2006

anyMeta 4.19.48 - Atom module 0.3.2 2013-05-23T12:38:38+02:00 http://www.geheugenvanwest.nl/feed/atom/5774/nl 2006 http://www.geheugenvanwest.nl/id/827 2012-12-17T07:55:42+01:00 I.p.v. hangplekken speelden wij op de dijken en de rolschaatsbaan.

Wij , mijn vader, moeder en ik, kwamen in 1957 in de nieuwe wijk Geuzenveld wonen. Ik was toen 4 jaar oud. We betraden daar een 3 kamerflat in de Dirk Sonoystraat op de 2e galerij. Het uitzicht voor was een groot dijklichaam en daar achter het in aanbouw zijnde Lambertus Zijlplein. Ook aan de zijkant lag een groot dijklichaam met daar achter de in aanbouw zijnde Nicolaas Ruychaven straat. Regelmatig verscheen er een dragline of bulldozer om aan de dijk te werken. Ik ervoer dit altijd als een feest.

Ten eerste mocht ik er graag naar kijken en ten tweede kon je ook zo lekker op die machines klimmen als de werkmannen er niet bijwaren. Ik kwam dus wel eens met olie aan mijn kleren thuis. Op een gegeven moment werd de dijk doorgesneden en werd er een voet- en fietspad aangelegd tussen het Lambertus Zijlplein en de Dirk Sonoystraat. Zowel ik als mijn jongere broers en vele andere kinderen hebben in die tijd heel wat op die dijken geravot, Of het nu zomer was of winter, het maakte niet uit. We groeven in het zand, we gingen met de step of fiets omhoog en weer naar beneden, we gingen vliegeren of fikkie steken. In de winter gleden of sleden we naar beneden. Later toen de dijk bebost werd renden we door de bosjes en speelden verstoppertje. Het was een heerlijke tijd. In de jaren 70 is deze dijk overigens geasfalteerd en de Abraham Kuiperlaan geworden. Het zal denk ik eind jaren 50 of begin 60 geweest zijn, ik weet het niet precies meer, toen er een aanvang werd gemaakt met de aanleg van de rolschaatsenbaan in de Jan van Duivenvoordestraat en wel tegen het dijklichaam aan. De rolschaatsenbaan was eigenlijk bedoeld als basketbalveld, zoals later de baskets (overigens zonder netje) en de belijning aangaven. Maar door dat er in die tijd veel werd gerolschaatst en nauwelijks werd gebasketbald werd de naam rolschaatsenbaan er door ons aan gegeven. De stratenmakers begonnen de werkzaamheden met rijen klinkers neer te leggen op een heel vlak zandbed, volgens een versprongen patroon. Na schooltijd waren vele kinderen, waaronder ik, op het terrein aanwezig om de stenen, net zoals de straatmakers dat deden, neer te leggen. Het was heel leuk werk en we dachten hiermee de aanleg van de baan te kunnen versnellen. Uiteindelijk werd er een laag asfalt op de klinkers gelegd, baskets en belijning aangebracht en werden er bankjes en een waterdrink voorzienig aangebracht. Dit was m.i. zijn tijd ver vooruit. Aan de noordkant van de rolschaatsenbaan werd een zandbak gemaakt voor de kleinere kinderen. Ik heb weleens gezegd tegen onze kinderen als ze zich liepen te vervelen: ‘ Wij hadden vroeger geen hangplekken nodig. Wij speelden op de dijk of op de rolschaatsenbaan’. Okko Steensma http://www.geheugenvanwest.nl/id/828 1957-01-01T00:00:00+01:00 d ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/825 2009-11-26T09:53:06+01:00 Reünie 50 Jaar St. Henricusschool

Op 10 juni a.s wordt de feestweek vooraf gegaan door een reünie voor alle leerlingen die op de Meisjesschool St. Luduina of Liduina of op de jongensschool hebben gezeten.

De meesten hebben dan ook op de St. Catharina kleuterschool gezeten. Nu is het al weer jaren de gemengde St. Henricusschool, Louis Naarstigstraat 1. Wij, de reuniecommissie, zijn op zoek naar oud-leerlingen en leerkrachten om samen oude herinneringen op te halen. Meld je nu aan! Mail je adres door naar reunie-st.henricusschool@hotmail.com Ook vinden wij het leuk om oude verhalen te lezen en foto's te ontvangen. Via de mail zijn zeer welkom. <hr /> Reactie Coby Kroone Heisterkamp Ontzettend leuk dat ik het nog mag mee maken. Ik hoop op deze manier wat oude vriendinnen terug te vinden <hr /> - ARTICLE news 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/841 2009-11-10T17:12:35+01:00 'We zijn weer bezig’

We hebben er lang op moeten wachten, maar op 13 januari 2006 (vrijdag de 13e, hoe kon het ook anders?) kwam de redactie van Het Geheugen van West dan eindelijk weer bij elkaar.

Stichting de Brug en hofjournalist Shirley Brandeis hebben er hard voor geknokt, maar het is ze dan toch gelukt! Juriaan Otto is terug als projectleider en zal tot juni 2006 met zijn team proberen Het Geheugen van West als nooit te voren en definitief op de kaart en het web te zetten. De redactie is in vergelijking met een jaar geleden stevig overhoop gegooid. Gebleven zijn Ruud van Koert en Shirley Brandeis (vandaag niet aanwezig), Cor van Drongelen (voorzitter Stichting De Brug) en Juriaan Otto en nieuw zijn de de schrijfsters Angar Veerkamp en Joke Hilverda en de nieuwe webcoördinator Jan van Zijp. Deze redactie - die weldra zal worden uitgebreid, geïnteresseerden kunnen zich via deze site of via Stichting de Brug <a href="http://www.stgdebrug.nl">www.stgdebrug.nl</a>) bij ons melden! - zal actief op zoek gaan naar verhalen en foto’s uit het rijke en soms roemruchte verleden van Amsterdam Nieuw-West. Lieve lezer: Welkom terug op een herboren Geheugen van West. We gaan er iets moois van maken in 2006! Juriaan Otto http://www.geheugenvanwest.nl/id/205 ARTICLE news 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/796 2007-01-19T09:29:35+01:00 Dick Praamstra (PvdA)

Voor me zit een jeugdig ogende Dick Praamstra, senior adviseur bij SOS — Senioren Overleg Stedelijke vernieuwing. Hij is senior, door de schat aan opgebouwde informatie heeft hij de status van senior, maar de doelgroep bestaat al lang niet meer alleen uit de oudere buurtbewoners van Geuzenveld—Slotermeer.

Zo rond het jaar 2000 vielen bij de bewoners van dit stadsdeel de eerste brochures in de bus met toekomstvisioenen van de woningbouwcorporaties van hoe de buurt er uit zou gaan zien na de grondige renovatie. Delen van de wijk kwamen in aanmerking voor sloopnieuwbouw, andere delen gingen gerenoveerd worden. Prestigieuze plannen waar de bewoners zich wild van schrokken, want zij waren vooraf hierover niet geïnformeerd. Bij stichting buurtbelangen — waar Dick Praamstra een bestuursfunctie vervulde — kwamen signalen via de opbouwwerkers binnen dat, door een gebrek aan deugdelijke informatie, de stedelijke vernieuwing voor grote onrust zorgde bij de bewoners. Om de verontruste bewoners van informatie en ondersteuning te voorzien is SOS in het leven geroepen. Daar kregen de bewoners van buurtgenoten uitleg en advies over alle zaken die bij zo’n stedelijke vernieuwing komen kijken. Zo ontstond een laagdrempelig platvorm waar van uit de belangen van de bewoners gebundeld en behartigd werden. Niet alleen de vragen m.b.t. verhuiskosten en sociale voorzieningen werden door de vrijwilligers van SOS beantwoord, maar ook werden de ontwikkelaars en bouwers gewezen op de noodzakelijkheid van aanpassingen in de woningen voor minder valide of oudere bewoners. De doelgroep — de senioren — werd veel ruimer en doordat de vrijwilligers echt betrokken waren bij de situatie van de buurtbewoners kwamen ook sociale misstanden naar voren. Hoogbejaarde mensen die zelfstandig woonden zonder hulp van bijvoorbeeld de thuiszorg. Minder valide bewoners zonder aanpassingen in hun woning. Situaties die tot dan toe voor de 1e lijnszorg onzichtbaar waren gebleven zijn op deze wijze in kaart gebracht waardoor ook vanuit deze hoek de bewoners geholpen worden. Intussen is Dick Praamstra tot de conclusie gekomen dat de steunpunten nog niet overbodig zijn geworden, maar dat hij zich wel terugtrekt uit de organisatie. Als vertegenwoordiger van de PvdA denkt hij de belangen van de bewoners van zijn stadsdeel beter te kunnen behartigen en daarom heeft hij zich voor de komende verkiezingen kandidaat gesteld. Gepubliceerd op 16 -1-2006 Terug naar <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/936/nl/politiek" >Politiek</a> Angar Veerkamp http://www.geheugenvanwest.nl/id/1611 ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/818 2006-08-25T07:36:08+02:00 De nieuwe oude schooltuinen

In augustus 2004 schreef ik over de schooltuinen in de wijk, waar de buurt niet zo blij mee was, hetgeen later toch bleek mee te vallen. De schooltuinen zijn ondertussen weer ruim een jaar op hun oude plek aan de spoordijk. Vanaf de straat ziet het er heel leuk uit. Reden om eens te gaan kijken bij schooltuinmeester Sjef Szarzynski, hoe het met hem en zijn schooltuinen gaat.

Het is te zien dat Sjef blij is met de vernieuwde oude plek van de schooltuinen. Vol enthousiasme vertelt hij over de veranderingen. De nieuwe tuin is groter omdat een stuk grond van de voormalige dierenopvang de Zwaan erbij gekomen is. Jammer dat het voetpad tussen de spoordijk en de tuin is bedolven onder de pas aangelegde Hemboog. Nu kun je niet meer om de tuin heen lopen, maar vanaf de straat is de tuin goed te zien. Er staat een hek voor, maar dat staat open wanneer er op de tuin gewerkt wordt. Dus iedereen kan binnenlopen. Wat direct opvalt, zijn de schanskorven. Natuurlijk weet ik niet wat schanskorven zijn en Sjef legt uit. Schanskorven zijn van ijzerdraad gevlochten manden, gevuld met stenen. Ze voorkomen dat de grond van de dijk wegspoelt als het regent. Door deze schanskorven lijkt het nu alsof de tuintjes op verschillende terrassen zijn aangelegd. De schanskorven zijn dus nodig en geven tegelijkertijd een leuk effect. Ook is er een nieuwe kas. Niet van plastic als voorheen, maar van glas. Daar leren de leerlingen in het voorjaar hoe je planten kunt opkweken. Het leslokaal en het bijenlokaal zijn opgeknapt, dat was wel nodig ook na vijf jaar leegstand. Sjef is heel tevreden dat alle scholen uit Slotermeer en Bos en Lommer weer terecht kunnen op deze tuin. In totaal krijgen zo’n 320 leerlingen hier natuur- en milieueducatie. <div style="position: relative;" class="ui_animateFigureCaption"><a href="http://www.geheugenvanwest.nl/1504/nl/groep-6-multatulischool"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/980/1504-400-320.jpg" height="320" width="400" alt="Groep 6 Multatulischool" title="Groep 6 Multatulischool" playable="1"/> </a><div class="caption clearfix"><div class="caption-wrap"><a title="Vergroot afbeelding - Groep 6 Multatulischool - Geheugen van West" href="/1504/nl/groep-6-multatulischool">Groep 6 Multatulischool</a> - Groep 6 van de Multatulischool 2005/2006</div></div></div> Maar dit getal komt veel hoger uit als we ook de kleuters meetellen, die meedoen aan het bijenpad, en de Ecokids, die na schooltijd op de tuin zijn. Dat leerlingen het leuk vinden, weet ik uit de tijd dat de schooltuinen bij ons huis stonden. Ik moet het nu doen zonder het vrolijke gekwetter van de leerlingen en zonder de uitleg van meester Sjef. Sinds kort staan er prachtige palmbomen voorin de tuin. Waar zouden die nou ineens vandaan komen en zijn ze wel winterhard? “Ja hoor", zegt Sjef lachend. “Deze palmbomen hebben jaren in de ecologische tuinen aan de andere kant van de spoordijk aan de Leeuwendalerweg gestaan." Die moesten daar weg omdat er woningen gebouwd worden. Over deze palmbomen kan Sjef het nodige vertellen: ze heten Trachycarpus en komen uit het Himalayagebergte, dus een paar graden vorst kunnen ze wel hebben. Sjef gaat hier een stukje over schrijven voor het Geheugen van West. Half januari komen de eerste klassen voor hun kennismakingslessen. Lessen waarin zij kennismaken met elkaar, met de tuin en met de schooltuinmeester. Er is dit jaar ook twee dagen in de week een schooltuinjuf: Petra Bloemers. Over wat de leerlingen leren in de lessen vertelt Sjef in een volgend stukje. En misschien mag ik de nieuwe schooltuinjuf interviewen voor het Geheugen van West. Maar, dit jaar bestaat de Ridderbostuin, zo heet de schooltuin officieel, 50 jaar. Hier gaan we iets moois van maken, zegt Sjef. Je hoort dus nog van ons. <h4>Gepubliceerd op 19 januari 2006</h4> Irving Raghunath http://www.geheugenvanwest.nl/id/309 ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/845 2006-01-25T00:30:38+01:00 An Slaakweg: 80 jaar rood, rood en nog eens rood

Op 19 januari vierde An Slaakweg haar 80e verjaardag. Ze was de eerste bewoner van ‘De Verfdoos’ in Slotermeer en is al een levenlang lid van de PvdA. “Weet u wie nou eens langs zou moeten komen vandaag? Robin de Bood!” Drie keer raden wie er kort na deze uitspraak aanbelde…

Tranen in haar ogen vanwege de vele felicitaties. Van de PvdA (Robin de Bood is thans stadsdeelvoorzitter en weer lijsttrekker), van de ANBO (Bond voor ouderen), van de krant (Westerpost), van vrienden, dochters, kleinkinderen en bij deze ook van het Geheugen van West. Het buffet staat vol kaarten, de bloemen worden af en aan aan de deur gebracht. Ze kon er niet om heen donderdag de 19e januari. An Slaakweg is 80 geworden. Hoe dat voelt? “Niet anders dan 79.” <h5>Uitzicht</h5> Een nuchter mens. Met het hart op de goede plaats. Strijdbaar. Opgegroeid in een socialistisch gezin. Een leven in het teken van de SDAP en de PvdA. Ze heeft nog wat campagnemateriaal bewaard. Dat zal ze straks moeten inpakken, want renovatie van de markante flat aan de Slotermeerlaan dwingt haar te verhuizen. Terugkeren is geen optie. Slaakweg houdt niet van een lift en het is tijd voor een benedenwoning. Ze wil graag een aanleunwoning bij het Gerhardhuis. Ze wil graag in haar eigen buurt blijven wonen. Verontwaardigd: “Hier een brief dat ik in het Leo Polakhuis terecht kan! Zo ver uit de buurt en ook nog eens met uitzicht op de begraafplaats!” <h5>Gewone arbeider</h5> An Slaakweg is nog altijd strijdbaar in haar uitspraken, al zegt ze dat ze milder is geworden. De PvdA — nog altijd haar partij — is volgens haar duidelijk minder strijdbaar geworden. Dat wrijft ze Robin de Bood ook goed in. Slaakweg: “Ik stemde altijd rood omdat de PvdA aan de gewone arbeider denkt.” Ze hoopt dat dat nog steeds is. Of De Bood een leuk huisje voor haar kan regelen? En of hij aan de ouderen wil denken. Op dat laatste volgt een overtuigende instemmende knik naar de jarige. Een toch nog altijd strijdbare vrouw die zich jarenlang in heeft gezet voor haar partij. Ze doet het wat rustiger aan. “Ik maak graag kaarten.” Partijkrantjes loopt ze niet meer. Gaat lastig met een rollator. <h6>geplubliceerd op 22 januari 2006</h6> Shirley Brandeis http://www.geheugenvanwest.nl/id/214 ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/839 2006-01-25T00:30:12+01:00 Welkom Barry en Mohsine (de nieuwe buurtregisseurs)!

