2007

anyMeta 4.14.48 - Atom module 0.3.2 2012-02-09T10:05:17+01:00 http://www.geheugenvanwest.nl/feed/atom/5775/nl 2007 http://www.geheugenvanwest.nl/id/3478 2007-01-01T12:38:03+01:00 Een goed (nieuws)jaar

Natuurrampen, oorlogen en ander geweld in de landelijke terugblikken leveren vaak indrukwekkende, maar geen leuke plaatjes en verhaaltjes op. In deze nieuwjaarscolumn blikken we alleen terug op het leuke, lokale nieuws van het afgelopen jaar.

Het nieuwe jaar 2006 begon meteen met goed nieuws. ‘Het gaat beter met Geuzenveld-Slotermeer!’ Deze woorden sprak stadsdeelvoorzitter Robin de Bood tijdens zijn nieuwjaarstoespraak vorig jaar. ‘De neerwaartse spiraal is tot stilstand gebracht,’ meldde De Bood, die in 2006 nog meer goed nieuws kreeg te verwerken met een goede score bij de Veiligheidsindex van Amsterdam en met de verkiezingsoverwinning van de PvdA in maart. Goud en diamant Er werd heel wat gevierd in 2006: de Ridderbostuin en de Immanuelschool vierden beide het 50-jarig bestaan, <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/3479/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/293/3479-300-400.jpg" height="400" width="300" alt="" title="Immanuelschool"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - Immanuelschool - Geheugen van West" href="/page/3479/nl">Immanuelschool</a> - Immanuelschool viert 50 jarig bestaan met een lunch. Foto: Shirley Brandeis An Slaakweg werd tachtig, mevrouw Koning honderd en er was een gouden respectievelijk diamanten huwelijksdag voor de echtparen Grifhorst, Pereira, Kallan, Schotte, Leitao Serras, Siderius, de Man, Veenhoven, Michielsen, Golsteijn en Haselager. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/3481/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/859/3481-400-300.jpg" height="300" width="400" alt="" title="Jubilerend echtpaar Golstein"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - Jubilerend echtpaar Golstein - Geheugen van West" href="/page/3481/nl">Jubilerend echtpaar Golstein</a> - Jubilerend echtpaar Golstein wordt gefeliciteerd door Piet Dikken. Foto: 11 december 2006, Shirley Brandeis Droevig, maar toch mooi moment: de in 2005 overleden juffrouw Kat kreeg een (school)plein op de Slootermeerschool naar zich vernoemd. ‘Een nieuwe conifeer voor familie Bogers’ kopte de lokale krant halverwege februari. Kwajongens hadden de vijftig jaar oude conifeer van het oudere echtpaar in de brand gestoken. Als pleister op de grote wond kwam wethouder Tys de Ruijter een nieuw exemplaar planten. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/3480/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/016/3480-400-300.jpg" height="300" width="400" alt="" title="Nieuwe conifeer"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - Nieuwe conifeer - Geheugen van West" href="/page/3480/nl">Nieuwe conifeer</a> - De nieuwe conifeer wordt door Tys de Ruijter geplant. Foto: Shirley Brandeis In dezelfde buurt – nabij het Confuciusplein – werden begin mei de hangganzen met succes gevangen en verhuisd naar ver. Deze happening op het kleine stukje Slotermeer was landelijk nieuws. