Toen we in de Jacob Cabeliaustraat woonden hadden we geen huisdieren. Op het wildgrasveld voor de deur groeiden allerlei bloemetjes (onkruid) en daar was uiteraard een grote populatie van kleine en grote insecten. Wij bestudeerden als kind de mooi gekleurde kevertjes ,spinnetjes,torretjes enzovoort.
Onze-lieve-heersbeestjes hadden onze voorkeur, want die bleven zo leuk op je hand zitten. Als ze weer opvlogen had je altijd een bruinig plekje op je hand. Het barstte bij ons ook van de muggen. Dat kwam door de sloot. De sloot was een bron van misterieuze beestjes en we zaten heel vaak met stokjes en schepnetjes te poeren om stekelbaarsjes te vangen. Allerlei mooie beestjes kropen ook in de modder en we groeven diepe kuiltjes langs de slootkant om al dat moois te bewonderen. Op het veld groeiden ook minder leuke planten en dat waren de brandnetels en de klittenplanten. We hielden af en toe van die klittengooigevechten en dan had je van die paarse stekelklitten in je haar. Het was een heel werk om die eruit te krijgen. De brandnetels lieten ook hun sporen na op je benen en je armen en de enige remedie was krabben en azijn er op smeren.
Er waren niet zoveel mensen die een hond hadden maar degenen met een huisdier waren ook bij elk kind bekend. De honden waren vaak van die kleine felle blaffertjes en er waren heel wat kinderen bang voor de verwoestende blikken van de kleine viervoetertjes. Ik herinner mij nog heel goed hondje Dumpie die een half jaar dik was en na geschoren te zijn een heel eng dun vellerig hondje was. In de volgende straat woonde de fam. Poppe en die hadden in de keuken een hok en daarin zaten ondefinieerbare pluizenbollen en dat bleken caviaas te zijn. (niets aan ) Er waren wel aardig wat gezinnen die een kanariepiet in een kooitje hadden.
Ik weet nog dat er om de hoek een familie woonde die een papagaai hadden. Mijn moeder vond dat gekrijs van dat beest helemaal niet leuk en ze wilde ook echt geen hond of kat in huis hebben.
Op de Wigbolt kregen we twee schildpadden. Ze zaten in een aquarium en mochten af en toe los op tafel lopen. Wij dachten dat het geweldig zou zijn maar de schildpadden waren helemaal niet lief en als ze de kans kregen namen ze een hap uit je vinger. Een schildpad was na korte tijd overleden en die andere werd altijd in de gootsteen door mijn vader gewassen. Mijn vader (superpiet) was de enige die niet bang was voor de chagerijnige schildpad. Op een keer liep mijn moeder op straat en schoot een jongen aan en vroeg of hij een schildpad wilde hebben. De jongen had er wel oren naar en mijn moeder heeft als een haas het aquarium met "chagerijn de eerste" opgehaald en gauw aan de jongen overhandigd. Zo dat was opgelost.
(Hier komt de link naar Beestenboel deel 2.)
Gepubliceerd: 19 april 2009
Gepubliceerd op
Reacties (21)
Kauw/Kraai
Ik lees hier de naam van Dick Lodewijks. Was dat nu de vader of een broer van Paula Lodewijks? Zij woonde ook boven Collewijn.
Rooie Ruud
Rooie Ruud is op 17 november 2009 overleden aan een hersentumor.
kauw
Rooie Ruud woonde naast Collewijn dus schuin onder Dick Lodewijks
Verblijfplaats Kauw
De Kauw waar ik het over had woonde in het eerste blok van de Colijnstraat laatste portiek vgns mij, daar woonde ook ene Ruud Visser (die vervelende rooie ja).
kraai
Het kauwtje waar ik het over heb woonde een blok verder, niet boven Collewijn, maar schuin boven de groenteboer...
Wellicht woonden er 2 kraaien (kauwtjes)
Kraai
Dat was Dick Lodewijks en die woonde boven Collewijn
Jaloers en agressief
Jalousie en agressie , zie je wel , het lijken net mensen.