Het is een regel: elke vier tot zes jaar wisselen buurtregisseurs van wijk. En dus vertrokken Marco van Bruggen en Marcel Huizing uit buurt 3 en 4 om plaats te maken voor de nieuwe buurtregisseurs. Een kennismaking met een geheel nieuwe Mohsine el Mazouni en met Barry Kriele, geen onbekende in de buurt.

Nee, hij heeft geen heimwee naar Amsterdam-Oost. “Ik begin het hier al een beetje te kennen. En ja, ik heb het Carillon al horen spelen op Plein 10-45!” vertelt Mohsine el Mazouni. Tien jaar werkervaring in en rondom de Linnaeusstraat heeft hij achtergelaten om buurtregisseur in de buurt rondom de Slotermeerlaan te worden. “Een hele verandering en ook een hele uitdaging!” aldus de nieuwbakken buurtregisseur. Minder nieuwbakken in de buurt is zijn collega Barry Kriele, voormalig hoofdagent bij het politiebureau aan de Lodewijk van Deysselstraat. En dus bekend met buurt. “Dit is een veelzijdige wijk. Jong en oud, verschillende culturen, veel winkels.” <h5>Geen getto</h5> Maar geen gemakkelijke buurt, toch? Kriele: “Dat valt best mee. Door het uitvergroten van zaken, wat de media doen, lijken dingen soms erger. Ja, we hebben hier hangjeugd, maar alles is hanteerbaar. Het is hier geen getto. Dit is een gewone buurt waar mensen werken, waar jongeren naar school gaan. Dat het wel eens botst tussen mensen is heel normaal.” Mede dankzij de inzet van de buurtregisseurs gaat het steeds beter. El Mazouni: “De afstand tussen politie en burger is door de aanwezigheid van de buurtregisseur kleiner geworden. Mensen kennen hun eigen buurtregisseur of weten dat we heel benaderbaar zijn. Ze kunnen ons aanspreken. Dat vergroot de leefbaarheid.” Samen met de buurt willen El Mazouni en Kriele zorgen dat de buurt veilig wordt en blijft. Vertrouwen is daarbij een sleutelwoord. Praten waar het kan en optreden als het moet. El Mazouni: “Ik wil graag goede contacten met de jongeren opbouwen. Tot een punt komen waarop we elkaar gemakkelijk kunnen benaderen.” Kriele: “Ook dat is een van mijn doelen. En zorgen dat mensen prettig wonen en zich betrokken voelen bij hun buurt.” Op 28 februari houden de buurtregisseurs in het Tuinstadhuis een bijeenkomst over senioren en veiligheid om bewoners tips en advies te geven. De buurtregisseurs kunt u bereiken via het algemene nummer 0900-8844. Ze zijn dagelijks te vinden op het Steunpunt Leefbaarheid en Veiligheid aan de Slotermeerlaan 150. <h6>gepubliceerd op 22 januari 2006</h6> Shirley Brandeis http://www.geheugenvanwest.nl/id/214 ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/851 2006-01-30T07:13:22+01:00 "Wie stemt beslist"

Onder het kopje POLITIEK plaatst het Geheugen van West tot aan de komende verkiezingen op 7 maart zelf geschreven of interviewverhalen van de huidige politici in Stadsdeel Geuzenveld-Slotermeer. Wij vinden het belangrijk dat u weet wie, in ons stadsdeel, de afgelopen vier jaar het beleid heeft bepaald.

Deze week start de landelijke campagne “Wie stemt beslist. Ik stem beslist!”. Het doel is allochtone kiezers te informeren en te mobiliseren om op 7 maart a.s. te gaan stemmen voor de gemeenteraad-verkiezingen. Niet iedereen maakt gebruik van zijn of haar stemrecht!Ook de autochtone bevolking laat dit grondrecht voor wat het is. Ook veel allochtone kiezers maken niet van hun kiesrecht gebruik. Het <a href="http://www.minderheden.org">Landelijke Overleg Minderheden</a> wil daar verandering in brengen. Tot 7 maart vinden overal in het land activiteiten plaats. Aan “Wie stemt beslist. Ik stem beslist!” werken het Instituut voor Publiek en Politiek (IPP), Twijnstra Gudde en Mira Media mee. <h1>Gepubliceerd: 25 januari 2006</h1> Naar <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/936/nl/politiek" >Politiek</a> Cor van Drongelen http://www.geheugenvanwest.nl/id/629 ARTICLE news 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/867 2006-06-21T14:04:59+02:00 De poldermolens

Reactie op: De poldermolens van Slotermeer en Sloten

Aan het einde van de Lutkemeerweg heeft ooit een achtkantige bovenkruier polder-molen gestaan. De molenaar was Warnard Griffioen die met zijn gezin in een huisje woonde dat naast de molen stond. Weet u wanneer deze molen werd afgebroken/vervangen door een elektrisch gemaal van 'Waterwerk'? Simon Stammis: <a href="mailto:sisis@euronet.nl">E-mail</a> Kijk ook op <a href="http://www.molendatabase.org">Molen-database</a> Gepubliceerd: 26 januari 2006 Wie weet antwoord op de vraag van Simon? <a href="mailto:geheugenvanwest@planet.nl">Geheugen van West</a> - ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/899 2012-01-30T22:35:05+01:00 Een cowboy in Geuzenveld

Rob van den Broeke is opgegroeid aan de rand van de stad, tussen de bouwterreinen. Zijn vader werkte bij de bruggenbouw en Rob had als jongetje alle ruimte om te spelen en te dromen.

Ik ontmoet Rob in het gebouw van de Brug, vlakbij de plek waar hij is opgegroeid, de Sam van Houtenstraat nummer 209. Rob heeft goede herinneringen aan zijn jeugd in Geuzenveld, vooral aan de vele bouwplaatsen. Zijn vader werkte bij de op de tekenkamer bij de Dienst Publieke Werken. Hierdoor kwam Rob als klein jongetje vaak op het bouwterrein. “Mijn vader werkte mee aan nieuwe bruggen en viaducten in de buurt en ik mocht als klein jongetje mee naar de keet van de bouwopzichter. Ik vond dat natuurlijk prachtig! Ik dronk koffie met de mannen en voelde me heel wat. Ik mocht niet op het bouwterrein komen, dat was te gevaarlijk". Gelukkig was er buiten genoeg avontuurlijks te doen voor kinderen in die tijd. Dat is te zien op de foto’s die Rob heeft meegenomen. “We woonden aan de rand van de stad, achter de Sam van Houtenstraat was het nog helemaal leeg. Er stond alleen een noodgebouw van de katholieke kerk op het terrein voor ons huis. Het dijklichaam werd opgezet, de Sam van Houtenstraat werd bestraat, we bouwden hutten van bielzen en straatstenen en waren altijd aan het scheppen in het zand van het lege terrein tegenover ons huis". Een heerlijke tijd vond Rob het. Hij betreurt het dat de kinderen van nu zo weinig te doen hebben op straat. Er waren ook wel gevaarlijke situaties, herinnert Rob zich. Een keer onder het avondeten zagen ze een jongetje ‘van achter’ op het bouwterrein van het Koggeschip in de modder wegzakken. Rob’s vader kon hem nog net redden, hij zat al tot zijn nek vast. Toen ze het jongetje thuis afleverden kreeg die op zijn donder omdat hij zijn schoenen was kwijtgeraakt, die waren in de modder blijven steken. Ook heeft Rob levendige herinneringen aan de films die in een geïmproviseerde buurtbioscoop ‘aan de andere kant van de dijk’ in de Ewout Worststraat werden gedraaid. “In de winter kon je daar op zondagmiddag naar de film. In een leegstaande bedrijfsruimte werd eerst een tekenfilm en daarna een cowboyfilm gedraaid. Het was er altijd erg druk, de kinderen zaten tegen elkaar aangepropt in het zaaltje". Rob is het gevoel na al die jaren niet vergeten: “Na de film ging iedere jongen als een cowboy naar huis". +++Gepubliceerd: 30 januari 2006 Joke Hilverda http://www.geheugenvanwest.nl/id/1612 1956-01-01T00:00:00+01:00 1965-12-31T23:59:59+01:00 ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/876 2006-02-04T14:08:09+01:00 Palmbomen op de Ridderbostuin

Een paar maanden geleden stonden de palmen nog op de Ecotuin in Bos en Lommer. De Ecotuin veranderde in een bouwput, dus stonden de palmen in de weg. De Ridderbostuin heeft ze liefdevol opgevangen.

Als je de schooltuin naast NS-station de Vlugtlaan passeert moet je oog wel vallen op de palmbomen langs het hek. Het zijn Chinese Waaierpalmen, voor de kenner Trachycarpus fortunei. In de winter zet menig passant de kraag wat hoger terwijl hij de palmen met enige bezorgdheid bekijkt. Broeikaseffect of niet, tropisch is het hier nog lang niet. Eén geruststelling, ook in het gebied waar de Trachycarpus in het wild voor komt, van de Himalaya tot Japan en daar tussen, kan het aardig winteren. Verrassend genoeg zijn ze tijdens vorst juist extra gevoelig voor zon. De bladeren blijven dan verdampen, terwijl de wortels bij die temperatuur geen vocht op nemen. Overigens blijft het wel een beetje spannend voor de pas geplante exemplaren op de Ridderbostuin. Behalve dat januari 2006 koud en zonnig was, zijn de wortels nog niet hersteld van het recente overplanten. Een paar maanden geleden stonden de palmen nog op de Ecotuin in Bos en Lommer. De Ecotuin veranderde in een bouwput, dus stonden de palmen in de weg. De Ridderbostuin heeft ze liefdevol opgevangen. Hopelijk groeien ze lekker door. Eenmaal aan de groei kan er per jaar zo’n 20 cm bij komen, maar voor het zo ver is …… Als alles mee zit kunnen ze uiteindelijk de 10 meter halen. Of daarvan in ons land ook voorbeelden zijn weet ik niet. Wel staan er in Artis fraaie exemplaren in de buurt van het aquariumgebouw, zichtbaar vanaf de Plantage Middenlaan. Sinds 2000 ook een paar op het terrein van de Slotermeerschool, geplant door onze eigen Anton Ederveen, Portefeuille-houder van Welzijn en Onderwijs. En tot voor kort een fraai exemplaar in een voortuintje aan de Coronelstraat. Op het noorden, dus nooit zon. Vermoedelijk is de eigenaar met palm en al verhuisd, een kale tuin achterlatend. Over exoten gesproken, afgelopen zomer nog zag ik een metershoge bananenboom in een achtertuintje in de Burgemeester Rendorpstraat. De zogenaamde winterharde banaan of Musa basjo. Als je hem niet afdekt vriest hij boven de grond af. In het voorjaar loopt hij weer uit. Ook vijge-en olijfbomen zijn nauwelijks meer een zeldzaamheid. Eén van de Turkse buren ontpopte zich tot enthousiast vijgenkweker. Helaas had de buurtploeg andere plannen met het betreffende plantsoentje. Een andere Turkse buurman kweekt druiven tegen de gevel. Hij gebruikt de bladeren voor de bekende dolmus. En wat te denken van het druivenprieel bij de moskee in de Johannes Poststraat. Op de Ridderbostuin groeide afgelopen zomer kousenband, okra, Madame Jeannette en citroengras, maar dat was in de kas. Deze planten worden geteeld in het kader van het project "schooltuinen-wereldtuinen", waarover later meer. Met al die exoten waan je je ’s zomers toch in een tropisch vakantieoord, zeker als je bijna moet bukken voor de halsbandparkieten die in grote getale krijsend door de lucht scheren. En dat alles in Costa Geuzenveld-Slotermeer. Ik verlang nu al weer naar de zomer. Maar eerst de zwaluwen nog. Wedden dat ze er op koninginnedag weer zijn? Oké, een dag later vind ik ook goed. Sjef Szarzynski <h1>Gepubliceerd: 31 januari 2006</h1> - ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/657 2012-07-09T10:02:05+02:00 Column: En dat in Nieuw West!

De column van Shirley Brandeis is weer terug op Het Geheugen van West! Na een staking om de steun van het stadsdeel af te dwingen, geeft zij weer haar aparte kijk op kleine en grote gebeurtenissen in Amsterdam (Nieuw) West.

Het bruist in de tuinsteden, pardon, in Nieuw West. (Zo willen ze dat we de Westelijke Tuinsteden tijdens en na de stedelijke vernieuwing gaan noemen.) Er gebeuren allemaal leuke dingen in buurtcentrumzaaltjes, op pleinen of bij de mensen thuis. Op 30 januari hadden ‘we’ een feest dat qua sfeer en luxe alle leuke feestjes in Nieuw West overtrof. Ik kan genieten van een keukentafel met zelfgemaakte hapjes en een stapel foldertjes, zoals de meeste bijeenkomsten eruit zien, maar één keer in het jaar een chique feessie, dat is dolle pret. Ik heb het over het WeStars Award Gala, georganiseerd door Informatiecentrum Parkstad, waar ik als freelance tekstschrijver en promotor van Nieuw West betrokken ben. Het gala is een uitreiking van awards à la de Oscar-uitreiking. En dat in Nieuw West! Met een rode loper en genomineerden die per limousine naar de Meervaart worden gereden. En dat in Nieuw West! Met onder de aanwezigen burgemeester Job Cohen, schrijver Henk Spaan en de consul van Turkije, om er maar een paar te noemen. En dat in Nieuw West! Met als presentatrice Marijke Helwegen, society vrouw van 2005. En dat… Bijna ‘iedereen’ was er. Iedereen, normaal in vrijetijdskleding, nu in zwart pak, met strikje, in jurk of met feestelijke hoed. We genoten van de champagne. We genoten van de spanning op de gezichten van de 21 genomineerden: mensen en organisaties die veel doen voor de buurt. We genoten van de première van de film ‘Een nieuw gezicht’ met Marijke Helwegen in de hoofdrol. Een ludieke manier om duidelijk te maken dat het aangenaam wonen, werken en recreëren is in Nieuw West. We genoten van de big band dat het nummer ‘New West State of Mind’ speciaal voor deze avond had gecomponeerd en met verve speelde. We genoten van de gelukkige gezichten van de zeven winnaars en van de afterparty in de foyer met heuse discodansvloer. En dat in Nieuw West! Gepubliceerd: 31 januari 2006 Shirley Brandeis http://www.geheugenvanwest.nl/id/214 ARTICLE news story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/906 2007-04-08T07:32:16+02:00 Gymnastiekvereniging Slotermeer

Op tafel ligt de administratie van mevrouw Pleging. Ze is van 1965 tot 1986 penningmeester geweest van gymnastiekvereniging Slotermeer. Met haar gezin is zij in 1960 vanuit Zaandam in het stadsdeel Slotermeer komen wonen.