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/3482/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/094/3482-400-300.jpg" height="300" width="400" alt="" title="Hangganzen"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - Hangganzen - Geheugen van West" href="/page/3482/nl">Hangganzen</a> - Interview met Juriaan Otto over de hangganzen. Foto: Shirley Brandeis Open Er werd ook heel wat geopend het afgelopen jaar: basisschool Sloterplas deed haar deuren voor het eerst open en werd onder andere door SBS6 en Het Parool bezocht omdat de kleine Kenny lange tijd de enige leerling was. Een uniek gegeven in het verder zo drukke Amsterdam. Ook geopend in 2006: het NME-centrum ‘Drijfsijs’ in het Sloterpark, de voorschool op de Immanuelschool, brede school ’t Koggeschip, de speel-o-theken in de Timotheus- en Slootermeerschool, het nieuwe pand van kindercentrum Moeders Schoot, buurthuis Onspand, de voetbalkooi aan de Jan de Louterstraat, het kunstwerk ‘Groot Landschap’ in het Sloterpark (na grondige restauratie), steunpunt buurt 9 en 10 kreeg een nieuw onderkomen alsook de familie Pasa, die van wethouder Piet Dikken de sleutel van haar woning in de gloednieuwe woonwijk Het Speelkwartier mocht ontvangen. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/3483/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/365/3483-400-300.jpg" height="300" width="400" alt="" title="Eerste sleutel"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - Eerste sleutel - Geheugen van West" href="/page/3483/nl">Eerste sleutel</a> - Eerste sleutel voor de familie Pasa. Foto: Shirley Brandeis En ook leuk: de jeugd van het Noorderhof kreeg na een handtekeningenactie twee voetbaldoeltjes, de Burgemeester Fock- en Burgemeester Eliasstraat gingen weer open, heringericht en wel, het Geuzenbos werd toegankelijk gemaakt, prinses Maxima kwam langs in het stadsdeel en Geheugen van West maakte een succesvolle doorstart. Samen met de grootste kermis aan de Sloterplas, de buurtcamping in buurt 3, een nieuw logo voor het stadsdeel (door dansende kinderen ingewijd, dus leuk nieuws), <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/3484/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/604/3484-400-300.jpg" height="300" width="400" alt="" title="Zonnedans"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - Zonnedans - Geheugen van West" href="/page/3484/nl">Zonnedans</a> - Zonnedans door kinderen bij de onthulling van het nieuwe logo van het stadsdeel Geuzenveld-Slotermeer. Foto: Shirley Brandeis de Boomfeestdag, de koninklijk verlichte Sloterplas, Straatspeeldag, de zomerbarbecue op de Troelstraschool, de vaartochten door het Sloterpark, Summercamp in het Eendrachtspark, de festijnen Geuzenveld-Slotermeer verandert, Be West, Stad op zijn kop, Dock Land en het landelijke evenement ‘Geuzenveld-Slotermeer danst’ <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/3485/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/159/3485-400-300.jpg" height="300" width="400" alt="" title="Geuzenveld-Slotermeer danst"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - Geuzenveld-Slotermeer danst - Geheugen van West" href="/page/3485/nl">Geuzenveld-Slotermeer danst</a> - Geuzenveld-Slotermeer danst. Foto: Shirley Brandeis was 2006 - lokaal en door een roze bril gezien - een leuk jaar. Gepubliceerd: 1 januari 2007 (In de rubriek <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/2159/nl" >Columns</a> staan de columns van Shirley Brandeis allemaal bij elkaar.) Shirley Brandeis http://www.geheugenvanwest.nl/id/214 2006-01-01 00:00:00 c d ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/3487 2010-03-19T13:55:36+01:00 Nogmaals de Walraven van Hallweg

