestaat de zaak van Almering nog steeds, alleen nu op een andere locatie.
P.E.N.
Pieter, het is niet zo vreemd dat je aan de 3 Andreaskruizen dacht en daar Amsterdam aan verbond, want P.E.N. is al heel vroeg in de vorige eeuw een samenwerkingsverband aangegaan met het Amsterdamse G.E.B. Zie nl.wikipedia.org/wiki/Provinciaal_Elektriciteitsbedrijf_van_Noord-Holland
Ik herinner mij dat de letters P.E.N. vergezeld waren van een angstaanjagende bliksemflits in rood op een blauw emaille bord. Ja..... dat huisje was gevaarlijk! ;-)
re. : P.E.N.
Beste Frans,
Dankje voor deze terechtwijzing, zoals ik al zei... de wijsheid van mijn vader is er een om te eren. De drie kruisen zal ik ongetwijfeld ergens anders hebben zien staan, maar in verband hebben gebracht met het huisje... mijn fout.
P.E.N.
Beste Pieter, de afkorting P.E.N. stond voor Provinciaal Elektriciteitsbedrijf van Noord-Holland en het bedrijf voerde niet 3 Andreaskruisen.
Die drie kruisen waren voorbehouden aan het Gemeentelijk Energie Bedrijf (G.E.B.)
huisje
Het woord Electriciteitskabelhuisje is ook geen officiële naam, maar uitgevonden door Bart Adrichem en mijn persoontje, tijdens het in een melige bui zittend op "het muurtje" verzinnen van steeds langere woorden.... Er kwam nog wat achter, maar dat ben ik vergeten. PEN stond inderdaad op de dikke stalen deur. Maar er stonden volgens mij ook nog 3 Andreaskruisen op, betekend dat dan niet dat het een gemeentelijk gebeuren is en geen provinciaal. Maar ik ben een leek dus..... Bovendien trek ik de wijsheid van mijn vader niet in twijfel, dus ik zal me wel vergissen...
PEN
PEN staat (stond) naar mijn herinnering voor Provinciaal Electrisch Net
PEN-huisje
Hoi Pieter,
Dat huisje noemden wij het PEN-huisje. en volgens mij stond er ook een tekst op waar dat PEN in voorkwam. De E zal wel voor Elektriciteit gestaan hebben, en de N wellicht voor Nederland.
Ja, een kwartje was heel wat in die tijd. Ik geloof dat ik een kwartje zakgeld kreeg toen ik van de lagere school ging, dus toen was ik 12 jaar. En daar spaarde ik van, je kunt het je nu niet meer voorstellen, voor Prisma-boeken, de allereerste pockets, die te koop waren voor 1 gulden en 25 cent in een boekwinkeltje in de Ruys, meer richting Aalbersestraat. Ze verkochten in dat winkeltje ook geheel andere dingen, zoals in het seizoen bijvoorbeeld kerstartikelen, en soms ging mijn gespaarde geld - en dat geldt ook voor mijn broers Jan en Frans - dan op aan een cadeautje voor mijn ouders. Of die die kitsch-troep waardeerden weet ik eigenlijk niet, ze hebben hun afschuw, als ze die hadden, goed verborgen kunnen houden.
verloren/gevonden geld
En zo beginnen weer de leuke verhalen...
Zo heb ik dus het tegenovergestelde meegemaakt Channah..
Op datzelfde landje stond als eerste bouwwerkje, (het CBR was er nog niet) een electriciteitskabelhuisje (het woord door ons eens herhaaldelijk geroepen bij een optreden van Willy "roept u maar" Alfredo in het buurthuis, de man werd gek van ons...maar dat terzijde) waar voor de stalen deur een betonnen opstapje was waar je heerlijk op kon zitten en met het daarliggende zand etc. kon spelen. Zo zat ik daar, ik zal een jaar of 7 geweest zijn, op een goeie dag met wat zand te klooien toen mijn hand zich om een in elkaar gerfrommelt leeg pakje Peter Stuyvesant sloot. Vraag me niet waarom ik het deed, maar het zal zo hebben moeten zijn... toen ik het propje uit elkaar draaide, viel mijn een schat in de handen van maar liefst drie (3) kwartjes .... mijn ogen vielen zowat uit mijn kassen, IK 3 kwartjes rijk... IK die maar een duppie zakgeld in de week kreeg... Ik die nooit zoveel geld ineens had gehad....IK die dus toen besloot verschrikkelijk mijn mond te houden. 'k Heb er 3 weken over gedaan om die drie kwartjes te vergooien aan snaai, dat kon ik in een middag opeten, want iets anders kon ik niet verantwoorden natuurlijk. Speelgoed kon je wel verstoppen, maar Pa was bij de politie en dus erg slim. En bovendien wat heb je aan speelgoed waar je alleen ergens anders dan thuis mee kon spelen. Geld maakt niet gelukkig, maar ik moet zeggen, ik was toen even het gelukkigste jongetje van Amsterdam en omstreken. Nu ik erover nadenk is dit de eerste keer dat ik erover spreek.... ik kan wel een geheimpie bewaren hé (ruim 47 jaar later dus)
Maar goed, afgezien van die drie kwartjes heb ik in mijn leven nooit meer iets van waarde gevonden... Buiten mijn vrouw natuurlijk, maar eerlijk gezegd heeft die mij gevonden.
Melkboer
Hoi Barteld,
Door jouw (weer fantastische) verhaal komt er een herinnering naar boven aan de melkboer, of liever gezegd: aan een boodschap die ik daar voor mijn moeder moest doen. Wij woonden in de Jelte Eelsmastraat, dus het was een kwestie van de het landje oversteken. Ik was toen een jaar of 10, 11, kreeg een gulden in mijn hand gedrukt, en moest even snel kaas halen voor op brood 'tussen de middag'. Dat geldstuk gleed op het landje uit mijn hand in het zand, en was niet meer terug te vinden, hoe ik ook zocht. Er zat niets anders op dan terug naar huis te gaan, zonder kaas en zonder geld........
Mijn moeder was gelukkig niet boos, hoewel een gulden in die tijd veel geld was, en breed hadden we het niet. Vanaf die tijd kregen wij geld mee in een luciferdoosje als we boodschappen moesten doen.
Groeten van Channah