De gymnastiekvereniging bestond al vanaf 1 juni 1960 en zowel haar kinderen als zijzelf werden lid. Het was een grote vereniging met wel 400 tot 500 leden die verdeeld waren in verschillende groepen afhankelijk van hun leeftijd en niveau. Wekelijks werd er les gegeven. In eerste instantie door docenten van buitenaf, later ook door “mensen uit onze eigen geledingen”. De leden lieten zich in hun vrije tijd bijscholen om zo op hun vereniging les te kunnen geven. Naast de docenten waren er helpers aanwezig om de gymnasiasten bij te staan bij hun oefeningen op de verschillende toestellen. En alles op vrijwillige basis. Mevrouw de Kloet deed als lid van de vereniging regelmatig verslag in de Westerpost van activiteiten van de vereniging. Deze stukjes waren naast informatief ook wervend waardoor de vereniging onder de aandacht bleef in de buurt. De lessen werden gegeven in de gymlokalen van de scholen in de buurt. Naast de onderlinge wedstrijden die de toets vormden voor “bevordering naar een hoger gelid”, nam de vereniging ook deel aan regionale en landelijke wedstrijden. In clubverband werd de avondvierdaagse gelopen en ook voor de boswandelingen was altijd veel belangstelling. De contributie was laag om zo veel mogelijk bewoners een kans te geven deel te kunnen nemen. Mevrouw Pleging heeft een goed beleid gevoerd: bij haar vertrek als penningmeester was de vereniging gegroeid van een arme naar een rijke vereniging. “Maar als ze het niet konden betalen mochten ze gratis gymmen, zo sociaal waren we wel”. Door het aanbod van andere activiteiten in de buurt zag de vereniging het ledenbestand dalen. En de komst van buitenlanders die minder interesse hebben in gymnastiek deed de belangstelling voor de vereniging verder afnemen. Uiteindelijk is de gymnastiekvereniging Slotermeer opgeheven. Al heeft deze gymclub geen bekende atleten voortgebracht, menig bewoner zal met plezier terugdenken aan de glorietijden van de vereniging. Gepubliceerd: 2 februari 2006 Angar Veerkamp http://www.geheugenvanwest.nl/id/1611 1960-01-01T00:00:00+01:00 2000-12-31T23:59:59+01:00 ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/740 2007-11-25T15:32:17+01:00 Nog nooit zo hard gehuild

In juli 2005 overleed juffrouw Hennie Kat. Lievelingsjuf van velen. Youssef Yaghdi (37) is oud-leerling en was aanwezig bij de onthulling van een nieuw straatnaambord in Slotermeer: het Hennie Katplein. Het plein is gelegen binnen de hekken van de Slootermeerschool.

“Ik was haar eerste Marokkaanse leerling. Begin jaren tachtig kwam ik met mijn ouders en drie broers naar Nederland. We kwamen in Slotermeer te wonen en ik ging naar de vierde klas van de Burgemeester Rendorpschool. Ik sprak de taal niet en was ook nog eens ontzettend verlegen en stil. Juffrouw Kat ontving me met open armen. Als een zoon. En zo ontstond iets heel aparts: ik was in een vreemd land, maar voelde me er toch erg thuis. Dankzij haar.” “Juffrouw Kat hield echt van haar leerlingen, van mensen. Dat is het belangrijkste dat ik van haar heb geleerd: houden van en respect hebben voor mensen. Hoe zij mij toen behandelde, is me altijd bijgebleven. Ze waakte over me, moedigde me aan, stimuleerde me in mijn ontwikkeling. Toen ik na maanden van stilte opeens toch mijn vinger durfde op te steken tijdens het voorlezen en ik in mijn beste Nederlands ook echt voorlas, straalde ze.” “Juffrouw Kat was er altijd voor me. Toen ik in het zwembad, tijdens een schoolreisje, mijn hoofd ernstig stootte, ging ze meteen met me naar de dokter. Ik heb het litteken nog op mijn hoofd. Als ik eraan voel, denk ik aan haar. Ik denk sowieso vaak aan haar. We hebben altijd contact gehouden. De laatste tijd wat minder. ‘We moeten nu echt een keertje afspreken, Youssef’ was een van de laatste dingen die ik haar via de telefoon heb horen zeggen. Nu is het te laat. Te laat om haar nog eens te zeggen dat zij het was die dat kleine jongetje in een vreemd land met een vreemde taal er doorheen heeft gesleept. Te laat om te zeggen hoeveel ze voor me betekende. Maar dat weet ze wel… Ik heb nog nooit zo hard gehuild als op de dag dat ik hoorde dat ze was overleden.” <h5>Gepubliceerd: 4 februari 2006</h5> Shirley Brandeis http://www.geheugenvanwest.nl/id/214 1980-01-01T00:00:00+01:00 2006-12-31T23:59:59+01:00 ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/157 2006-02-09T13:06:47+01:00 De ganzen worden verplaatst!

De ganzen worden verplaatst. Nadat ik het nieuws heb gehoord denk ik een beetje weemoedig aan het groepje witte ganzen dat iedere ochtend achter mijn huis langs waggelt.

Ik ben aan die ganzen gehecht geraakt. Ze komen van links, vanuit het park en trekken zo gedurende de dag langzaam naar rechts, langs het water dat het grasveld achter mijn tuin van het Sloterpark scheidt. Ik weet dat er buren zijn die ze lastig vinden. Verderop staat een oude keukenstoel voor de ingang van een tuin bij gebrek aan een tuinhekje. Zo probeert ieder ze op hun eigen manier te weren. Bij mij komen ze de tuin niet in, ik heb wel een tuinhek, maar ze houden ook onze gemoederen bezig. Mijn dochter van 10 is bang voor de blazende dieren. Luid gillend rent ze met haar vriendinnetje door de tuin als de ganzen hun nieuwsgierig gakkend naderen. Wanneer mijn vriend ’s ochtends met zijn fiets het tuinhek doormoet, gebruikt hij de bezem om ze vol afgrijzen weg te jagen. Hij blijft volhouden dat ze het grasveld kaalvreten. Ik geloof dat niet. Afgelopen zomer zag het grasveld er even groen uit als anders, ondanks een winter van grazende dieren. Als iedereen ’s ochtends, ondanks de ganzen, vertrokken is naar school en werk, drink ik een kop koffie aan de keukentafel en staar naar het mooiste uitzicht van Amsterdam. Wuivend riet langs het water en kale hoge bomen waar de laagstaande winterzon doorheen schijnt. Het is iedere ochtend weer verbijsterend mooi. De ganzen grazen vredig en ik waan me stiekem op het platteland. Na de koffie ga ik naar de warme stal om de kalfjes te voeren. Maar er is geklaagd en de wijkmanager heeft, zoals dat hoort, actie ondernomen. De ganzen krijgen een nieuwe plek aan de rand van de Sloterplas. Er is overal aan gedacht, ze worden de eerste weken op de nieuwe plek bijgevoerd zodat ze geen reden hebben terug te keren naar onze achtertuin. Ik ben benieuwd. Waar hangen ze ’s zomers uit? Ze vinden toch iedere winter hun weg terug naar deze plek? Mijn dochter heeft ook geen vertrouwen in het verplaatsingsproject. Ze wijst me er fijntjes op dat we in de Wessel Gansfortstraat wonen, die beesten horen hier gewoon thuis! 1 februari 2006 Joke Hilverda http://www.geheugenvanwest.nl/id/1612 2006-02-03T00:00:00+01:00 2027-12-31T23:59:59+01:00 ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/881 2006-04-11T16:26:04+02:00 Slotermeerlaan 62

“O, ja, ik herken het!" Ik sta op de Slotermeerlaan voor nummer 62. Naast me staat Ron de Vries. We staan voor het huis waar vroeger de opa en oma van Ron hebben gewoond.

Als kind logeerde hij hier regelmatig. “Kijk, daar zie je het zolderraampje. De trap naar de zolder was stijl en die haakte je aan een luik. Nu zou ik er waarschijnlijk niet meer rechtop kunnen staan. En hier zette opa zijn brommer." Ron wijst naar de schuurtjes aan de voorkant van de woning. De twee brievenbussen in de voordeur geven aan dat de huizen verdeeld zijn in een beneden- en bovenwoning. Opa en oma de Vries woonden dus boven.Vooral de flat aan de overkant heeft op Ron als kind indruk gemaakt. De kleurvlakken aan de buitenkant en de hoogte van het gebouw herinnert hij zich goed. “En aan de achterkant van het huis was een speeltuintje."" Daarvan is nu niet veel meer over. Vader de Vries heeft hier nooit gewoond. Als we hem opzoeken in zijn woning in Bussum vertelt hij dat hij zich destijds verbaasde over de verhuizing. “Hun ruime woning op de Stadionweg ruilden mijn ouders voor deze kleine woning. Maar het voordeel was dat mijn moeder niet langer naar de derde etage hoefde te klimmen." Het was een nieuwe wijk waar opa en oma de Vries niemand kenden. Het uitzicht op de Slotermeerlaan zorgde voor levendigheid en opa de Vries zat nooit om een praatje verlegen dus het duurde niet lang of ze waren hier helemaal ingeburgerd. Opa was sluiswachter bij de Nieuwe Meer en brugwachter bij de brug in de Zeilstraat. En onbezoldigd rijksveldwachter. “Als er een rebel was die zich niet aan de regels hield dan mocht hij ze aanhouden en bekeuren." Voor het innen van het sluisgeld kwamen de schippers naar het kantoortje op de sluis. Het bruggeld werd door de schippers in een klomp gegooid die opa aan een hengel boven het schip hield. Vader en zoon de Vries kozen beiden voor Bussum als woonplaats maar hun babbels doen niet onder voor die van de Amsterdamse opa. <h4>Gepubliceerd: 6 februari 2006</h4> Angar Veerkamp http://www.geheugenvanwest.nl/id/1611 ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/892 2006-02-17T09:35:05+01:00 Dag (domme) gansjes

De ganzen zijn weg. De meeste bewoners uit de Platostraat en omgeving in Slotermeer kunnen weer rustig ademhalen. Geen poep meer op de stoep, de kinderen durven weer op straat en het gras mag als vanouds gaan groeien.

Een hele poos heeft de groep van ongeveer dertig ganzen in buurt 5 van Slotermeer haar bivak gehouden. Ze kregen te eten, waggelden dagelijks een vast parcours en hielden de gemoederen meer dan eens bezig. Sommige buurtbewoners konden hun aanwezigheid wel waarderen, anderen ondervonden slechts overlast. En na meerdere klachten uit de buurt besloot het stadsdeel de beesten toch maar te verplaatsen. Zo plots als ze ooit vanuit de Osdorpse kant van Allendelaan in buurt 5 opdoken, zo rap zijn ze nu ook weer verdwenen. Het stadsdeel riep de hulp in van de Dierenbescherming Amsterdam en samen met wat buurtbewoners was de klus in nog geen uur geklaard. Peter van Poelgeest was de expert die de operatie in goede banen leidde, het stadsdeel leverde mankracht, een auto en de hekken en een attente bewoonster stelde kosteloos haar paardentrailer ter beschikking. De eendrachtige samenwerking beperkte de ´stress´ van de beesten tot een minimum en zo leverde Peter de ganzen met een gerust hart af bij een watertje in het Sloterpark. “Ik heb hier een heel goed gevoel bij”, sprak hij zichtbaar tevreden. En als klap op de vuurpijl beloofde Bakker Huijbregts de vogels ook nog eens een maand lang van gratis brood te voorzien. Niemand hoeft zich dan ook zorgen te maken of ze het overleven daar in het Sloterpark. Na verloop van tijd zullen de ganzen hun eigen kostje bij elkaar gaan scharrelen. En zo hoort het ook. <h1>Gepubliceerd: 7 februari 2006</h1> Juriaan Otto http://www.geheugenvanwest.nl/id/205 ARTICLE news 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/922 2006-02-17T09:34:31+01:00 Ze zijn weer terug!

Nog geen middag hebben de ganzen het volgehouden. Zo dom waren ze nu ook weer niet. Het stadsdeel heeft aangegeven dat ze wederom met de Dierenbescherming en de buurtbewoners om de tafel moeten om te kijken hoe de overlast van de ganzen kan worden aangepakt. Wordt vervolgd!

<h1>Gepubliceerd: 7 januari 2006</h1> Juriaan Otto http://www.geheugenvanwest.nl/id/205 ARTICLE news 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/860 2006-02-13T07:21:25+01:00 De omslag is begonnen!

“Geuzenveld/Slotermeer is een fantastisch stadsdeel" Piet Dikken heeft hier altijd met veel plezier gewoond. Hij weet nog dat hij voor het eerst met zijn vrouw het stadsdeel in kwam fietsen, vanuit de Staatsliedenbuurt. “Het was echt een verrassing, zo groen en ruim."

Aan het woord is Piet Dikken, lid van het Dagelijks Bestuur van het stadsdeel Geuzenveld/Slotermeer voor de PvdA. De afgelopen vier jaar is er veel veranderd in ons stadsdeel, vindt Piet Dikken, als wethouder onder andere belast met de portefeuille Economische Zaken. Als voorbeeld noemt hij de horecabeleidsvisie. Er zijn nu meer mogelijkheden voor nieuwe horecagelegenheden. Dat is iets wat ons toch niet zo bruisende stadsdeel wel kan gebruiken. De cafe’s rondom Plein '40-'45 noemt hij de voorlopers. In de toekomst zullen er meer uitgaansmogelijkheden komen, al zal het zal hier nooit een Rembrandtplein worden. Maar dat willen we ook niet. Hier is het groen en ruim en rustig. Dat zijn de dingen waar hij al sinds 1981 met volle teugen van geniet. “Het is een fantastisch stadsdeel, ik woon hier al jaren met veel plezier”. Hij weet nog dat hij voor het eerst met zijn vrouw het stadsdeel in kwam fietsen, vanuit de Staatsliedenbuurt. “Het was echt een verrassing, zo groen en ruim en op Plein '40-'45 toch ook veel voorzieningen en winkels." Ze verhuisden voor de kinderen, die hier een prachtige jeugd hebben gehad. Maar nu de kinderen groter zijn woont het hele gezin nog altijd met veel plezier in West en geniet van dezelfde dingen. De Heemtuin in het Sloterpark en de Noorderhof zijn Piet Dikkens favoriete plekken in de buurt. De Noorderhof vindt hij een goed voorbeeld van geslaagde stedelijke vernieuwing. “Er was verandering nodig, de buurt bestond voor 90% uit sociale huurwoningen, met veel kansarme bewoners en dat merkte je aan de voorzieningen”. Nu de stedelijke vernieuwing fysiek gezien op stoom komt zie je een omslag in de wijk. “De nieuwbouwwoningen worden vooral door de allochtone middenklasse gekocht. Zo houd je mensen met een voorbeeldfunctie in de wijk.” “De afgelopen vier jaar is ook veel geïnvesteerd in jongeren die buiten de boot dreigen te vallen.” Hij is trots op het Serviceteam, dat werkervaringsplaatsen in de beveiliging aanbiedt. Bij de jongerenwerkplaats worden oude fietsen opgeknapt. Vrouwen van de fietscursus krijgen bij hun diploma zo’n fiets mee naar huis! Allemaal voorbeelden van projecten waarbij mensen in de gelegenheid worden gesteld mee te participeren in de samenleving. Piet Dikken denkt dat er de komende jaren alleen maar meer reden voor mensen is om hier te komen wonen. Door de stedelijke vernieuwing komen er veel mooie woningen voor een redelijke prijs beschikbaar. Nog steeds midden in het groen, met veel speelplaatsen en een centrale ligging. Ook gelooft hij dat er over vier jaar meer mensen uit hun kansarme positie zijn gehaald, een redelijke baan hebben en participeren in de maatschappij. Gepubliceerd: 10 februari 2006 Joke Hilverda http://www.geheugenvanwest.nl/id/1612 ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/907 2007-01-19T09:27:08+01:00 Sociaal in Slotermeer

Sinds 1997 woont Anton Ederveen in buurt 3 van het stadsdeel Geuzenveld/Slotermeer en hij voelt zich daar als een vis in het water. Er bestaat in de buurt een groot gevoel van saamhorigheid en mensen zijn altijd bereid een helpende hand te bieden als er bijvoorbeeld ergens geklust moet worden.