De Walraven van Hallweg ziet er tegenwoordig heel anders uit dan zo’n 40 jaar geleden. Toen was er nog geen sprake van ‘sierbestrating’ en ook niet van ‘geometrisch gevormde perkjes met een onbestemde struiksoort’. Het groen was in de jaren vijftig en zestig ook lang zo weelderig niet als nu in bijvoorbeeld mei.

Als je het hek van kleuterschool ’t Waterhoentje uitkwam, de Harry Koningsbergerstraat overstak en rechtdoor liep, liep je de Walraven Van Hallweg op. Inderdaad: een weg waar geen auto’s reden. Op de hoeken met de Harry Koningsbergerstraat en de Wolter Brandligtstraat waren en voor zover ik kan zien, zijn er nu nog, winkel- annex bedrijfspanden. Ik weet niet of er nu nog winkels/bedrijven in zitten. In de jaren vijftig zat er in het pand tegenover de kleuterschool een wol- en fourniturenwinkel. Ik moest daar voor mijn moeder nog eens een pakje stopnaalden kopen. Die zaak heeft er niet lang gezeten. Daarna vestigde zich daar een timmerman, Piet Zwart. Door ons kinderen werd hij achter zijn rug ‘Zwarte Piet’ genoemd. Ik herinner me nog het geluid van electrisch gereedschap dat je zomers hoorde als van zijn werkplaats de deur en op de kleuterschool de ramen open stonden. Verderop, op de hoek met de Wolter Brandligtstraat was een kolenhandel. In de schamel ingerichte etalage zag je altijd hetzelfde: zakjes aanmaakhout en schaaltjes met verschillende soorten kolen. Je had eierkolen’ , dat was kolengruis samengeperst tot eivormige bolletjes en je had antraciet. Antraciet was echte steenkool. Dat brandde langer en was dus duurder dan eierkolen. Nu is antraciet alleen nog maar de aanduiding van een kleur. Ook hing er een plaat waarop je een kolenvuur zag met twee handen erboven die zich daaraan warmden. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/3490/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/864/3490-241-400.jpg" height="400" width="241" alt="" title="Kolen"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - Kolen - Geheugen van West" href="/page/3490/nl">Kolen</a> - Kolen Die plaat wilde aangeven hoe behagelijk een kolenvuur was. Dat nam niet weg dat kolen onaantrekkelijke brandstof was: het gaf zwarte stof af en ‘s nachts ging een kolenkachel wel eens uit. Uit of niet, ‘s morgens moest de asla onder het rooster waar de kolen op lagen, geleegd worden en de overblijfselen van de kolen, de sintels uit de kachel worden gehaald. Ik zie nog mijn moeder op haar knieën voor de kachel zitten, ‘s morgens vroeg, terwijl er nergens in huis een warm plekje was (behalve je bed). Geen wonder dat zij halverwege de jaren zestig, zo gauw het mogelijk was, overging op gasverwarming. Nog verder, op de hoek met de Haspelstraat, als ik me niet vergis, was een fietsenmaker, die uiteraard ook fietsen verkocht. Daar lieten wij onze fietsen repareren. In de werkplaats hing een plaat van Piet Pelle op zijn Gazelle. En ik herinner me ook een plaat van Joris Driepinter. Joris Driepinter vertelde je dat je drie bekers melk per dag moest drinken. Terwijl ik op mijn fiets stond te wachten probeerde ik te bedenken hoeveel bekers melk ik per dag dronk. Dit is een aanvulling op het artikel <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/article-2103-nl.html">"Weg"</a> van Ruud van Koert over de Walraven van Hallweg, van 21 mei 2006. Gepubliceerd: 2 januari 2007 Estella van Straten http://www.geheugenvanwest.nl/id/948 1965-01-01 00:00:00 c 2006-12-31 23:59:59 c ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/3495 2007-01-03T16:34:11+01:00 Een heerlijke jeugd in Amsterdam-West

“Het huis op Meer en Vaart was onze eerste eigen huurwoning in Nederland, ik heb daar gewoond van mijn vijfde tot aan mijn twintigste toen ik in de Militaire Dienst moest."