De Kauw
Kauwen zijn intelligente vogels die wel als huisdier werden gehouden en die, vooral als ze als jong al met de mens in contact komen, erg tam kunnen worden. Het is tegenwoordig echter wettelijk niet meer toegestaan om Kauwen te houden. Dit is overigens ook geen sinecure - Kauwen zijn zeer energieke vogels en in een kooitje kwijnen ze weg; als ze ouder worden gaan ze vaak een soort paarbinding aan met hun verzorger en zien de rest van het gezin niet meer staan. Ze kunnen zelfs jaloers en agressief reageren op andere mensen.
Mens versus Kraai
Enig. Zouden we als mens dan toch, genetisch gezien, meer van de kraai (kauw) dan van de aap afstammen?
re; zwarte kraai
Hou op Jan,
die kraai (het was een kauwtje) was de schrik van alle (kleine) kinderen en van alle huismoeders in onze buurt. Hij woonde bij ons schuin aan de overkant.
Je kon s'zomers de balkondeuren wel dichtdoen als het diertje vrij rondvloog. Alles wat blonk verdween met gezwinde spoed richting woonplek van de vogel. Theelepeltjes, zilver(papiertjes) potloden met een blinkend topje en wie weet, kostbare juwelen etc.
Ik moet bekennen dat ik ook bang was voor de dreigende hipjes van dit kauwtje en ging liever een straatje om. Later besefte je dat er niets was om bang voor te zijn, maar leg dat maar uit aan een kind als er een scherpe snavel met gespreide vleugels agressief op je af hipte. :>)
Paard
Die kraai weet ik niets van maar weet wel dat er een voddenman in het zogenaamde "rooie" dorp woonde en die hield zijn paard in de keuken!
Zwarte kraai
In Colijnstraat was ook iemand die een grote tamme zwarte kraai had. Kan iemand zich dat nog herinneren.
Dank
Dank voor jullie reacties.
Het bijzondere van Pietje was dat hij heel goed kon allerlei geluiden kon na doen!
Hij deed het tijdsein van de radio na, evenals het piepje van de magnetron, een klokje en de telefoon.
Hij kon zijn eigen naam zeggen, blaffen en miauwen.
Ik heb in die tijd wildvreemde mensen op bezoek gehad die via via hadden gehoord over Pietje. Glaszetters, postbodes, loodgieters, noem maar op. En ik maar koffie serveren.
Ik ben echt van slag geweest toen hij stierf.
Ik sluit mij aan bij.....
..... Pieter. Goed werk, Wilma!
re; Vogel
Hoewel je ongetwijfeld gelijk hebt Wilma, dieren horen buiten in hun natuurlijke omgeving, heb ik groot respect voor wat je hebt gedaan. Ik ben zelf een groot vogel liefhebber en al een eeuwigheid lid van de vogelbescherming en wil je dan ook in naam van Pietje heel erg bedanken... Elk vogel-leventje dat gered wordt is er een. !!
groet Pieter
Vogel
Helemaal mee ens.
Toch heb ik 17 jaar lang een tamme Spreeuw in een kooi gehad.
Ik heb die Spreeuw letterlijk gered toen een aantal kinderen met hem aan het voetballen waren. Hij was net uit het ei (wist toen niet eens dat het een Spreeuw was) en door die kinderen heel erg gewond. Ik heb hem verzorgd en groot gebracht maar toen hij eenmaal groot was, was hij volkomen tam en niet bang voor honden, katten en mensen. Nee, andere vogels, dat vond hij pas doodeng!
Heb toen nog contact gehad met deskundigen en die vertelden dat hij het in de natuur geen dag zou overleven. Dus Pietje bleef bij mij en de honden en katten die hem niets deden.
Had gewoon geen andere keus maar heb er 17 jaar een fijne huisgenoot aan gehad.
Roodwangschildpadjes.
Ik heb ook in Geuzenveld gewoond en op een gegeven moment verhuisden we naar de Bijlmermeer.