Zijn tongval verraadt een afkomst van beneden de rivieren, maar in zijn doen en laten is portefeuillehouder Welzijn en Onderwijs Anton Ederveen (Nijmegen, 1971) na al die jaren een echte Slotermeerder. Hij kwam in 1989 als student Europese Studies naar de ´Amstelbierflat´ aan de Harry Koningsbergerstraat en is sindsdien niet meer uit Nieuw West vertrokken. En Anton heeft het hier duidelijk naar zijn zin. In zijn knusse werkkamer op de zevende verdieping van het Tuinstadhuis staat hij mij vriendelijk te woord en neemt alle tijd eens lekker over Slotermeer te babbelen. Of ie een favoriet plekje heeft in het stadsdeel. Jazeker heeft hij dat. Vanuit zijn huis loopt hij altijd over het Meerwaldtpad door het groen rechstreeks naar kantoor. Een oase van groen, licht en ruimte noemt hij het zelf. Overigens was de kennismaking met Amsterdam Nieuw West voor Anton een heuse openbaring. Hij verruilde het rustieke Limburgse Venray voor het grote en ruimopgezette Slotermeer. “Dit was de grote stad, met brede straten en imposante woonblokken waarin heel veel mensen bij elkaar wonen”, aldus Ederveen. Hij wende echter snel aan zijn nieuwe omgeving en koestert al sinds jaar en dag de ruimte en het licht van zijn geliefde stadsdeel. Wie veronderstelt dat Anton er als student de kantjes van af liep, vergist zich echter schromelijk. Hij werd lid van de lokale CDJA, de jongerenafdeling van de christendemocraten, en heeft in de jaren tot aan zijn portefeuillehouderschap de meest uiteenlopende commissies bemand en voorgezeten. Het meest trots is hij naar eigen zeggen op de Tienercentra De Basizz en De Buzz. Met het enthousiaste jongerenwerk is een aanbod gerealiseerd dat door veel jongeren wordt gebruikt en gewaardeerd. Sinds 1997 woont Anton in buurt 3 en hij voelt zich daar als een vis in het water. Er bestaat in de buurt een groot gevoel van saamhorigheid en mensen zijn altijd bereid een helpende hand te bieden als er bijvoorbeeld ergens geklust moet worden. Wel geeft hij toe dat de buurt met name de laatste jaren nogal is veranderd. Toen hij kwam woonden er nog veel Amsterdammers uit de oude binnenstad. Daarvoor in de plaats komen nu veel bewoners van Turkse en Marokkaanse afkomst. Zelf zit Ederveen daar niet mee, integendeel, hij vindt het een goede ontwikkeling dat inmiddels ook de zonen en dochters van de eerste immigranten in Geuzenveld Slotermeer een huis willen kopen. Aan de andere kant kan hij het zich wel voorstellen dat het voor sommigen — met name voor de bewoners van het eerste uur — wel erg snel gaat met de verandering. Ter afsluiting van het interview vraag ik Anton wat voor hem de betekenis is van stadsdeel Geuzenveld-Slotermeer. Even denkt hij na en zegt dan met een glimlach om zijn mond dat iemand anders het de week daar voor mooi typeerde. Hij was op bezoek bij de Bazelhof in Geuzenveld en daar vertelde een buurtbewoner dat het huis voor verstandelijk gehandicapten eigenlijk een dorp in een dorp is. En zo ziet de portefeuillehouder zijn woon- en werkomgeving graag: als een dorp in de grote stad, waar een ieder zijn plekje vindt, met gemeenschapszin en met begrip en een luisterend oor voor elkaar. Net zoals in Limburg! Gepubliceerd: 10 februari 2006 Naar <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/936/nl/politiek" >Politiek</a> Juriaan Otto http://www.geheugenvanwest.nl/id/205 ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/919 2006-02-18T12:56:09+01:00 Buurttelevisie Nieuw-West

Bestuursleden gezocht in verband met de realisatie van het project 'Buurttelevisie Nieuw-West'

Stichting Dialoog Visuele Communicatie, ontstaan als een intercultureel samenwerkingsverband van buurtbewoners en televisiemakers, gaat met het project Buurttelevisie Nieuw-West: · de betrokkenheid van bewoners bij hun buurt stimuleren; · een grotere diversiteit aan bewoners laten participeren in de stedelijke vernieuwing. Dit project, dat een praktische bijdrage levert aan integratie en participatie en tot doel heeft om de sociale samenhang tussen buurtbewoners te vergroten, wordt ondersteund door o.a. het ministerie van VROM, het Oranjefonds en de Gemeente Amsterdam. Het project vindt plaats in de Westelijke Tuinsteden in Amsterdam en duurt 2 jaar. In totaal 50 buurtbewoners gaan in 2006 en 2007 televisie maken voor en over de stedelijke vernieuwing. De eerste uitzendingen op SALTO, via onze website en door middel van buurtvertoningen zullen vanaf 1 februari 2006 te zien zijn. *Voor dit project zijn we op zoek naar mensen die werken op het snijvlak van media, cultuur en multiculturele samenleving. We zoeken mensen die gedurende 2 jaar als bestuurslid willen helpen dit ambitieuze project op een professionele wijze te realiseren. Het bestuur van stichting Dialoog Visuele Communicatie vergadert eens in de 4-6 weken. De bestuursfunctie vraagt een gemiddelde tijdbesteding van 2-4 uur per week. Heeft u interesse voor een bestuursfunctie, of kent u anderen die wij daarvoor zouden kunnen benaderen, dan horen we dat graag van u. Aziz Kwyasse, voorzitter Erik Holthuis, hoofdredacteur Voor aanmelding of meer informatie: Stichting Dialoog Visuele Communicatie Erik Holthuis, hoofdredacteur Groenpad 4 1068 EB AMSTERDAM 020-7787720/06-51681508 info@dialoogtv.nl - ARTICLE news 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/932 2006-02-28T14:13:21+01:00 Betrokken bij jouw stadsdeel?

Meld je aan voor de OMWaNA stadsdeelgroep Geuzenveld/Slotermeer!

Als je één van deze vragen met ‘ja’ kunt beantwoorden, kom dan naar de startbijeenkomst van de OMWaNA stadsdeelgroep in Geuzenveld/Slotermeer. De bijeenkomst vindt plaats: **dinsdag 28 februari 2006 van 19:00 tot 22:00 uur ‘t Pluspunt Alberdakade 3-9** Het OMWaNA is een initiatief van een groep oudere migranten in Amsterdam. Zij willen van Amsterdam een bruisende stad maken, waarin mensen uit verschillende bevolkingsgroepen en van verschillende leeftijden met elkaar creatieve projecten en activiteiten ontwikkelen die uitdrukken wat zij belangrijk vinden. Daarbij staan vier thema’s centraal: 1. Opvoeding 2. Sociale verantwoordelijkheid 3. Wonen en veiligheid 4. Verbondenheid met je land van herkomst Het OMWaNA kent een stedelijke kerngroep en vier stadsdeelgroepen. Tijdens de startbijeenkomst van de stadsdeelgroep Geuzenveld/ Slotermeer: - Krijg je informatie over het OMWaNA - Maak je kennis met de vrolijke manier van werken van het OMWaNA - Kun je je opgeven als lid van de stadsdeelgroep Hoofdtaak van de stadsdeelgroep is het opstellen van een OMWaNA programma voor Geuzenveld/Slotermeer en het organiseren van de uitvoering van dat programma. Hierbij kun je denken aan activiteiten als film, theater, debatten, muurschilderingen en muziekprojecten. De stadsdeelgroep wordt daarbij ondersteund door professionals van de stichting BMP en - op verzoek - door kunstenaars, toneel- en filmregisseurs, verhalenvertellers, docenten, sportinstructeurs, enzovoort. - ARTICLE news 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/926 2006-02-19T21:14:45+01:00 Een nieuwe conifeer voor de familie Bogers

Slotermeer - Na vijf decennia groene liefde is het geluk van de twee coniferen in de voortuin van de familie Bogers doorbroken.

Kwajongens hadden een van hun twee vijftig jaar oude coniferen in de brand gestoken. De oude, vertrouwde conifeer is onvervangbaar, maar het stadsdeel wilde toch een gebaar maken naar het echtpaar, dat al sinds 1954 in Slotermeer woont. Vorige week donderdag kwam buurtcoördinator Jeroen Bouman - die het initiatief tot de nieuwe boom nam - samen met wijkmanager Juriaan Otto en buurtregisseur Mohsine el Mazouni, het echtpaar verrassen met hun nieuwe exemplaar. Groenwethouder Tys de Ruijter (GroenLinks) plantte de boom stevig in de grond. Buurtregisseur El Mazouni beloofde komende tijd extra toezicht te houden op hun voortuin. <h1>Bron: Westerpost; hier gepubliceerd op 18 februari 2006</h1> - ARTICLE news 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/923 2012-01-03T15:12:29+01:00 Remy de winkelwagenman

“Dit vak is meer dan het ophalen en terugbrengen van winkelwagentjes."

Ze vervuilen het straatbeeld, halen de leefbaarheid en sfeer in de wijk naar beneden en beschadigen al rondslingerend geparkeerde auto’s. In Geuzenveld en omgeving brengt Remy dos Santos de winkelwagens naar ‘zijn’ klanten terug. “Dit vak is meer dan het ophalen en terugbrengen van winkelwagentjes”, aldus de directeur van SantosXKAB. Remy op de blauwe scooter, Remy de winkelwagenman. Hoe ze hem noemen maakt niet uit, als maar duidelijk is dat Remy dos Santos bloedserieus is in zijn vak. “Je kunt mensen niet opvoeden”, verzucht hij. “Maar ik probeer ze wel duidelijk te maken dat die winkelwagen die zij meenemen een serviceartikel is van hun supermarkt.” En een duur serviceartikel. Een winkelwagen kost al snel 400 à 500 euro. Geen gek idee dus, die winkelwagenman. Iemand die voor de supermarkten de winkelwagens opspeurt, klanten er waar mogelijk op aanspreekt en de verloren wagens weer naar het eigen nest brengt. Supermarkt Lidl in Geuzenveld werd Remy’s eerste klant. Doel was enkele jaren geleden om kinderen middels een zakgeldproject aan het winkelwagentjes-terugbrengen te krijgen. Het project kwam echter niet van de grond, maar buurtconciërge Dennis Kalijan zag er wel heil in en vroeg Remy om zelf aan de slag te gaan. En zo ontstond SantosXKAB, een zoek-, ophaal- en terugbrengdienst van bedrijfseigendommen. Winkelwagens, trolleys en winkelmandjes dus. Na Lidl volgde al snel supermarktketen Vomar en kon Dos Santos zijn werkgebied uitbreiden met de stadsdelen Slotervaart en Bos en Lommer. Toekomstplannen? “De hele stad, desnoods nog verder weg.” Maar voorlopig draagt hij zorg voor de winkelwagens die nu onder zijn verantwoording vallen. “Die dingen veroorzaken veel overlast.” Maar waarom slingeren ze dan rond in de straten? “Mensen nemen het voor het gemak mee en brengen het dan uit gemakzucht niet terug. Of ze geven het aan kinderen, die het in plaats van netjes terug te brengen, gebruiken om mee te spelen. Het muntstuk peuteren ze eruit voor ze de winkelwagen dumpen.” Hij is geen politieagent, maar kan wel mensen aanspreken en zorgen voor sancties, tot aan winkelverbod aan toe. Hij is de ‘oren en ogen’ van de buurt. “Ik wil dat het leefbaar en veilig is op straat. Niet alleen mensen moeten elkaar met respect behandelen. Ook de winkelwagens, de eigendommen van anderen, moeten met respect behandeld worden.” Bron: Westerpost; hier gepubliceerd op 18 februari 2006 Shirley Brandeis http://www.geheugenvanwest.nl/id/214 2006-01-03T00:00:00+01:00 y y ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/925 2008-10-26T15:48:44+01:00 Trams naar Sloterdijk

Het dorp Sloterdijk kreeg zijn eerste tramverbinding in 1882. Sinds 20 september 1839 werd het dorp al doorkruist door de spoorlijn Amsterdam – Haarlem (de eerste spoorlijn van Nederland), doch slechts enkele treinen stopten hier.

In het laatste kwart van de 19e eeuw werden op vele plaatsen in Nederland nieuwe tramlijnen aangelegd. Voor het lokale vervoer tussen het dorp en de stad Amsterdam werd een tramlijn aangelegd. In Amsterdam was na de eerste paardentramlijn sinds 1875 een heel netwerk aan lijnen ontstaan, onder andere met een lijn naar het Haarlemmerplein in 1879. <h5>Stoomtram</h5> In 1881 vertrok ook de eerste stoomtram, van Amsterdam naar het Gooi, en de tweede stoomtramlijn vanuit Amsterdam werd de verbinding naar Sloterdijk, die een jaar later ging rijden. Op 22 augustus 1882 startte de stoomtramdienst vanaf het Nassauplein via de Haarlemmerweg tot bij het dorp Sloterdijk. De lijn was enkelsporig aan de noordkant van de weg, langs het water van de trekvaart aangelegd. De exploitatie werd verzorgd door de C.V. Stooomtram-Maatschappij Amsterdam – Sloterdijk. <h5>Paardentram</h5> De stoomtractie was geen succes en al zes jaar later, op 8 mei 1888, werd de stoomtram door een paardentram vervangen. In 1892 werd de exploitatie overgenomen door de (Tweede) Noord-Hollandsche Tramweg-Maatschappij, die in 1888 een stoomtramdienst van Amsterdam-Noord naar Edam was gestart. Ook in 1892 werd de paardentram verlengd over de Singelgracht naar het Haarlemmerplein, waar aansluiting werd verkregen op de paardentramlijnen van de Amsterdamse Omnibus-Maatschappij (AOM). <h5>Gemeentetram</h5> Per 25 oktober 1905 werd de dienst naar Sloterdijk overgenomen door de in 1900 opgerichte Gemeentetram Amsterdam. Tussen 1900 en 1906 werd het hele toen bestaande paardentramnet geëlektrificeerd, behalve de lijn naar Sloterdijk, die pas in 1916 aan de beurt kwam. Vanaf 1906 was het eindpunt ook weer op het Nassauplein, waar kon worden overgestapt op de elektrische tramlijn 5, die van de Spaarndammerbuurt, via het Haarlemmerplein, richting het Centraal Station en verder reed. De lijn naar Sloterdijk was tevens de laatste paardentramlijn die door de Gemeentetram Amsterdam werd geëxploiteerd, totdat per 1 januari 1921 door annexatie van de gemeente Sloten de paardentram naar Sloten in handen van de gemeente Amsterdam kwam. Toen was de tram naar Sloterdijk ook geen interlokale lijn meer, omdat deze nu geheel binnen Amsterdam kwam te liggen. <h5>Elektrische tram</h5> Toen per 4 augustus 1916 de elektrische tram van de Gemeentram naar Sloterdijk ging, kreeg deze het lijnnummer 12 (lijnkleur geel-rood verticaal). De lijn kreeg ook meer wisselplaatsen, terwijl het deel tussen Nassauplein en Van Hallstraat dubbelsporig werd. Daardoor kon met een hogere frequentie dan voorheen worden gereden. Tot 28 september 1922 bleef lijn 12 naar Sloterdijk rijden, daarna nam lijn 18 (lijnkleur blauw-wit verticaal) het over. Deze lijn verbond toen Sloterdijk via de Haarlemmerweg, Haarlemmerdijk- en straat, Centraal Station en Prins Hendrikkade met het Mariniersplein op Kattenburg. Deze verbinding bleef zo bestaan tot 1 januari 1932, toen lijn 18 werd ingekort tot het traject Sloterdijk – Nassauplein. Tussen 9 oktober 1944 en 28 april 1947 was de dienst stilgelegd, daarna reed lijn 18 nog tot 1 januari 1951, toen de tramdienst definitief werd vervangen door een busdienst. Aanvankelijk was dit buslijn L, doch op 5 september 1965 keerde het lijnnummer 18 weer terug op de Haarlemmerweg, nu als buslijn die het Nassauplein via Sloterdijk en Bos en Lommerplein met Slotervaart verbond. <h5>Haarlemse tram</h5> De tweede tramverbinding met Sloterdijk was die van de Electrische Spoorweg Maatschappij (ESM), die vanaf 6 oktober 1904 een metersporige elektrische tramlijn opende tussen Haarlem, Sloterdijk en Amsterdam. Deze lijn bediende het gedeelte van de Haarlemmerweg waar nog geen tram langs reed. Bij het dorp Sloterdijk boog deze in zuidoostelijke richting af via de nieuw aangelegde trambaan naar de Wiegbrug, waarlangs in 1908 de Admiraal de Ruijterweg werd aangelegd. Naast de doorgaande dienst Amsterdam – Haarlem – Zandvoort, was er vanaf 1913 ook een lokaaldienst Amsterdam – Sloterdijk, die met losse motorwagens reed en op meer haltes stopte dan de trams richting Haarlem. Hiertoe werd een emplacement met opstelsporen bij Sloterdijk aangelegd. Vanaf 1924 werd de dienst door de Noord-Zuid-Hollandsche Tramweg Maatschappij verzorgd. Precies vijftig jaar na de opening van de lijn werd de lokaaldienst naar Sloterdijk op 6 oktober 1954 vervangen door buslijn 14 van het Gemeente Vervoerbedrijf (GVB). Drie jaar later, op 31 augustus 1957 reden de laatste trams langs Sloterdijk naar Haarlem, waarna bussen hun taak overnamen. Zie ook het aparte artikel over ‘De tramlijn Amsterdam – Haarlem in Amsterdam-West’. <h5>Opnieuw trams naar Sloterdijk</h5> Een kwart eeuw kwamen er geen trams in Sloterdijk, doch in 1982 werd over de route van de vroegere Haarlemse tram een nieuwe trambaan over de Admiraal de Ruijterweg aangelegd, nu voor het GVB. Op 20 september 1982 werd de al bestaande tramlijn 12 vanaf de De Clercqstraat via de Wiegbrug en de Admiraal de Ruijterweg naar het (oude) in 1956 geopende station Sloterdijk aan de Molenwerf verlengd. Het was dus de tweede maal dat een tramlijn 12 in Sloterdijk verscheen. Op dezelfde dag ging ook de nieuwe tramlijn 14 (lijnkleur rood-wit verticaal) deze route berijden en verder richting de Dam (en verder), net als de vroegere lokaaldienst van de NZH. <h5>Naar het nieuwe Station Sloterdijk</h5> Op 7 juli 1985 werden de tramlijn 12 en 14 over een afstand van circa een kilometer in noordwestelijke richting verlengd via de Arlandaweg en Radarweg naar het nieuwe Station Sloterdijk. Lijn 14 verdween hier echter vier jaar later weer, toen deze naar Slotermeer werd verlegd. Sindsdien verzorgt alleen lijn 12 de tramverbinding naar Sloterdijk. Wel heeft deze in 1997 gezelschap gekregen van de metroringlijn 50 die vanaf Sloterdijk (Isolatorweg) over de Ringspoorbaan is gaan rijden. © Erik Swierstra, oktober 2008. Erik Swierstra http://www.geheugenvanwest.nl/id/399 1882-01-01T00:00:00+00:19 2008-12-31T23:59:59+01:00 d ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/260 2008-01-02T15:55:49+01:00 Kenneth Nelson knoopt de buurt aan elkaar