"Terugkijkend moet ik zeggen dat ik daar een leuke tijd heb gehad, veel leeftijdgenoten, vriendjes om mee te spelen en samen mee naar school te gaan. Er woonden toen ook veel andere Indische families in onze buurt. Met sommige jongens en meisjes bestaat nog steeds contact, ook al is iedereen verhuisd en zijn de flats inmiddels gesloopt voor nieuwbouw. Er zijn zelfs al twee réunies geweest voor jongeren uit Amsterdam-West uit de jaren ’60-’70, die beiden ook druk bezocht werden.” Tegenover me zit Fred Taylor, een vriendelijk lachende, goeduitziende Indische Nederlander. Hij was drie maanden oud toen zijn ouders en hun kinderen na het gedwongen vertrek uit Indonesië in Nederland aan kwamen. Aan die eerste tijd in een pension in ’s-Heerensberg aan de Duitse grens heeft hij weinig herinneringen maar voor de ouders moet het vreselijk geweest zijn: koud, ongastvrij, gebrek aan ruimte en het gevoel niet welkom te zijn. In Indonesië waren ze in de oorlog en daarna bezittingen en familieleden kwijtgeraakt. De vader was werkzaam geweest in diverse ondernemingen in de landbouw, hij had vier kinderen uit zijn eerste huwelijk en vier bij zijn tweede vrouw. Bovendien zorgde hij ook tijdelijk nog voor twee kinderen van zijn broer die samen met zijn vrouw door de Japanners was vermoord. Nederland was hem te kil. Hij hoorde dat je in Suriname grond kon kopen, dus het gezin trok door naar Suriname om daar opnieuw iets in de landbouw of handel te beginnen. Na twee jaar kwamen ze een illusie armer terug in Holland, waar het gezin een tijdelijk onderdak vond in een pension in de Van Eeghenstraat in Amsterdam. En van daar belandden ze in 1959 in de woning op Meer en Vaart. Fred was toen bijna zes jaar en kreeg het er wel naar zijn zin in deze toen nog nieuwe wijk. Van de oudere halfbroers en halfzusters bleef er maar één broer bij hen wonen en nog twee zusjes maakte het gezin compleet. De jonge moeder had haar handen vol aan haar kinderen, het huis en een schoonmaakbaantje om wat bij te verdienen. Ze kon heerlijk koken. De vader vond dank zij zijn kennis van het Javaans en Maleis een baan als vertaler bij het RIOD, het Rijks Instituut voor Oorlogs Documentatie aan de Herengracht, waar hij o.a. werkte onder Prof. Dr. L. de Jong, bekend van de boeken en documentaires over de tweede wereldoorlog. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/article-3498-nl.html">Lees hier het vervolg ...</a> Gepubliceerd: 2 januari 2007 Hedda van Rozelaar http://www.geheugenvanwest.nl/id/2872 1959-01-01 00:00:00 c d ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/3568 2008-02-05T19:55:58+01:00 Jongerencentrum Buddha in Geuzenveld

Uit de archieven van Pieter Plenter (lees: oude blikken trommel) dook een krantenartikel op uit 1973 of 1974.

