Alle verhalen van nu tot 2004

anyMeta 4.14.48 - Atom module 0.3.2 2012-02-09T10:03:09+01:00 http://www.geheugenvanwest.nl/feed/atom/3502/nl Alle verhalen van nu tot 2004 http://www.geheugenvanwest.nl/id/19084 2012-02-08T19:26:03+01:00 Priksleeën in de polder

Op deze onwerkbare dag vermaken de mensen die bezig zijn met de aanleg van de Westrandweg zich met winters ijsplezier.

In de Osdorper Binnenpolder, vlaknaast de dijk van de westrandweg - aan de kant van Halfweg - is de afgelopen dagen een heuse ijsbaan schoongeveegd in de het natuurcompensatiegebied Kluut II. En nadat gisteren een feesttent geplaatst is, kon al het personeel zich vandaag uitleven tijdens een wedstrijd priksleeën. Wie er gewonnen heeft, is niet bekend. Maar dat het gezellig was en druk, bleek uit de muziek die overwoei vanuit de polder en het grote aantal auto's dat geparkeerd stond bovenop en onderaan de nieuwe dijk. Jan van Zijp http://www.geheugenvanwest.nl/id/1610 ARTICLE story_new 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/19080 2012-02-08T08:59:15+01:00 De verhalen van het Grote Vertel Festival

'Het gebeurde in het Westen' was zondag 29 januari 201 een succes. In het verslag staan de linken naar de vertelde verhalen.

Muisstil luisteren, bevestigend knikken, herkenning, af en toe zacht gemompel, en spontane lachsalvo's. Dat gebeurde allemaal tijdens het voorlezen, of, beter gezegd, tijdens het voordragen van de verhalen van het Geheugen van West. Zo'n 80 (oud)bewoners en belangstellenden genoten tijdens dit Vertelfestival van woorden, herinneringen en lekkernijen. Riet van het Erve, over al haar verhuizingen, Alla Popova, met een komische act - <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/19015">lees hier de tekst</a> - over de betekenis van namen in andere talen. Joke Hilverda vertelde <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/899">het verhaal van de jonge cowboy</a> Rob van den Broeke, die niet alleen aanwezig was, maar ook z'n 60 jaar oude driewieler had meegenomen. Daarna vertelde Joke Hilverda ook het verhaal over <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/1925">het enge paadje</a> in 1955 bij de Du Perronstraat, een jeugdherinnering van Joke Kop. Weemoed was de kern van het verhaal van Elvira van Koert die haar oude woonadres onder de slopershamer zag verdwijnen. Lees haar verhaal <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/18988">'Het is niet meer'</a> Toen Marjolein van Heemstra - de theatermaakster die de middag vorm gaf - reacties uit de zaal vroeg reageerde een oudere bewoonster met “hé, daar woonde ik ook”. Marjolein: “En kent u Elvira?” Antwoord: “Ja, dat is mijn dochter”. Grote hilariteit in de zaal die opmerkelijk aandachtig en stil luisterde bij alle verhalen. Marian Boer liet haar <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/18996">oma Dirkje</a> aan het 'woord'; die geloofde niet dat de Amerikanen echt op de maan geland waren en was een echte oma voor haar. Na de pauze volgde de prijsuitreiking van de 8 maanden durende fotopuzzelwedstrijd 'Watisdatje'. Acht puzzelaars haalden de eindstreep en kregen hun prijs, of krijgen hun gewonnen prijs toegestuurd. Als onverwachts intermezzo droeg de 82-jarige Gijs Hobbij een gedicht voor over Osdorp. Marjolein las voor uit het verhaal van Hilbert Steensma over <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/15079">buurtsuper De Spar</a> in Osdorp waar hij als kleine jongen zonder enige schaamte snoep jatte. Toen hij dat 50 jaar later vol schaamte aan tante Mien - de winkelierster - opbiechtte, zei zij met een knipoog “Wie niet?”. Wouter van der Wulp was de laatste verteller. Hij gaf verhalenderwijs de gemeentelijke bureaucratie een veeg uit de pan vanwege het verbod op Koninginnedag voor het vuurwerk bij de Sloterplas. Wat hij, naast het traditionele spektakel, het meeste miste, was het samen met z’n dochters leegeten van een grote zak chips. ( <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/19055">Het verhaal van Wouter.</a> ) En na afloop kwam steeds weer de vraag terug: "Wanneer doen jullie dit weer?" Een groot succes dus, in een sfeervolle ambiance en met een uitstekende verzorging door het team van Vrouw en Vaart. <hr /> <a href="http://www.stichtinggeheugenvanwest.nl/Vertelfestival/index.html">Klik hier voor de foto's van het Vertelfestival</a>. En <a href="http://www.geheugenvanoost.nl/page/56289/nl">klik hier</a> voor het verslag van Marella Karpe (van het Geheugen van Oost). <hr /> Het Grote Vertelfestival 'Het gebeurde in het Westen' was mede mogelijk door subsidie van het <a href="http://www.skanfonds.nl">Skanfonds</a>. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/15847/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/868/15847-90-72.jpg" height="72" width="90" alt="" title=""/> </a> Jan van Zijp http://www.geheugenvanwest.nl/id/1610 ARTICLE story_new 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/19055 2012-02-06T21:45:23+01:00 Wonen bij de Sloterplas