Sinds drie jaar is Kenneth Nelson buurtcoördinator — conciërge — voor de wijken zes, zeven en acht binnen het stadsdeel Geuzenveld-Slotermeer.

Zijn primaire taak is de zorg voor de openbare ruimte. Aangezien het stadsdeel de buurtgerichte aanpak hoog in het vaandeel heeft staan heeft Kenneth daar een sociaal component aan toegevoegd. Gezien de diversiteit van de bewoners is het van belang dat de sociale cohesie goed is, dat de mensen goed met elkaar omgaan. Zijn functie is de bewoners door te verwijzen, maar Kenneth probeert zich in te leven in de situaties van bewoners, “filtert de problemen” en vaak kan hij dan zelf een helpende hand bieden. Een gesprek, een briefje of telefoontje doet soms al genoeg. Hij is voor gezinnen een tussenpersoon voor de verschillende instanties zoals de Raad voor de Kinderbescherming, de Sociale Dienst of de woningcorporaties. Hij begeleidt jongeren op weg naar het arbeidsproces en heeft een signaalfunctie voor ouderen. Het stadsdeel werkt samen met andere gemeenten in Nederland die vergelijkbare wijken en problemen kennen. Zo komt er binnenkort een broodcontainerproject dat is overgenomen van het Haagse Laakkwartier. Er zal bij de scholen een container geplaatst worden waarin oud brood verzameld wordt en — geheel volgens de opvattingen van de moslims — tot compost verwerkt zal worden. Zo wordt voorkomen dat ongedierte op het voor de vogels gestrooide brood afkomt. Het stadsdeel neemt voor Amsterdam deel aan een Europees samenwerkingsproject op het gebied van educatie en communicatie waarbij kennis en ervaring op het gebied van wijkontwikkeling van achterstandsgebieden wordt gedeeld. Regelmatig gaan de verschillende delegaties bij elkaar “in de keuken kijken”. Kenneth ontmoet veel mensen. Bewoners die hulp vragen en instanties, politici, gezagdragers die kunnen helpen. Kenneth knoopt die mensen aan elkaar. Hij is er de man niet naar om zich op de borst te slaan, maar duidelijk is dat deze buurtcoördinator een baken in het stadsdeel is. En het bieden van de helpende hand is soms heel letterlijk. Laatst heeft hij de ramen gewassen bij een oudere dame die getrakteerd was op een aantal eieren. Laat Kenneth maar schuiven. Gepubliceerd: 22 maart 2006 Angar Veerkamp http://www.geheugenvanwest.nl/id/1611 ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/935 2006-04-14T12:31:42+02:00 Niet zomaar een huis

Het Eliashuis, een welkom begrip in Slotermeer.

Tot twee keer toe werd ik er in 2005 extra aan herinnerd. Eerst door een column van Nazmye Oral in de Volkskrant, waar ze verhaalt over - ik dacht - een vriendin die er haar toevlucht zocht. Daarna op een vroegkoude novemberavond toen ik besloot een ommetje te maken. De pas gevallen dunne sneeuwlaag in de buurt was nog ongeschonden en knerpte zo lekker onder m’n schoenen. Open haard rook prikkelde m’n reukcentrum. Even was onze buurt een wintersportdorpje. Wolkjes adem verdwenen over m’n voorhoofd weg in de lucht. Via het pad aan de achterkant bij de Haarlemmerweg sloeg ik linksaf en stond ik bij de ingang van het huis. Niet zomaar een huis. Het ‘Eliashuis’, ondergebracht in de pastorie van de R.K. St. Catharinakerk aan de Burgemeester Eliasstraat. Voor velen een welkom begrip. Mijn vrouw en ik hadden nog maar net een relatie in de ‘late seventies’ en dat bracht voor mij m’n eerste kennismaking vanuit Oud West met dit deel van Slotermeer. Haar ex-man kon het niet zo appreciëren dat wij gek op elkaar waren en zo kwam ze op een dag met kinderen en al op een kamer in ‘het huis’ terecht. Ik niet, dat mocht niet. Nou ja, als ik Zuster Vianni lief aankeek, de strenge moeder-overste die destijds samen met Pater Rooyakkers de scepter zwaaide, mocht ik wat langer blijven dan een uurtje. Tussen alle voor (dreigend) huiselijk geweld gevluchte vrouwen zat, naast Louis de maatschappelijk werker, één man. Zijn naam is me ontschoten. De buitendeur werd veelal alleen van binnenuit open gedaan. Voor de zekerheid. Enfin, een moeilijke periode voor ons allebei. Maar de aanblik van het gebouw aan de Eliasstraat brengt ook mooie herinneringen terug van saamhorigheid tussen bewoners, zoals Loes Stöcker en Ans (?), verjaardagsfeestjes met opgestuurde cadeautjes, tranen van verdriet en plezier, en vriendschappen die nog jaren daarna zijn blijven bestaan. Ik zoek bij de deur een teken van herkenning. Alleen een bord met het huisnummer. Verder niets. De St. Catharinakerk is sinds 1993 Syrisch Orthodox, waardoor het kruis boven de ingang kon blijven staan. Een ijkpunt op de hoek van de statige Burgemeester Vening Meineszlaan. Een donkere vrouw in een prachtig goudgeel gewaad knikt me vriendelijk toe en betreedt de kerk. Ik ga ook verder. Gepubliceerd: 28 februari 2006 Ruud van Koert http://www.geheugenvanwest.nl/id/125 1978-01-01T00:00:00+01:00 2005-12-31T23:59:59+01:00 ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/934 2006-04-11T16:36:58+02:00 Nooit meer pannenkoekjes

Maar het leverde ook grappige situaties op vertelt Kees met veel plezier: “Een buurvrouw kwam iedere week pannenkoekjes aan André en zijn vriend brengen". Op een dag .......

Ik ontmoet Kees de Haas in zijn flat op zeshoog in de Anthony Moddermanstraat in een gezellige huiskamer, vol met herinneringen. Het is een beetje rommelig, zijn zwager is druk bezig nieuw laminaat te leggen. Kees woont al 25 jaar in deze woning. Hij is destijds ingetrokken bij zijn partner, André Koreman, die hier 46 jaar heeft gewoond. Zijn partner is in oktober vorig jaar overleden en Kees wil graag het verhaal vertellen hoe hij indertijd in deze galerijflat is terechtgekomen. “De flat is in 1959 opgeleverd en mijn partner heeft er vanaf het begin gewoond". “André was een echte Amsterdammer, opgegroeid in de Jordaan, waar zijn vader een slagerij op de Prinsengracht had". André wilde hogerop en werd personeelsfunctionaris bij de Stoomvaart Maatschappij Nederland (SMN) op het Java eiland, in de volksmond ‘Schraal maar Netjes’. Kees vertelt over vroeger, toen je als homo in Amsterdam nog niet gemakkelijk voor je geaardheid uit kwam: "In de jaren vijftig was vrij wonen en een eigen huis hebben in de homowereld erg bijzonder. Eigenlijk was het niet mogelijk. Tijdens de woningnood van na de oorlog kreeg je alleen een eigen woning als je netjes getrouwd was. Als homo moest je daarom wel inwonen bij een hospita. Zo heeft mijn vriend jarenlang op een etage in de Minervalaan gewoond". Toen werd bekend dat in Slotermeer in de vrije sector woningen beschikbaar kwamen voor mensen die niet gehuwd waren, maar wel een stel vormden. “Dat noemden ze toen hokken, waarmee natuurlijk uitgegaan werd van een man en een vrouw". André huurde met zijn toenmalige vriend een driekamerflat. Omdat het dure huizen waren, deze flat kostte toen 300 gulden, had je twee inkomens nodig om het te kunnen betalen. “We delen een woning omdat het goedkoper is", werd dan als smoes gebruikt. Er zijn toen meerdere homostellen in het pand komen wonen en er wonen nog steeds mensen uit de begintijd". Je kon in die tijd nog niet uitkomen voor je homoseksualiteit en de omgeving wist vaak niet dat je met je geliefde samenwoonde. Dan kon het voorkomen dat op je verdriet na het overlijden van je partner/huisgenoot door de buren met onbegrip werd gereageerd. Maar het leverde ook grappige situaties op vertelt Kees met veel plezier: “Een buurvrouw kwam iedere week pannenkoekjes aan André en zijn vriend brengen". Op een dag stond ze in een regenjas voor de deur en daaronder bleek ze in Eva kostuum te zijn. Nadat haar buurmannen eerlijk uitkwamen voor hun relatie is ze nooit meer teruggekomen met pannenkoekjes". Ik denk dat Kees nog vele verhalen zou kunnen vertellen, hij is bijvoorbeeld actief in het ouderenwerk en is secretaris van de ANBO roze groep. Maar eerst het nieuwe laminaat op de vloer en het huis weer in orde. <h5>Gepubliceerd: 28 februari 2006</h5> Joke Hilverda http://www.geheugenvanwest.nl/id/1612 1959-01-01T00:00:00+01:00 2006-12-31T23:59:59+01:00 ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/920 2006-02-28T14:13:40+01:00 Videoband Tuinsteden gezocht

Is er een videoband over de aanleg van de tuinsteden?

Hallo, Ik ben voor mijn ouders op zoek naar een videoband over de aanbouw van de Westelijke Tuinsteden. Bestaat deze en waar zou deze te koop zijn? Saskia Ruijter E-mail: <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id.php/mailto:fjm.ruijter@quicknet.nl">Saskia</a> - ARTICLE news 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/930 2006-10-02T17:39:59+02:00 Column: Een goed idee?

Shirley Brandeis verklapt hoe een politicus op naschoolse wijze uit de school klapt.

Sorry hoor. Ik hoop niet dat iemand zich aangevallen voelt. Maar wat kunnen debatten soms saai zijn. Zaten we weer in een buurthuiszaaltje met stukjes kaas en gevulde dadels (daar niks mis mee) aan te horen dat de VVD er voor de mensen is, dat de PvdA er voor de mensen is, dat GroenLinks er voor de mensen is… Dat D66 zich wil inzetten voor het stadsdeel, dat LSG zich wil inzetten voor het stadsdeel, dat het CDA zich wil inzetten voor het stadsdeel. Allemaal lieve mensen, die lijsttrekkers. En alle partijen hebben fraaie, kleurrijke posters en folders. En hoera (aldus de journalist die er niet genoeg van kan hebben), sommige partijen delen pennen uit! Nu kreeg ik opeens een ingeving. Beetje laat, maar het kan altijd de ijskast in. Als juf in de naschoolse opvang in Geuzenveld-Slotermeer nodig ik altijd halverwege de serie lessen - waarbij we de buurt onderzoeken en een schoolkrant maken over onze belevenissen op school, straat en bij instanties — een van de dagelijks bestuurders uit. Vlak voor de verkiezingen kwam stadsdeelvoorzitter Robin de Bood langs. De kleine journalisten hadden vragen voorbereid en kwamen ook tijdens de persconferentie met heel wat vragen op de proppen. Leuke vragen, zinnige vragen, ontwapende vragen, onzinnige vragen… Heel wat anders dan de debatten over de drie pijlers en preventief fouilleren. Nu hoorden we wie de persoon achter de lijsttrekker is. Nu kwamen we pas te weten dat Robin de Bood graag met zijn zoontjes stoeit en skate. Dat de politicus het moeilijk vindt om nee te zeggen, maar het leuk vindt om zijn beslissing aan mensen uit te leggen. Dat hij lange dagen maakt, maar ook wel eens een dagje vrij is. Dat ie graag naar Bach en U2 luistert en ook wel een beetje trots is dat hij ‘de baas van de buurt is’. En dat zijn moeder, vroeger PvdA-gemeenteraadslid in Den Helder, ook trots is. Dat ie graag een jeugdtheater wil en nog meer mooie huizen en dat er binnenkort een buurthuis geopend wordt. We weten dankzij de vragen van de 11- en 12-jarigen wat hij verdient, dat dat best veel is, dat hij graag nog eens vier jaar stadsdeelvoorzitter is, dat hij slecht was in wiskunde op school en zijn verkeersexamen in één keer heeft behaald. En wat de ervaren journalist nou nooit heeft durven vragen: op wie stemt u, meneer de Bood? De leerlingen van de Timotheusschool weten het. Het staat straks allemaal in het Timo Nieuws! Gepubliceerd 28 februari 2006 Shirley Brandeis http://www.geheugenvanwest.nl/id/214 ARTICLE news 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/938 2009-04-13T13:49:38+02:00 Winkels op de Hoofdweg

Als kind ging ik vaak kijken in de winkels op de Hoofdweg en mocht soms ook wel eens helpen.