Pieter schrijft: "Het artikel gaat over de opening van (het nieuwe) Buddha aan de Ruys de Berenbrouckstraat 20. Dit is bij zijn weten enige niet aan een kerk verbonden grote jongerencentrum dat Geuzenveld ooit rijk was, in ieder geval in de jaren 70 en 80. Er zit wel een verhaal aan vast. Het eerste "jongerencentrum" genaamdBuddha, is ontstaan begin jaren 70, als min of meer Illegaal honk in de Diderotstraat in twee verbouwde garageboxen. Het werd gerund of eigenlijk bewoond door een aantal 'illegalen' uit Engeland; namen die me te binnen schieten zijn: Rocky, ML en AB. (Wel op zijn Engels uitspreken graag.) Over het ontstaan en het beleid (als dat er al was) kan ik verder weinig vertellen, ik kwam er pas later terecht in het "bestuur" als barman. Wel is het zo dat bij mijn weten er eigenlijk maar wat aan werd gerotzooid, maar wel gecontroleerd. Er werd bier verkocht (uit kratten natuurlijk) en de gewone witte wijnen, sherry's en vooral de (Mattheus) Rosé die erg in trek was. En verder de gewone frisdranken. Daarvan was de heerlijke B3-tomatensap de topper. Er was zelfs een contract met de VDH geloof ik. Het toilet, ja inderdaad er was er maar eentje voor beide geslachten, moet ik even apart vermelden, dat was een genot om te lezen, de commentaren en dichtsels, tekeningen en andere uitingen van plezier of frustratie die op de muren waren geschreven, zou een waardige attractie voor bussen Japanners en andere toeristen geweest zijn geweldig, ik hoop dat de sloper er een aardige zakcentje aan verdiend heeft. Er kwamen mensen van allerlei slag, maar toch altijd wel de wat ruigere types van beiderlei kunne, veel motorrijders en verlate hippies en er werd - uiteraard zou ik bijna willen zeggen - regelmatig aan een joint gezogen onder het genot van muziek die keihard door de boxen klonk en altijd nogal heavy rock/blues/rock&roll was, en het kijken naar een wit/grijs doek waarop regelmatig films werden vertoond, die ook wel eens de grens van de toen geldende normen (ja, porno dus) ver overschreden. Ik herinner me de ongekuiste tekenfilm over sneeuwwitje en de zeven dwergen, ik zal u de grappige en zeer schokkende details besparen. Ook zal er best wat aan hard-drugs gedaan zijn, het is mij nooit opgevallen, maar nu was ik wel erg goed in de andere kant opkijken, dat moet ik wel zeggen. Toch was het er altijd oergezellig en er gebeurde niet echt veel rottigheid. Er was zelfs een samenwerkingsverband tussen Buddha en jongerencentrum KWAK in Osdorp voor wat betreft het organiseren van dingen. Ik kan er nog wel wat meer over vertellen, maar dat laat ik liever aan mensen over die er zich wat meer van kunnen herinneren. (Redactie: reageren mensen!) Na verloop van tijd, twee jaar of zo, moesten er zich ineens professionelere mensen mee gaan bemoeien (agogen en wethouders). De boel werd drastisch verbouwd en er een soort van begeleid jongerencentrum van gemaakt, waar toen ook heel andere (lees: Soul) muziek werd gedraaid. Ik was toentertijd min of meer verbonden aan Buddha via het wijkcentrum op het Lambertus Zijlplein en als zodanig ben ik ook te zien op de foto (achter de bar midden) van de opening van het officieel gemaakte jongerencentrum BUDDHA. Ik moet zeggen dat er toen al niet veel meer aan was en toen ik als beleidsmedewerker werd gebruikt om op de drukkere dagen als uitsmijter samen met Joost Mulder op te treden en als ook onbezoldigd barman, hield ik het al snel voor gezien. Wij moesten in plaats van de dik betaalde 'heren' en 'dame' agogen, die de boel met praten niet meer konden oplossen, de gemoederen tot bedaren brengen. Ik ben er na 1975 ook nooit meer geweest en ik weet er dan ook niet veel meer over te vertellen. Wel heb ik begrepen dat dit een dikke verliespost is gebleken, wat me geenszins verwonderd. Ja, ja, als dingen die goed zijn ineens 'beter' gemaakt moeten worden, gaat het vaak verkeerd. Men zou eens wat meer naar de jeugd moeten luisteren, want wat is nu leuker jezelf te vermaken zonder dat je op je vingers getikt wordt door de zogenaamde geitenwollensokkenbrigade. Aan de andere kant moet ik ook bekennen dat de tijd anders is en misschien kan het allemaal niet meer zoals toen. Enfin... het zij zo." Gepubliceerd: 20 januari 2007, Pieter Plenter <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/article-3706-nl.html">Lees ook het verhaal over Buddha van Hendrik Warmerdam.</a> - 1973-01-01 00:00:00 c 1975-12-31 23:59:59 c ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/3576 2007-01-21T08:33:06+01:00 “Wij hebben steeds geluk gehad met onze woningen.”

In de Woonkrant stond het adres van dit huis, van Het Oosten. Op een woensdag gingen we naar de kijkdag en deze woning had het helemaal.