Het leek me leuk om waterschildpadjes (inderdaad met die rode wangetjes) te gaan houden. Ik kocht er 3. Na 1 jaar had ik het wel gezien maar kon de schildpadjes helaas aan niemand kwijt. Ik besloot om ze de vrijheid te geven hoewel ik besefde dat de winters misschien te moeilijk zouden zijn voor hun. Ik liet ze los in een soort van vijver achter de Echtenstein. Vroeg me altijd af zouden ze het gered zouden hebben. Tot een jaar of 2 terug er iemand op TV was die 2 roodwangschildpadjes in een vijver in de Bijlmer gevonden had. Hij liet ze zien op TV en het waren echt flinke schildpadden geworden.
Die man vond het zo zielig die beestjes in die vijver dat ie ze naar een opvang zou brengen want daar zouden ze het "beter" hebben. Nou, als het mijn schildpadjes waren die hij in zijn handen had dan kon ik maar 1 conclusie trekken; dat ze een geweldig leven gehad moeten hebben in die Bijlmer vijver en dat ze nu helaas weer in gevangenschap zouden terugkeren.
Wat ik van dit alles geleerd heb? Mensen hou geen beestjes in kooitjes , terrariums, bakken en weet ik veel wat. Dieren hebben de ruimte nodig net als wij mensen. Een vogel hoort door de lucht te vliegen en niet in een kootje van 60x60 cm.
Voor Wilma
Klopt! We wisten inderdaad niet beter. En het zag er schattig uit, zeker voor kinderen, zo'n mini-aquariumpje, met een plastic palmboompje, en daarin die babyschildpadjes. Waarschijnlijk wisten de winkeliers niet eens hoe groot die dieren kunnen worden.
Channah
Ik ben het helemaal met je eens maar in die tijd wisten we niet beter. Die schilpadjes kon je in elke dierenwinkel kopen.
Gelukkig is wet nu duidelijk anders maar, jammer genoeg, zijn er nog altijd mensen die schijnbaar niet beter weten.
Honden, katten, vogels, schildpadden.
In de Jelte Eelsmastraat waren toch wel een aantal honden. Ik herinner mij het teckeltje van een mevrouw die in het portiek naast de slager woonde. Ook in ons portiek waren honden: een soort poedeltje met de naam Beauty van de fam. v.d. Groen, die boven ons woonde op nr. 15, en een gewoon hondje van de familie de Langen op nr. 14 op dezelfde etage. En naturulijk de grote hond Urith (Leonberger) van de familie Nagelmaker op de hoek van de Jelte met de Kenau.
Zelf hadden we eerst katten, daarna inderdaad vogels. Toen ik een jaar of 18 was kwam er gelukkig weer een kat: de kater Sipsu. Mijn ouders hebben daarna ook altijd katten gehad. De laatste kat is na het overlijden van mijn vader naar mijn zusje Toos gegaan.
Tja...... schildpadden. Gelukkig mogen die nu niet meer verkocht worden. Jouw broer zorgde blijkbaar goed voor ze, dat ze zo groeiden, maar menig waterschildpadje is een veel te vroege dood gestorven door te winig of niet de juiste verzorging. En menig volwassen schildpad is omdat ze te groot werden, en ook omdat ze gemeen kunnen bijten, gewoon in of bij sloten gedumpt, herinner ik mij. Zelf heb ik een jaar of 20 geleden een heel oude Griekse landschildpad, die gedumpt dreigde te worden, gered. Hij heeft nog een paar jaar bij mij geleefd, en wat ik al lang wist is mij nog duidelijker geworden: het zijn geen dieren om in huis teworden. Ik houd het nu dus maar bij katten, net als mijn ouders. :-)
Schildpadden
Ik kan me herinneren dat in de tijd dat ik bij jullie over de vloer kwam je broer Dirk-Jan twee waterschildpadjes had.
Die waren eerst heel klein maar blijkbaar werden ze erg goed verzorgd door je broer want die krengen groeide de bak uit.
Weet dat ik in verbijstering heb staan kijken hoe groot die dingen waren. Echte monsters.
Waren dat dezelde als waar je over schrijft of weer anderen?
Dit waren van die Roodwang-schildpadden.