Bij de groenteboer (van de Familie Abbekerk, Pietertje) op de hoek Davisstraat-Hoofdweg mochten we altijd meerijden met de groenteman. Die had een klein driewielig vrachtwagentje waar we voorin de cabine gepropt werden en dan mee mochten naar de Groente/Markthallen op de Jan van Galenstraat. De groentewinkel had buiten de vele groenten in oorspronkelijke vorm, maar er waren ook vele blikken opgestapeld in zijn winkel. Als klein jongetje vond ik het dan een mooi gezicht als die blikken die hoog opgestapeld waren er uit vandaan moesten worden gehaald. Dat deed ie met een apparaat aan een lange stok met een mechaniek waardoor er aan de bovenkant een grijper werd bewogen en hij zo die de bovenste blikken kon pakken. Aan de overkant van de groenteboer was bakker Pool en daar mocht ik ook altijd kijken. Het vers gebakken brood rook altijd heerlijk. Als de broden er met een grote platte ovenschep uitgehaald werden, ging hij de broden met een kwast bewerken gedompeld in een bepaalde vloeistof, waardoor de broden gingen glimmen. Op de Hoofdweg had je de sigarenwinkel, waar ik veelal moest zijn om voor Pa en Moe sigaretten te halen. Miss Blanche of Chief Whip, of soms sigaren. Ook was er in de sigarenwinkel Shag te koop, ik dacht Captain Grant, in een kartonnen doosje. Op de toonbank had je dan altijd een gasvlammetje om je sigaar of sigaret aan te steken. Ook moest ik daar altijd heen om gasmuntjes te halen , als deze op waren. Iedereen had toentertijd een gasmeter, waar je muntjes in moest doen, anders kreeg je geen gas. En dat gold ook voor het Elektra, ook muntjes kopen, die muntjes daar zat een gleuf in, maar je kon er ook een gulden ingooien en als dan de Gasman kwam, telde die de echte muntjes en eventueel de zilveren guldens, dat mocht ook als je geen gasmuntjes meer had, en als er dan b.v. 5 Guldens bijzaten, moest je nog 5 X 20 cent bijbetalen, daar de muntjes 1.20 Gld kostten ! Kijk ook op de website van <a href="http://www.nostalgiekrant.nl/">Jacob Zwart</a> of stuur hem een <a href="mailto:j.zwart13@chello.nl">E-mail</a> Gepubliceerd: 4 maart 2006. - 1957-01-01T00:00:00+01:00 1958-12-31T23:59:59+01:00 ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/939 2006-03-08T12:40:47+01:00 Mijn gang is 25 jaar die kant op geweest

't Koggeschip: 1 maart zijn de kinderen in optocht hun prachtige, nieuwe school binnengetrokken.

Ik ontmoet Jan van Velzen in het nieuwe gebouw van basisschool ’t Koggeschip. Voorafgaand aan ons gesprek geeft hij me trots een rondleiding. En met recht, want het is een schitterende school. Van buiten oogt het misschien wat streng, met donker rode bakstenen, maar van binnen is het licht en kleurrijk. De bouwvakkers zijn er hard aan het werk, ze hebben nog maar een paar weken, want op 1 maart wordt de school in gebruik genomen. Dan zullen de kinderen in optocht vanuit het oude schoolgebouw naar het nieuwe lopen, met (lege) verhuisdozen. Reuze spannend, zo’n nieuwe school, maar voor veel achtste groepers ook best moeilijk. Ze zijn serieus met het afscheid bezig, willen graag iets meenemen uit het oude gebouw, bijvoorbeeld een stukje vloerbedekking Ook Jan van Velzen heeft gemengde gevoelens. Hij werkt al 25 jaar op ’t Koggeschip, waarvan het grootste deel in de directie. Nu het oude gebouw wordt afgebroken heeft hij het er toch wel moeilijk mee. “Ik heb altijd geroepen dat ik het niet ga missen, ik ben al zolang met de nieuwbouw bezig en ik ben er zo blij mee. Maar nu het bijna zover is wordt het toch wel moeilijk, mijn gang is 25 jaar die kant op geweest”. Alhoewel hij al weken in het nieuwe gebouw werkt en intensief bij de bouw is betrokken, vertelt Jan met veel enthousiasme over de oude school aan de Sam van Houtenstraat. “Toen ik er in 1979 kwam werken zaten er maar 250 kinderen in dat enorme gebouw. De school was in 1964 opgeleverd voor 1200 leerlingen, maar de buurt was niet zo kinderrijk gebleven als was verwacht. Hierdoor was er een luxe aan ruimte, er was bijvoorbeeld een aparte televisiekamer. Het was een Katholieke school, dus in de jaren 50 en 60 was er nog een aparte meisjes- en jongensvleugel. De meisjes zaten in het gedeelte aan het water, dat verbonden was met het zusterhuis. Natuurlijk werd er lesgegeven door nonnen en broeders. Begin jaren 80 dekte de gepensioneerde broeder Hugo de tafel iedere dag voor de gemeenschappelijke lunch”. In de beginjaren van de school hadden de kinderen een eigen tegel op het schoolplein. Wanneer de bel ging stond iedereen op zijn eigen plekje en rij voor rij liepen ze keurig naar binnen. Nu gaat dat anders, de kinderen komen door één van de zes ingangen naar binnen, de rode, de blauwe of de gele deur. Al was het vanuit onderwijsvisie niet zo geschikt, hij zal het gemak van het oude gebouw missen. “Zo’n gebouw evolueert, je kent ieder plekje en het gemak van de extra ruimtes, zoals de kelder en de grote zolder Vooral de laatste jaren was er veel mogelijk, het hoefde immers niet meer netjes te blijven. Dat zal wennen zijn in de mooie nieuwe school". Welke plek hij echt zal missen in het oude gebouw? “De oude directiekamer is me erg dierbaar. Die lag aan het water, een rustige, fijne plek om te werken”. <h1>Gepubliceerd: 8 maart 2006</h1> Joke Hilverda http://www.geheugenvanwest.nl/id/1612 1979-01-01T00:00:00+01:00 2006-12-31T23:59:59+01:00 ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/314 2007-04-14T09:20:46+02:00 Van Uden van Oost naar West.

De woning had een badkamer met een douche en een lavet, ideaal om de kleine kinderen in te badderen.

&nbsp; &nbsp; Kattenburg. Ze is er geboren, mevrouw van Uden. Meneer van Uden komt oorspronkelijk van Wittenburg, maar beiden komen ze dus uit Amsterdam-Oost. En ze waren op Kattenburg blijven wonen als ze door een grondige renovatie van het hele gebied niet waren weggesaneerd. &nbsp; &nbsp; In eerste instantie wilde de familie Van Uden in hun oude buurt blijven wonen. De woningen die aan hen werden aangeboden in Oost “waren weer van die oude woningen. Daar schoot je dus niet zo veel mee op". Toen ze een keer op bezoek waren bij een vroegere buurvrouw die verhuisd was naar Slotervaart dacht de familie van Uden “ het is hier ook wel mooi wonen” en zo zijn ze in West beland. "Op de Aalbersestraat". &nbsp; &nbsp; Toen er een woning aangeboden werd in Geuzenveld, ging de familie eerst op onderzoek uit. Vanuit Oost helemaal naar West en daar heeft de familie zomaar lukraak ergens aangebeld. “Wat me daar opviel - het was rond etenstijd - dat het zo stonk op die trap. Al die etensluchtjes. Acht luchtjes op één trap.” &nbsp; &nbsp; In de woning op Kattenburg hadden ze twee kamers, hier betrok de familie een vierkamer woning. “In het begin waren we elkaar soms kwijt.” De woning had een badkamer met een douche en een lavet. Ideaal om de kleine kinderen in te badderen. &nbsp; &nbsp; Toen hun woning ingericht was nodigde mevrouw van Uden de buurvrouwen uit voor een kopje koffie “en vanaf die tijd was het prima”. &nbsp; &nbsp;“We hebben er jaren met plezier gewoond.” De drie trappen naar de woning in de Aalbersestraat zijn - niet zonder twijfel - verruild voor de eengezinswoning in Osdorp waar meneer en mevrouw van Uden nu wonen. “Maar ik heb er geen moment spijt van gehad”. Want in deze buurt konden ze ook aarden. "Een ommetje over de Ringdijk, een boodschapje op Tussen Meer of op het Osdorpplein. Ook hier heeft de familie van Uden zijn draai gevonden. Gepubliceerd: 9 maart 2006 Angar Veerkamp http://www.geheugenvanwest.nl/id/1611 1966-01-01T00:00:00+01:00 2006-12-31T23:59:59+01:00 ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/941 2006-04-04T19:16:43+02:00 Een wel hele brede school

Op 1 maart werd de nieuwbouw van basisschool ’t Koggeschip officieel geopend. Breder dan deze nieuwe brede school kan een brede school haast niet zijn.

Van gescheiden jongens- en meisjesschool naar een school voor de hele buurt Buurvrouw Marie Halvers staat te popelen van ongeduld. De 81-jarige dame wil graag actief zijn op ‘t Koggeschip. Brede scholen, basisscholen met veel voor- en naschoolse activiteiten voor de hele wijk, zijn in en menig school wordt er een de komende jaren. Maar het gebouw van ‘t 50-jarige Koggeschip was er zo slecht aan toe dat nieuwbouw de enige redding was. En zo kon er — met de brede schoolgedachte in het achterhoofd — op een steenworp afstand aan het Abraham Kuyperplein een nieuw gebouw verrijzen. De voormalige gescheiden jongens- en meisjesschool (waar de liefde onder het viaduct ondanks alles toch wel opbloeide) is nu een school voor iedereen. "Dit wordt de ontmoetingsplek voor de buurt," weet directeur Suzan Baldinger, die samen met Jan van Velzen de scepter op ’t Koggeschip zwaait. "Hier werken onderwijs, welzijn en sport echt samen," aldus wethouder Anton Ederveen met deze drie onderwerpen in zijn portefeuille. Ederveen voorzag vijftien maanden geleden een van de eerste muurtjes van cement en bakstenen en mocht nu het startsein voor de opening geven. Maar wel samen met de partners. Maandenlang hebben tientallen bewoners en medewerkers van verschillende organisaties in het stadsdeel in een zogenoemd Wijkweb aan de programmering van het wijkgedeelte van ’t Koggeschip gewerkt. Wijkweb is een pilotproject van het stadsdeel dat partner is in het Europese kennisnetwerk Poseidon, waarbij zes Europese steden hun kennis en ervaring op het gebied van wijkontwikkeling van achterstandsgebieden delen. Tijdens diverse overleggen en informatiemarkten werden door de Wijkweb-deelnemers contacten gelegd en ideeën geopperd. De ideeënlijst is lang geworden: van een wereldkookclub tot salsadansen en van naailessen tot fitness, reiki, disco en gezellige praatmiddagen. De buurt zal er aan moeten geloven. In ’t Koggeschip zal voortaan van de vroege ochtend tot de late avond veel te doen zijn. <h5>Gepubliceerd: 13 maart 2006</h5> Shirley Brandeis http://www.geheugenvanwest.nl/id/214 ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/947 2006-03-17T09:08:13+01:00 fl.INT moet Sloterplas laten bruisen

Een drijvend theater op de Sloterplas. Dat was even schrikken voor de bewoners in het rustige Nieuw West. TU-student Wessel Roos staat te popelen om van de ‘achtertuin’ van de Westelijke Tuinsteden weer een bruisend centrum te maken.

Het plan van student Wessel Roos werd, tegen de verwachting van sommigen in, goed ontvangen door GroenLinks-wethouder Tys de Ruijter. “De Sloterplas is heilig voor veel bewoners, maar zeg nou zelf, het is er wel saai.” Wat meer actie, meer recreatie, dat spreekt zelfs het groene hart van de dagelijks bestuurder wel aan. En dus mag Wessel Roos, die eerder zijn plan in het Informatiecentrum Parkstad in Osdorp presenteerde, ook in het stadsdeelkantoor van Geuzenveld-Slotermeer zijn afstudeerproject (hij kreeg er het cijfer 8 voor) tonen. Het gaat om een zogenoemde floating interface, vandaar de naam fl.INT. Een multifunctionele ruimte (13 bij 25 meter groot) op de Sloterplas, verplaatsbaar over het water naar drie aanmeerlocaties in de stadsdelen Slotervaart, Osdorp en Geuzenveld-Slotermeer. Voor zover de uitleg van het woord ‘floating’. Het interfacegedeelte zit ‘m in de rode omlijsting van de gevelopening van dit drijvende theatergebouw. Deze omlijsting is het koppelstuk, een interface dus, dat de oeverlocaties met de fl.INT kan verbinden zodra het is aangemeerd. Hiermee krijgt Nieuw West één voorziening die op drie plaatsen kan worden ingezet als theater, muziekpodium, bruiloftlocatie, filmzaal, discotheek en nog veel meer. “Eindelijk iets dat van dit gebied meer dan een woongebied maakt,” aldus Roos die refereerde aan de Marokkaanse jongeren die vorig jaar samen de voetbalwedstrijd Marokko-Tunesië op een groot scherm wilden zien maar daarvoor geen locatie in eigen buurt konden vinden. fl.INT was in dat geval een goede oplossing geweest. Het biedt onderdak aan 220 mensen, heeft een bar, toiletvoorzieningen, een grote en twee kleinere ruimtes en dient door haar mobiliteit alle bewoners van Nieuw West. En nog mooier: ’s avonds kan er een optreden worden gegeven aan de Noordkade in Geuzenveld-Slotermeer en de volgende dag, na een nachtelijk tochtje over het water en wat ombouwen, kan het als expositieruimte aan de oever van Meer en Vaart dienst doen. Roos mijmert verder: “Het is toch geweldig als je langs de Sloterplas loopt en kunt zeggen: kijk daar ben ik getrouwd. Op het water!’ Wethouder De Ruijter sust de gemoederen onder geschrokken bewoners met het feit dat het nog ‘maar een idee’ is. Maar wat Roos en zijn zakenpartner Sandra Scheffer betreft wordt het idee werkelijkheid. Er zijn al onderhandelingen gaande met een groot entertainmentbedrijf. Wat het moet gaan kosten is nog niet duidelijk. Maar er zullen zeker miljoenen euro’s (vooralsnog geen gemeenschapsgeld) geïnvesteerd moeten worden om met dit plan van de Sloterplas het klotsende hart van Nieuw West te maken. Wilt u uw mening geven over het drijvende theater fl.INT? Ga naar het <a href="http://www.hotforum.nl/forum/index.php?name=flint">fl.INT forum</a>. + Shirley Brandeis http://www.geheugenvanwest.nl/id/214 ARTICLE news 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/942 2006-03-14T10:56:18+01:00 Energie uit sport!

Hoe je eruit ziet is niet belangrijk, maar hoe je je voelt.