Blij en gelukkig ogen ze zeker, de heer en mevrouw Buyn, en ze zijn zeer tevreden met hun nieuwe benedenwoning aan het Abraham Kuyperplein. “We hebben dan ook steeds geluk gehad met onze woningen,” vertelt mevrouw Buyn lachend. “Vanaf ons allereerste huis in de Orteliusstraat. Het huis was van Joodse mensen geweest en helemaal leeggeplunderd. Mijn moeder kreeg te horen dat de woning opgeknapt zou worden en ging er meteen kordaat op af, met succes. Toen we trouwden in 1948 hadden we dus al een benedenhuis met tuin.” Wat een verschil met de meeste jonge stellen van die tijd die eerst jaren moesten inwonen. Maar ook de moeder van de heer Buyn heeft haar steentje bijgedragen want zij had haar beide zoons al in 1942 ingeschreven bij de AWV dus toen het jonge echtpaar na zeven jaar uitkeek naar een ruimere woning, hadden ze dank zij het lage rangnummer eerste keus bij de nieuwe woningen in Slotermeer vlakbij de Sloterplas met twee slaapkamers en een box. Daar hebben ze 48 jaar gewoond. “Op een gegeven moment vonden we het tijd om nog eens te verkassen en ook eens te kijken bij een andere woningcorporatie. In de Woonkrant stond het adres van dit huis, van Het Oosten. Op een woensdag naar de kijkdag en de woning had het helemaal: een benedenhuis met een klein trapje naar boven, dus weinig last van voorbijgangers of verkeer en met dubbele beglazing. Een gezellige open keuken en woonkamer en een ruime slaapkamer met linnenkast en computer, multifunctioneel dus. Het balkon aan de zijkant was eerst open dus er verdwenen wel eens planten. Toen we merkten dat de grijpgrage handen ook naar het wasgoed werden uitgestoken, schakelden we de woningbouwvereniging in. Het balkon werd dichtgemaakt en werd zo onze groene serre.” Meneer en mevrouw Buyn onderhouden goede contacten met de buren, Nederlandse en buitenlandse. In het eerste jaar dat ze hier woonden, kwamen rond Sint Maarten kinderen langs voor snoep of geld. Even daarna kwam ook een jonge vrouw en zij dachten dat zij ook iets kwam ophalen, maar zij bracht wijn en lekkers uit haar kerstpakket wat zijzelf niet mocht hebben. Zij hebben met haar nog steeds goed contact, gebaseerd op wederzijds respect. Beiden zijn zeer actief bij vergaderingen, bij mannen- en vrouwenontwikkeling van het Nivon en gezellige middagen voor ouderen met muziek. Meneer Buyn was jarenlang succesvol pianist. Nu nog speelt hij elke maand in het A.H. Gerhardhuis en begeleidt hij koren. Hij heeft zelf ook op een koor gezeten. Hij speelt nog altijd graag en virtuoos piano maar zoekt nu wel een opvolger vanwege zijn leeftijd : 85 jaar, al zou je dat niet zeggen. Ook mevrouw zie je haar leeftijd niet aan. Zij heeft vroeger op kantoor gewerkt en destijds kennis gemaakt met die eerste grote computers dus zij verheugt zich op de nieuwe hobby en de hulp van hun zoon. Gevraagd naar de drukte rond de nieuwe Brede School ’t Koggeschip begint mevrouw te lachen: “Het leek wel vier maal daags de Kalverstraat. Nu worden de schoolkinderen op het pleintje achter de school afgezet en lopen ze geen gevaar meer. Ook het extra verkeer is prima geregeld”. Ze kijken daarbij allebei blij en tevreden; intens gelukkig met hun fijne woning. Gepubliceerd: 21 januari 2007 Hedda van Rozelaar http://www.geheugenvanwest.nl/id/2872 1948-01-01 00:00:00 c 2007-12-31 23:59:59 c ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/3584 2007-01-21T17:17:24+01:00 Een uitje met Haring

Als het Gemeentearchief na de verhuizing onder de naam Stadsarchief komende augustus de deuren opent in gebouw De Bazel aan de Vijzelstraat zou het archief van meneer Haring er niet misstaan.

Een hartoperatie heeft de plannen een beetje uitgesteld, maar nu is meneer Haring er helemaal klaar voor. Meneer Haring is geen onbekende van Het Geheugen. Op de site staan diverse door hem verwoorde herinneringen. Meneer Haring is dan ook een meesterverteller en de stad Amsterdam is een geliefd onderwerp van zijn vertellingen. En hij weet waar hij het over heeft. In zijn werkkamer staan meters boeken over zijn woonplaats. Feiten en weetjes, maar ook smeuïge anekdotes; hij somt ze moeiteloos op. Een andere passie van deze stads chroniqueur is wandelen. Zijn kennis van de omgeving komt namelijk niet alleen uit de boeken, ook wandelend door de stad en pratend met de bewoners verrijkt meneer Haring zijn kennis. Het leuke is nu dat er verschillende wandelingen zijn door hem zijn uitgezet en dat iedereen die dat leuk vindt mee kan wandelen. Onderweg krijgt u dan tekst en uitleg en wellicht nog een aardig verhaal te horen over de omgeving waarin u wandelt. Wandeling I gaat van Slotervaart via Sloten naar Aker3, wandeling II van Slotervaart via Osdorp naar Geuzenveld en de wandeling III voert van Slotervaart via het Rembrandtpark naar Slotermeer. De wandelingen duren ongeveer anderhalf uur. U kunt maandelijks op een donderdag of zaterdag een van deze wandelingen maken onder leiding van meneer Haring. We wachten nog even met wandelen tot in het voorjaar als de weersomstandigheden wat beter zijn, maar u kunt nu al kenbaar maken dat u mee wilt wandelen. Meld u aan per E-mail aan de <a href="mailto:geheugenvanwest@planet.nl">redactie</a> dan wordt u op de hoogte gehouden. Gepubliceerd: 21 januari 2007 Angar Veerkamp http://www.geheugenvanwest.nl/id/1611 2007-01-01 00:00:00 c d ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/3588 2007-01-22T10:27:04+01:00 Vijftig jaar in de Dolhaantjestraat