Vaak begin ik de dag met een lesje aerobics of shape op sportschool Palestra. Ik merk dat er een vaste groep sporters is die trouw de ochtendlessen volgt. Ik ben nieuwsgierig naar de verhalen van deze energieke sporters in West en Carla Moed wilde mij wel wat vertellen over zichzelf. Carla is Italiaanse en komt oorspronkelijk uit Milaan, maar woont al ruim dertig jaar in Amsterdam. Zoals zo velen vóór haar heeft de liefde haar naar Nederland gebracht. In 1975 ontmoette zij haar man in een jeugdherberg in Italië. In 1977 zijn zij getrouwd en gingen in de Jordaan wonen. Omdat zij behoefte hadden aan buiten zijn, werd er vanuit de Jordaan menig fietstochtje gemaakt naar Amsterdam West, omdat het hier zo’n mooi groen gebied was. Na drie jaar Jordaan, verhuisde Carla naar een woning in de buurt van het Rembrandtpark. En na acht jaar Rembrandtpark werd het Slotervaart waar zij nu al twintig jaar woont. Door de jaren heen heeft zij veel dingen zien veranderen in haar buurt. De kassen in Sloten werden de wijk Nieuw Sloten, het verkeer werd drukker, de bevolkingssamenstelling veranderde en bewoners gingen hun kinderen naar scholen sturen buiten de wijk. “Snap je dat nou”, zegt Carla, “terwijl de kwaliteit van de scholen toch prima was en nog steeds is.” Maar we gingen het nu hebben over sport, want volgens Carla is sport verslavend. Carla is op latere leeftijd gaan sporten in een sportschool omdat zij steeds meer lichamelijke klachten kreeg en zich ook lusteloos ging voelen. “Er was een tijd dat ik bijna niet kon lopen, maar nu zijn alle klachten verdwenen.” Ook regelmatig naar de sauna gaan helpt. Door het sporten voel je je beter, je houding verbetert en je leert je ontspannen. Carla en ik zijn het erover eens dat de sfeer in de lessen erg prettig is. De instructeurs zijn goed en stellen je op je gemak. Je ziet dan ook na een poosje de sporters veranderen: zij leren zich ontspannen ook omdat het sporten op muziek samenhorigheidsgevoel geeft. “Hoe je eruit ziet is niet belangrijk, maar hoe je je voelt. Het gaat om je inzet. Als ik een paar keer niet geweest ben, ga ik ontwenningsverschijnselen vertonen”, zegt Carla, “en dan ben ik niet te genieten.” Als ik aan Carla vraag of zij zelf aerobics instructeur zou willen worden, beaamt zij dit. Zij vindt lesgeven leuk. Zij heeft vroeger ook vaak les gegeven, bijv. Italiaanse les op Het Cultureel Instituut van Italië en in buurthuizen. Ook heeft zij met veel activiteiten op de school waar haar zoon zat meegedraaid. Voor ons, de sporters, heeft zij ook vaak tips tijdens de les. Tip van Carla voor mij: “Trek je buikspieren in terwijl je aan het fietsen bent.” Heeft zij gemerkt dat dit een van mijn zwakke plekken is? Natuurlijk komen we ook te praten over eten. Thuis kookt zij Italiaans en dat betekent: goede kwaliteit, vers, simpel, niet vet en olijfolie. De Hollandse pot vindt zij wel lekker en is zelfs dol op erwtensoep en rauwe haring, maar liever geen boerenkool. Het was een leuk gesprek met Carla en terwijl ik naar huis fiets, probeer ik eraan te denken mijn buikspieren aan te spannen. Zou het dan toch nog goed komen met mijn slappe buikspieren, dankzij Carla? <h1>Gepubliceerd: 14 maart 2006</h1> Irving Raghunath http://www.geheugenvanwest.nl/id/309 ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/945 2006-03-15T08:59:14+01:00 Renovatie

Kamperen op een nul sterren camping

&nbsp; &nbsp;Al was het in eerste instantie een enorme vooruitgang voor de familie van Uden toen hun twee kamerwoning op Kattenburg verruild werd voor een vier kamer woning in de Aalbersestraat, ook deze woningen waren rond 1996 aan renovatie toe. Mevrouw van Uden was als voorzitter van de bewonerscommissie nauw betrokken bij de plannen rond deze renovatie. &nbsp; &nbsp; In de verschillende vergaderingen kwamen de voorstellen aan bod. “In het begin werd het mooier voorgesteld dan dat het is.” Er werd gesproken over isolatie en het opknappen van de badkamer en de keuken. Verschillende bewoners hadden in de loop der tijd zelf al enige verbeteringen aangebracht in hun huis. Veel loggia’s waren dichtgemaakt en bij de keuken getrokken. Meneer van Uden had zelf de badkamer betegeld, een badgeiser geplaatst en het lavet vervangen voor een bad. Ook had de woning al centrale verwarming. Voor hun woning was de renovatie dus niet zo noodzakelijk, maar werd wel uitgevoerd als onderdeel van het geheel. &nbsp; &nbsp;De familie mocht om de hoek een wisselwoning betrekken. De renovatie zou maximaal zes weken in beslag nemen. Maar de strenge winter vertraagde de werkzaamheden en uiteindelijk heeft de familie bijna drie maanden “in een tochthol gezeten”. &nbsp; &nbsp;Wie denkt dat de terugkeer naar de gerenoveerde woning een feest is geweest heeft het fout. “Alles wat er mis kon gaan in een woning is misgegaan in onze woning”. Door een blunder met de waterleiding en de hoofdkraan stond in één keer een laag water over de vloer van de woning die het parket naar alle kanten deed opkrullen. Bij het doorspoelen van het toilet “brandde je de billen”omdat er warm water uit de stortbak kwam. Elektra was verkeerd aangelegd en het van de gevel verwijderde zonnescherm was onherstelbaar beschadigd. Het heeft een tijd geduurd voordat de woning weer helemaal op orde was. &nbsp; &nbsp; Als voorzitter van de bewonerscommissie heeft mevrouw van Uden de betrokken bewoners nog aan een behoorlijke vergoeding van de deelraad geholpen. En de woningbouwvereniging deelde aan de bewoners een stoffer en blik uit. Een schrale troost want: “Een renovatie is kamperen op een nul sterren camping.” <h1>Gepubliceerd: 15 maart 2006</h1> Angar Veerkamp http://www.geheugenvanwest.nl/id/1611 ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/949 2006-03-20T09:33:16+01:00 Niet (graag) naar de Fockschool

'Ik ging regelmatig braaf op mijn kamer de opgaven maken, met de keukenwekker erbij, want dat moest.'

Ook ik zat op de Burgemeester Fockschool. Ik stapte vanuit de achtertuin op het voetpad dat langs de huizen loopt. Via kinderspeelplaats en basketbalpleintje kwam ik bij de Burgemeester Fockstraat. Die heb ik talloze keren overgestoken. Dat duurde soms heel lang, want als ik in de verte een auto aan zag komen, bleef ik wachten tot die voorbij was. Ik herinner me de straatklinkers nog. Drie jaar lang zat ik bij juffrouw Harmsen in de klas. Zij trouwde toen ik in de derde klas zat, heette toen Uittenbogaard en was geen aardige juf. Ik ging dus niet graag naar school. Ook niet in de vierde (juffrouw Smit) en vijfde klas (meester Stroomberg). Alleen in de zesde, ging het wat beter. Je wist wat je aan juffrouw Paleari-Ponte had. Ze was niet speciaal aardig, maar ze was ook niet onaardig en zeker niet sarcastisch, zoals meester Stroomberg. Mijn moeder had een enorme hekel aan het hoofd van de school, meneer Van der Haar. Daarom ging mijn jongste broertje niet naar de Fockschool, maar naar de Klaas de Vriesschool. Die school lag aan de andere kant van de “dijk” (Ringspoorbaan). Van de gemeente mochten kinderen van de andere kant van de dijk niet naar de Klaas de Vriesschool, maar toen mijn moeder uitlegde dat mijn broertje dan alleen maar onze eigen straat voor de deur hoefde over te steken en verder over de stoep kon lopen, mocht hij toch naar die school. Zijn vriendje dat in de Johannes Meeuwisstraat woonde, mocht ook naar de Klaas de Vriesschool, omdat hij bij zijn vriendje wilde blijven. De gemeente was soepel bij de keuze van een openbare school. Ik herinner me nu nog steeds de gedegen grammatica-lessen en van juffrouw Paleari heb ik goed leren rekenen. Ik was heel slecht in hoofdrekenen. Om thuis te oefenen gaf ze mij boekjes mee naar huis met opgaven van de toen net niet meer bestaande toelatingsexamens, genaamd ‘Toetsnaald’. Ik had geen idee wat dat woord betekende, maar dat nam niet weg dat ik regelmatig braaf op mijn kamer de opgaven ging maken, met de keukenwekker erbij, want dat moest. ++Gepubliceerd: 20 maart 2006 - 1959-01-01T00:00:00+01:00 1965-12-31T23:59:59+01:00 ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/950 2006-03-20T17:15:39+01:00 Reünie Immanuëlschool

Zaterdag 8 april van 15 tot 19 uur!

Ter ere van het 50-jarige bestaan van de Immanuëlschool is er op zaterdag 8 april van 15-19 uur een feestreünie. De jubileumcommissie heeft haar uiterste best gedaan om zoveel mogelijk oud-leerkrachten en oud-leerlingen op te sporen. Maar zij weten dat zij niet van iedereen de huidige adresgegevens hebben kunnen vinden. Dus oud-leerlingen en oud-leerkrachten van de Imanuëlschool, neem contact op met de jubileumcommissie: Liesbeth Cornelissen (<a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id.php/mailto:e.anakram@planet.nl">E-mail Liesbeth</a>) of Leen Zoutendijk (<a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id.php/mailto:directie@immanuelasd.nl">E-mail Leen</a>). - 1956-01-01T00:00:00+01:00 2006-12-31T23:59:59+01:00 ARTICLE news 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/953 2006-04-11T16:35:01+02:00 Geuzenveld, het koudste stadsdeel

"Alles was er nog wit, terwijl er in de stad geen sneeuw meer lag."

“Voordat we hier kwamen wonen waren de Tuinsteden voor ons bijna een andere wereld. Het was ver weg van de stad, er reed nog geen tram en voor mijn gevoel was het er altijd koud. Mijn broer woonde hier al en als ik bij hem op bezoek kwam was alles nog wit, terwijl er in de stad al geen sneeuw meer lag." Aan het woord is Gerard Hillebrand. Samen met zijn vrouw Gerda en dochter Sandra verhuisde hij 28 jaar geleden vanuit de Staatsliedenbuurt naar Geuzenveld. “Ik vond het hier meteen zalig", zegt zijn vrouw enthousiast. “Vooral de rust en al het groen. Dan deed ik ‘s morgens de slaapkamerdeuren open en keek zo het park in. Dat was ik op de Haarlemmerdijk niet gewend." Gerard werkte jaren bij de Gemeentereiniging, de laatste 15 jaar in Bos en Lommer. Toen ze hier in de jaren zeventig kwamen, woonden er nog veel Indische mensen in hun trappenhuis. Gerard vertelt dat hij later hoorde dat een 'gegoede'buurman - die zelf een hoge pief bij de koopvaardij was geweest - eerst niet zo blij was met de komst van een vullisman op de trap. Maar daar hebben Gerda en Gerard zelf nooit iets van gemerkt, ze hadden met alle buren een goed contact. Ze hebben dan ook 24 jaar met veel plezier in de Colijnstraat gewoond en vooral genoten van het Eendrachtspark, waar ze tegenover woonden. “Ik kwam daar altijd met mijn dochter. ’s Zomers heerlijk spelen in het zwembadje en ’s winters in de sneeuw. Onze hond Myra voor de slee en onze dochter er op! Ook konden de kinderen er fijn schaatsen", vertelt Gerda. In het fotoalbum van de familie Hillebrand zitten veel ijspretfoto’s. Blijkbaar was het in Geuzenveld altijd kouder dan in de rest van de stad! Joke Hilverda http://www.geheugenvanwest.nl/id/1612 ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/951 2006-04-04T20:18:29+02:00 "Ik begrijp er niks van"

Het zijn best moeilijke gedichten en toch vond de jury van het open podium op 16 maart in de Meervaart ze het mooist.

Ieder jaar organiseert het Caland lyceum een open podium om het talent onder de leerlingen en docenten op het toneel van De Meervaart een kans te geven. Dit jaar won Nicolle Vredevoort in de categorie literatuur de eerste prijs met de voordracht van twee door haar geschreven gedichten. Nicolle is leerling uit de 2e klas HAVO. Na een schoolproject ‘gedichten schrijven’ heeft zij de winnende twee geschreven en bewaard voor later. Ze maakt wel vaker gedichten om haar emoties te verwoorden. “Maar meestal geef ik ze weg. Dit zijn best moeilijke gedichten en toch vond de jury ze het mooist." Dat het moeilijke gedichten zijn bewees ook een reactie uit het publiek ontsnapte tijdens het voorlezen, met een iets te luid: “Ik begrijp er niks van." De prijs bestaat uit een oorkonde en een waardebon van € 10,-. En natuurlijk uit trotse ouders en familieleden, leraren en klasgenoten. Het Geheugen van West valt de eer ten deel de gedichten te mogen plaatsen. Eén van de twee winnende gedichten: Als ik mijn ogen open doe ’s ochtends als ik wakker word Lijkt er een nieuwe wereld te zijn, maar dat gevoel duurt maar kort. Je lijkt alles even vergeten te zijn. Daar waar jij nu staat is het groot, daar waar jij nu staat is het klein Die wereld die elke ochtend bij ieder mens ontstaat Is een wereld die elke nieuwe dag een mens overslaat. En als een overgeslagen mens ’s ochtends zijn ogen open doet, daar waar jij nu staat wanneer hij wakker wordt Is er nog steeds dezelfde wereld, maar die van hem duurt maar kort. Angar Veerkamp http://www.geheugenvanwest.nl/id/1611 2006-03-16T00:00:00+01:00 2006-03-21T23:59:59+01:00 ARTICLE news 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/955 2006-04-11T20:14:36+02:00 Ochtendritme

Ik steek mijn hand op als groet en ga naar boven om de jongste uit bed te halen.

De straat is nog stil en donker. Als het badkamerlicht bij mij aangaat weet mijn overbuurvrouw dat ze de deur uit moet om op haar kleinkinderen te passen. Ik maak mijn oudste dochter wakker en ga naar de huiskamer om de verwarming hoger te zetten. Ik zie de overbuurvrouw nog net wegrijden. Ik dek de tafel en op het moment dat de andere buurvrouw voorbijkomt om haar hond uit te laten, weet ik dat mijn dochter beneden moet komen. Samen zitten we zwijgend te eten. Dan fietst de buurman van verderop voorbij, meestal met één of twee van zijn kinderen die op het gymnasium in de stad zitten. Ik steek mijn hand op als groet en ga naar boven om de jongste uit bed te halen. De tanden van de oudste worden gepoetst en als de buurman die bij de NUON werkt, naar zijn paars-gele auto loopt, weten we dat ze zich moet haasten. Dan kan het busje ieder moment komen om haar naar een school buiten de stad te brengen. <div style="position: relative;" class="ui_animateFigureCaption"><img src="fig03" alt="fig03" /></div> Ik zwaai haar uit en ontbijt met de jongste. Er komen nog een paar busjes voorbij met leerlingen voor het speciaal onderwijs op het eind van onze straat. Ik fiets met de jongste achterop naar school. Als ik om half negen terugkom haast zich altijd dezelfde moeder met twee kinderen op haar fiets door de straat. Kort daarop fietst ze langzaam terug met alleen een kind voorop en keert de rust in de straat terug. Gepubliceerd: 25 maart 2006 Joke Hilverda http://www.geheugenvanwest.nl/id/1612 2006-01-01T00:00:00+01:00 2006-12-31T23:59:59+01:00 ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/958 2007-02-05T14:14:29+01:00 Bezig bijtje wil in huizen ronddarren

Nicolle zit in het 2e jaar van het HAVO. Dat op zich is al een ‘drukke baan’.

Druk, druk, druk heeft Nicolle Vredevoort het. Ze is leerlinge van het Caland lyceum en zit in het 2e jaar van het HAVO. Dat op zich is al een ‘drukke baan’ maar Nicolle heeft ook nog tijd voor haar hobby’s. En dat zijn er nogal wat. Deze sportieve meid heeft jarenlang op hoog niveau aan ritmisch gymnastiek gedaan. Nu rijdt ze paard en stuurt ze, als een volleerde amazone, de viervoeters door de bak. Nicolle ontwerpt en maakt sieraden. Met haar eigen bijous lijn verdient deze veertien jarige scholiere een zakcentje bij. Haar creativiteit uit zich ook in schilderijen. En met twee van haar gedichten nam ze onlangs deel in de categorie literatuur tijdens het door haar school georganiseerde open podium. “Dat waren de mooiste gedichten die ik ooit gemaakt had." Ze won er prompt de eerste prijs mee. Hier stopt de creativiteit van deze bezige bij niet. Komende zomer speelt Nicolle een dansrol in een musical. Ze volgt al enige tijd lessen in zang, drama en dans aan de musicalschool. De school organiseert dit evenement zodat belangstellende familieleden, maar ook de talentenjagers van bijvoorbeeld Joop van den Ende, kunnen zien wat de sterren in spé in huis hebben. Wat ze later worden wil? “Binnenhuisarchitect! Ze maakt schetsen van hoe ze huizen in wil richten en haar eigen kamer is al verschillende keren van inrichting veranderd. Soms jeuken haar handen als ze bij mensen de kamer in stapt. “Hoe kan je dat in je huis laten? Dat had ik zo neergezet of dat had ik een andere kleur gegeven." Op verzoek deelt ze haar ideeën, vooralsnog alleen met haar familie. “Musicalster worden is leuk, maar met binnenhuisarchitectuur kan je een carrière opbouwen. En je kunt altijd hobby’s hebben, toch" Gepubliceerd: 27 maart 2006 Angar Veerkamp http://www.geheugenvanwest.nl/id/1611 2006-01-01T00:00:00+01:00 2006-12-31T23:59:59+01:00 ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/959 2006-04-26T13:52:25+02:00 Finale Verhalen- en fotowedstrijd van Amsterdam Nieuw West

Met de Finale op 28 april tijdens groot evenement aan Sloterplas, in Café Oostoever. De Westerpost organiseert in samenwerking met Het Geheugen van West de eerste verhalen —en fotowedstrijd van de Westelijke Tuinsteden. De inzendingstermijn is inmiddels voorbij.