Vijftig jaar wonen ze naast elkaar in de Dolhaantjestraat. Ze hebben de kinderen zien opgroeien, grijze haren zien komen en de buurt zien veranderen. Maak kennis met de gouden buren van deze straat.

Armen worden drukzwaaiend omhoog geheven op de vraag hoe de buurt er toentertijd uitzag. “Overal was zand,” vertellen de pioniers. Die flats waren er nog niet, die woningen nog niet gebouwd, jongens gingen naar de jongensschool, meisjes naar de meisjesschool, er zat een viswinkel op de hoek, kruidenier Hoveling zat er, de melkboer kwam aan de deur, de blauwe kikker-tram reed over de Haarlemmerweg naar Zandvoort en – nogmaals – overal was zand. “De vensterbanken lagen vol zand,” zuchten de dames nu nog. Zondag mocht je de was niet buiten hangen in deze wijk, die bezit was van een katholieke woningbouwvereniging. Op straat werd nog veel gespeeld: blikkie trap, de maan is rond en tiktok - een spel met een stok – heel wat ruiten zijn in die tijd gesneuveld. <h5>Asociale wijken</h5> Hans Staphorsius’ Friese vader kwam als economisch ‘vluchteling’ naar Amsterdam en haalde in 1956 zijn gezin naar de grote stad. De 6-jarige Hans voelde zich een vreemde eend in de bijt met zijn Friese spraak en houding. “Ik zei iedereen gedag, maar dat was hier niet gepast.” Staphorsius junior is altijd in het ouderlijk huis blijven wonen. Nu met zijn gezin; vader keerde lang geleden terug naar zijn roots in het hoge Noorden. “Weet je nog. Jij lag met mijn zoon in de sloot te vechten,” herinnert Nel Verburg met een vertederende glimlach. Zes jaar woonde zij en haar gezin in bij haar ouders in Noord voor ze – via mans werk bij de Fordfabriek – haar eigen woning in het verre westen van de stad kreeg toegewezen. “Mensen vonden me gek dat ik daar wilde wonen. Het lag immers ingesloten tussen twee A-dorpen, wijken waar asociale bewoners werden geplaatst.” Het kon de jonge Nel niet schelen. Zij had haar eigen woning. Regelmatig ging ze er langs om het huis in aanbouw te bekijken. Een groot huis. “De eerste avond dat we er woonden, zei mijn man vanaf de eettafel: ik heb een fiets nodig om naar de keuken te gaan!” <h5>Vuile was</h5> Herinneringen worden met een glimlach opgehaald, al waren sommige gebeurtenissen uit het verleden toen vast niet zo grappig als nu. Voor deze vuile was schamen ze zich niet. De bakker die langs de deur kwam en er met moeder Staphorsius vandoor ging werd gekscherend de hete bakker genoemd. Cora Visser scheidde van haar toenmalige echtgenoot en trouwde met buurman Rob van nummer 19. Ze wonen nu samen – getrouwd – op nummer 5. En dan de familie Leenput. Ja, de Leenputjes. Drie zoons hadden ze en oh, wat was dat huis smerig, herinnert Hans Staphorsius zich, die er af en toe moest overblijven. “Ze piesten gewoon in de tuin.” Ach, iedereen deed of had wel eens wat. Menig losliggende stoeptegel uit de begintijd werd gepikt of verplaatst voor eigen gebruik. Vroeger was leuk, maar niet per se beter. Warme herinneringen hebben ze aan de koude winters (met z’n allen sneeuw scheppen) en hete zomers waarin de kinderen in grote teilen met water speelden. De rolcontainers van nu zijn een vooruitgang; dat je de voordeur niet meer open kunt laten staan is voorbij. Burencontact is veranderd, maar niet die van hen. Cora Visser: “We lopen de deur niet bij elkaar plat, maar we weten dat we er voor elkaar zijn.” Gepubliceerd: 22 januari 2007 Shirley Brandeis http://www.geheugenvanwest.nl/id/214 1957-01-01 00:00:00 c 2007-12-31 23:59:59 c ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/3590 2010-10-15T19:39:03+02:00 Popweekend 1974