Nu de stedelijke vernieuwing in de stadsdelen rond de Sloterplas in alle hevigheid is losgebarsten, is het tijd om het bijzondere en roemruchte verleden van dit unieke stukje Amsterdam stevig te verankeren in het collectieve bewustzijn. Al die verhalen en beelden van al die mensen uit Nieuw West vragen er om, nee eisen gehoord en gezien te worden. Daarom deze wedstrijd. Verhalen Wij nodigenden iedereen uit te graven en te wroeten in zijn of haar verleden in respectievelijk Slotermeer, Bos en Lommer, Geuzenveld, Overtoomse Veld, Slotervaart en Osdorp. Dat leverde verhalen op over mooie, droevige, herkenbare, vervlogen, grappige, verbazingwekkende en unieke herinneringen. Foto’s Hetzelfde gold voor al die prachtige oude foto's die in schoenendozen op zolders liggen weg te kwijnen, wachtend om gezien te worden. Wij waren op zoek naar die foto's! Meedoen kan niet meer,maar u kunt uw verhalen blijven insturen! Schrijf een verhaal van maximaal 300 woorden over een bijzondere herinnering aan het leven en/of stuur één of meerdere foto's in over een bijzondere herinnering aan Amsterdam Nieuw West. De winnende verhalen van de wedstrijd worden op 28 april tijdens het evenement ‘Sloterplas: Koninklijk Verlicht’ voorgedragen door de bekende Westelijke Tuinstedeling Henk Spaan. Stuur uw foto's en verhalen naar: Stichting de Brug Aalbersestraat 248A 1067 GM in Amsterdam Geuzenveld. Liefst natuurlijk getypt, maar handgeschreven verhalen zijn ook welkom. En digitaal kan ook: <a href="mailto:geheugenvanwest@planet.nl">Het Geheugen van West</a> De verhalen worden eigendom van Het Geheugen van West. Laat het verleden van Amsterdam Nieuw West doorleven in het heden. De redactie Gepubliceerd: 26 april 2006 - ARTICLE news 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/960 2006-07-02T19:19:10+02:00 Column: Kenny kannie samenspelen

Weer een sprekende column van Shirley Brandeis die in het heden het pioniersverleden beleeft.

Pionieren Dat deden de eerste bewoners en ondernemers in de Westelijke Tuinsteden begin jaren vijftig. Ik heb een wens die nooit uit zal kunnen komen: door dit gebied wandelen zoals het toen was. Alhoewel de zandhopen dankzij de stedelijke vernieuwing mij soms het gevoel geven dat we weer aan het begin van een nieuw stadsdeel staan, wordt het nooit meer zoals het was. En hoe het was, vertellen de pioniers. Ze zijn allemaal 70-plus en wie nog goed bij geest is, kan prachtig vertellen over het zand, dat vele zand. Over de tram die niet verder dan het Bos- en Lommerplein ging. Over het eeuwige geluid van het heien. Over hoe de woonblokken de grond uitschoten. Kringgesprek Vorige maand werd er weer een beetje gepionierd in Geuzenveld-Slotermeer. Basisschool Sloterplas opende haar deuren en kreeg de eerste dag na de Krokusvakantie haar eerste — en enige — leerling. Ik schreef erover in Het Parool en in de Westerpost, want ik vond het bijzonder. Eindelijk beving mij even het gevoel van iets totaal nieuws in wat we vandaag de dag Nieuw West moeten noemen. Een nieuwe school, nieuwe lesmethoden, begeesterde medewerkers en hun eerste leerling, die ze op die eerste dag met trots maar toch zo gewoon mogelijk ontvingen. Kenny kon niet wachten. Hij wilde spelen, hij wilde rekenen, hij wilde lezen en hij wilde een kringgesprek voeren. Alhoewel er nog weinig kring valt te maken van alleen Kenny en juf Yvonne. Toch was het een redelijk gewone schooldag waar Kenny zeker wat van op heeft gestoken. Zielig voelt Kenny zich niet. Alle aandacht (thuis moet hij die delen met twee zusjes) en heel veel, nieuw, speelgoed. Alleen: ‘Kenny kannie samenspelen met de kinderen’. Maar die zullen er straks vast wel bijkomen. Gepubliceerd: 1 april 2006 Shirley Brandeis http://www.geheugenvanwest.nl/id/214 ARTICLE news 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/1882 2006-04-11T20:14:56+02:00 In West is het sociale iets belangrijker

“Zo lees je nog eens wat over elkaar", zegt Tamara, nadat zij het verhaal “Energie uit sport!’ had gelezen op het Geheugen van West.

Tamara Kik geeft 6 uren les op sportschool Palestra. Hiernaast geeft zij nog les op andere sportscholen in Amsterdam. Het sporten en lesgeven doet zij naast haar baan als procesmanager in de IT bij een bank. Als ik opmerk dat mij dat erg veel lijkt, zegt zij: “Als je het leuk vindt, valt het best mee" Dat sport zo belangrijk zou worden in haar leven had zij niet gedacht. Tamara heeft psychologie gestudeerd, maar liet zich omscholen in de IT. Als kind heeft zij niet veel gesport, ballet tot aan de puberteit, later wat hardlopen, meer niet. Toen zij in Amsterdam kwam wonen is zij aerobics gaan doen en van het een kwam het ander, dus ook de opleiding tot aerobicinstructeur. Tamara is 35 en geeft nu al drie jaar les. Als ik vraag naar het verschil tussen het publiek in Amsterdam Oost en Amsterdam West, noemt Tamara twee zaken: in West is het sociale er omheen net iets belangrijker en de sfeer is gemoedelijker. Het lijkt wel of de mensen hier het juist prettig vinden dat zij elkaar een beetje kennen. Op andere sportscholen komen mensen meer voor zichzelf trainen en gaan dan naar huis. In de les stelt Tamara zich bescheiden op. Zij corrigeert voorzichtig , gaat niet gelijk aan de mensen trekken, want dat vindt zij zelf niet prettig. Typische vraag van Tamara tijdens de les: “Begin je al wat te voelen?" en als wij "ja" zeggen, antwoordt zij: “Goed zo, dan gaan we nog even door." Hoe lang kun je doorgaan als aerobicsinstructeur? Volgens Tamara hangt dit er vanaf of je lichaam het aankan. Van horen zeggen weet zij van een aerobicinstructeur in het zuiden van het land die 70 moet zijn en nog steeds les geeft. Zou Tamara het record willen evenaren? Irving Raghunath http://www.geheugenvanwest.nl/id/309 2006-03-01T00:00:00+01:00 ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/1886 2006-04-11T20:15:14+02:00 Stagiair Samir werkt in eigen wijk

Vroeger trapte hij een balletje op het veldje voor de deur. Nu organiseert hij er toernooien voor de jeugd. Vroeger wilde hij profvoetballer worden. Nu studeert hij Sociaal Juridische Dienstverlening. Vroeger was hij dol op de buurt. Nu nog. Samir Soutou loopt stage bij het Buurtsteunpunt in zijn eigen wijk. Een thuiswedstrijd.

Stage Vroeger was je buurt gewoon je buurt. Je voetbalde op straat, had vriendjes, kende de bewoners. Als je groot bent, ga je er anders tegenaan kijken. Zeker als je ook nog eens een functie hebt bij het steunpunt voor de buurt. Samir Soutou (23) loopt sinds oktober stage bij buurtconciërge Andre Omskerk. “Ik was als vrijwilliger al vrij actief in de buurt. Viavia kwam ik in contact met het buurtsteunpunt. Dat leek me een prima stageplek. Hier kan ik zowel mijn sociale kant als juridische kennis inzetten." En dat is nodig. Bewoners komen met uiteenlopende wensen en klachten naar het steunpunt aan de Burgemeester van Leeuwenlaan. Van loszittende stoeptegels en burenruzies tot tips om de leefbaarheid te vergroten. Laatst heeft Samir met een paar telefoontjes iemand geholpen. Mooi werk is het. Hoop Later ‘als hij groot is’ wil hij wellicht iets met jeugd doen. “De jeugd is de toekomst." Zelf was ie een druk, maar geen lastig jongetje. Opvoeding en een goede inborst zijn de dingen die je vormen, vindt hij. “Het is onzin als jongeren roepen dat ze geen kans krijgen in de maatschappij. Dan speel je het slachtoffer. Waar een wil is, is een weg. Iedereen heeft hier de kans om te leren en te werken." Opvoeding en zijn goede karakter, als ook een fanatieke buurman die hem meenam naar het voetballen, zorgden voor zijn toekomst. De kansen die hij kreeg, pakt hij nu met beide handen aan. Eerst nu bij het buurtsteunpunt. “Vroeger liep je gewoon door de buurt. Nu weet je door je werk dat het achter sommige deuren niet goed gaat. Al die armoede. Als ik de baas was…, dacht ik vroeger wel eens." De baas is hij nog niet, maar invloed heeft hij in deze functie wel en dat is prettig. Nu weet hij ook: “Er is hoop. Er wordt enorm in de buurt geïnvesteerd." Wat aan doen De cirkel is rond. Waar hij ooit voetbalde, op het veldje voor het ouderlijk huis aan de Kierkegaardstraat, organiseert hij nu toernooien voor de jeugd. “Dat is voor mij nog altijd het mooiste plekje in het stadsdeel. Hier liggen veel van mijn jeugdherinneringen, hier ben ik opgegroeid." Het gras is platgetrapt en het veld ligt er slecht onderhouden bij. Maar Samir werkt voor het stadsdeel. “Hier gaan we wat aan doen." Gepubliceerd: 6 april 2006 Shirley Brandeis http://www.geheugenvanwest.nl/id/214 2006-01-01T00:00:00+01:00 2006-01-01T23:59:59+01:00 ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/1894 2006-04-07T16:32:46+02:00 De wereld door mijn ogen

Nicolle Vredevoort, de winnares van de eerste prijs in de categorie literatuur van het Open Podium dat het Caland lyceum op 16 maart 2006 organiseerde, heeft twee gedichten voorgedragen. Het eerste gedicht heeft het Geheugen van West al gesierd, hier volgt haar tweede gedicht.

De wereld door mijn ogen De wereld door mijn ogen was 60 jaar geleden zwart wit Dat is nu wel anders nu ik weet hoe het zit. Ik ben 14 jaar en heb die 60 jaar geleden dus niet meegemaakt In de wereld die ik nu door mijn ogen bekijk Heb ik nooit zwart wit gekend. Maar het is moeilijk te bedenken dat er in sommige delen van de wereld die ik door mijn ogen bekijk nog steeds zwart wit bestaat. U zult misschien niet begrijpen waar ik het over heb of bedoel maar als ik u mijn wereld zou laten zien zoals ik hem zie zou u begrijpen wat i k met zwart wit bedoel. Gepubliceerd: 7 april 2006 Angar Veerkamp http://www.geheugenvanwest.nl/id/1611 ARTICLE news 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/1899 2010-03-25T12:35:03+01:00 Bakkerij Rodenburg

De warme bakker in mijn jeugd was bakkerij Rodenburg aan de Burgemeester Vening Meineszlaan.

Hij bakte ´s morgens vroeg het brood en zijn vrouw runde de winkel. De winkel zat toen - tussen 1955 en 1970 - tussen de slager en de dameskapper. Die winkels zijn er nu niet meer. Mijn broer en ik moesten er vaak brood gaan halen, want mijn moeder kwam er niet altijd aan toe. Regelmatig liepen we dan tussen de middag naar de bakkerij. In ieder geval op woensdag - als we 's middags vrij hadden - maar ik weet niet meer of we dat ook op andere dagen deden. Een brood kostte toen 49 cent. Omgerekend zou dat nu iets meer dan 20 eurocent zijn. Die ene cent die je terugkreeg als wisselgeld maakte je handen zweterig en je handen gingen helamaal naar koper ruiken. Om het brood werd een stuk dun overtrekpapier gedaan. Dit was lastig sjouwen, want wij hielden het brood onder onze arm en dan gleed het heel makkelijk weg. Dus gebruikten we het papier om die ene cent in te wikkelen. Geen stinkende en zwetende handen meer. Het brood zelf rook altijd zo heerlijk en dat was zo uitnodigend dat we de hoekjes afbraken en opaten. Zo kwamen we dan met maar een deel van het brood thuis. De dochter van bakker Rodenburg heeft een tijdje bij mij in de klas gezeten. Later werkte ze ook in de zaak van haar ouders. Ik heb haar manier van werken daar achter de toonbank altijd bewonderd. Ze kon de koekjes zo elegant inpakken, dat zou ik haar nooit na kunnen doen. Carmen Markus http://www.geheugenvanwest.nl/id/1900 1955-01-01T00:00:00+01:00 d 1970-12-31T23:59:59+01:00 d ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/1908 2006-04-26T14:49:21+02:00 De Burgemeester van Leeuwenlaan is zo slecht nog niet

"Jammer dat je zo vaak alleen de rottigheid hoort als het om deze buurt gaat."

Ze was 3 toen ze op de Burgemeester van Leeuwenlaan kwam wonen. "Het was een ziekenhuiswoning: 5 kamers aan een hele lange gang." Het waren grote huizen, helemaal in vergelijking met de halve woning in de Jordaan waar het gezin vandaan kwam. Het gezin had 7 kinderen en toen de oudsten het huis verlieten kwamen opa en oma inwonen. Druk? "Je wist niet beter, dat hoorde gewoon bij ons gezin. Ouders gingen niet naar een bejaardenhuis." Vader en moeder werkten en oma lette op de kinderen en op opa. <div style="position: relative;" class="ui_animateFigureCaption"><a href="http://www.geheugenvanwest.nl/1910/nl/mevrouw-bastiani-1960"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/700/1910-392-400.jpg" height="400" width="392" alt="mevrouw Bastiani 1960" title="mevrouw Bastiani 1960" playable="1"/> </a><div class="caption clearfix"><div class="caption-wrap"><a title="Vergroot afbeelding - mevrouw Bastiani 1960 - Geheugen van West" href="/1910/nl/mevrouw-bastiani-1960">mevrouw Bastiani 1960</a> - Mevrouw Bastiani met opa, een oudere zus en de jongere tweeling.</div></div></div> Later zorgde mevrouw Bastiani, als jongste meisje thuis, voor het gezin. Op vrijdagavond kaartten de mannen in de kamer en de vrouwen zaten in de keuken te praten. Mevrouw Bastiani werd al jong moeder. Haar man was een buurjongen: "We kenden elkaar al van jongs af aan." Door de woningnood bleef ze met haar kind bij haar ouders wonen om na verloop van tijd met haar gezin een woning aan de Van Ostadestraat te betrekken. "We woonden daar, maar we zaten altijd hier. Ik kon niet wennen daar. Mijn man en ik kwamen beide uit een groot gezin en dan plotseling stilte en met z'n tweeen met een kindje, dat viel niet mee." Toen haar zus verhuisde betrok mevrouw Bastiani met haar gezin de woning in de Burgemeester van Leeuwenlaan waar ze nu nog steeds woont. Weer terug op haar stek. Buurtbewoners richtten een speeltuinvereniging op waar de kinderen film keken, disco hadden en waar Sinterklaas gevierd werd. De bewoners organiseerden tennistoernooien en barbecue party's waar iedereen zijn steentje aan bijdroeg. Ook de 'beroemde' Tokkies zetten zich in voor de buurt en de kinderen. "Het is een fijne buurt om te wonen en dat mag ook wel eens benadrukt worden." Gepubliceerd: 12 april 2006 Angar Veerkamp http://www.geheugenvanwest.nl/id/1611 1956-01-01T00:00:00+01:00 2006-12-31T23:59:59+01:00 ARTICLE story 2