Deze prachtige poster dook op uit de archieven

Lees ook <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/article-3568-nl.html">Jongerencentrum Buddha in Geuzenveld</a>. - 1974-01-01 00:00:00 c d ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/3597 2007-01-27T09:32:53+01:00 Verhalen van Samya, Selda en Karima

Voor hun presentatie over 'het verzamelen van verhalen van bewoners uit Amsterdam-West' hebben Samya, Selda en Karima ieder een verhaal(tje) geschreven.

<h5>Onze presentatie</h5> Hoi, ik ben Samya en ik woon in Amsterdam-West. Ik zit op het Nova College Amsterdam en we zijn op school bezig met een project over het "Verzamelen van verhalen van buurtbewoners uit Amsterdam-West". We zijn druk bezig met de presentatie hierover tijdens de w.a.p. (werken aan presentaties) Ons presentatiegroepje bestaat uit Selda, Karima en ik, Samya. Onze opdrachtgever was ziek en we konden niet verder gaan met onze presentatie. Daarom hebben we via de E-mail een bericht gestuurd naar meneer Van Zijp van de website Het Geheugen van West, We hebben een afspraak met hem gemaakt en zijn naar hem toe gegaan. We hebben hem toen vragen gesteld en ook foto’s gemaakt. We hebben ook gevraagd hoe we het verder moesten gaan doen. Afgesproken is toen dat we verhalen zouden gaan verzamelen en die verhalen sturen we per E-mail op naar meneer Van Zijp. Hij zet de verhalen dan in een aparte rubriek op de website. We moeten opschieten want we moeten onze presentatie al over anderhalve week geven. Samya <h5>Portiekportiers</h5> Ik ben Karima. Ik ben 13 jaar en ik woon in Osdorp. Vorig jaar zat ik bij de portiekportiers. Portiekportiers zijn kinderen die het portiek netjes en veilig houden. We begonnen met een feestje, er waren optredens en het was erg leuk! De dag daarna begonnen we 's middags. We hadden een podium gemaakt. Een mevrouw, die Iris heet, ging vertellen aan de mensen die in het portiek wonen, wie we waren en wat we gingen doen. Vanaf die dag gingen we elke woensdag aan het werk. Het project 'De portiekportiers' duurde vier weken en ik vond het erg leuk! Karima <h5>Geboorte van mijn leuke nichtje</h5> Hallo, ik ben Selda uit Amsterdam-West. Ik ben 12 jaar (bijna 13). De geboorte van mijn nichtje vond ik een erg belangrijke gebeurtenis. Mijn oom was in die tijd in Turkije en mijn tante woonde bij ons. Mijn tante ging op 13 februari 2005 om middernacht naar het Sint Lucas/Andreas ziekenhuis. Op 14 februari is ze bevallen. Het was een dochter. Toen was er dus een nieuwe inwoonster van Amsterdam-West. Ik vind mijn nichtje heel erg leuk. Selda Deze verhalen zijn gepubliceerd op 24 januari 2007 Terug naar de rubriek van het <a href="set-3596-nl.html">Nova College</a>. Karima, Samya en Selda http://www.geheugenvanwest.nl/id/3598 2005-01-01 00:00:00 c 2007-12-31 23:59:59 c ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/3601 2007-01-29T16:53:08+01:00 Schoonmaakactie

Het eerste artikel over de Van Tijenbuurt (van 13 september 2006)

Gepubliceerd: 25 januari 2007 Naar de rubriek <a href="set-3599-nl.html">Van Tijenbuurt</a>. - 2006-01-01 00:00:00 c d ARTICLE story 2