Het was op een van die extra vermoeiende dagen die ik als verse vader de laatste maanden wel vaker had gehad.

Na de geboorte van mijn dochter waren we verhuisd naar Amsterdam Nieuw-West. Het huis was onderhand op orde en ik denk dat we die dag met de baby in een rugdrager naar de stad waren geweest. Hoe dan ook, ik lag die dag al om negen uur ’s avonds volledig uitgevloerd in bed. Dat was op een normale dag niet erg geweest, maar dit was geen normale dag. Ik ben opgegroeid in Slotervaart, en had het dus moeten beseffen. Maar twintig jaar afwezigheid en alle nieuwe dingen van de laatste tijd: m’n hoofd liet me gewoonweg in de steek. En mijn vrouw wist nog van niks. Het was haar allereerste Koninginnedag in Amsterdam. Zo kwam het dat ik op 30 april 1994 om tien uur ’s avonds mijn bed uit werd geknald. Dat jaar was ik niet blij met het vuurwerk aan de Sloterplas. Jaren later ging ik op de avond van Koninginnedag met drie dochters naar de Noordoever van de Sloterplas. We waren ongetwijfeld overdag in het Vondelpark geweest, en hun moeder bleef deze avond thuis om daarvan bij te komen. Deze eerste keer dat we naar het vuurwerk gingen, haalden we – extra feestelijk - vooraf chips bij het BP-station in de Burgemeester Rendorpstraat. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/19058/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/344/19058-400-290.jpg" height="290" width="400" alt="" title="BP-benzinestation aan de Burgemeester Rendorpstraat"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - BP-benzinestation aan de Burgemeester Rendorpstraat - Geheugen van West" href="/page/19058/nl">BP-benzinestation aan de Burgemeester Rendorpstraat</a> - Foto: Wouter van der Wulp, januari 2012 Een gezinstraditie was geboren, en voor mijn dochters was de chips daarvan een onlosmakelijke onderdeel waar ik niet meer onderuit kwam. Tenminste, … totdat we met een heleboel anderen in 2007 aan de oever stonden te wachten en te wachten en te wachten. Zonder waarschuwing gebeurde er na een halve eeuw vuurwerk op de avond van 30 april helemaal niks ... <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/19056">Lees hier het vervolg van dit verhaal.</a> Wouter van der Wulp http://www.geheugenvanwest.nl/id/16599 1994-02-06 00:00:00 y 2012-02-06 23:59:59 y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/19047 2012-02-06T17:25:27+01:00 Oorlog in Nieuw-West

Deel 5. Afweergeschut en zoeklichten

Vliegtuigen kwamen naar beneden door treffers van jachtvliegtuigen. Of ook door Duits luchtafweergeschut op de grond. ’s Nachts speurden zoeklichten de hemel af. Op het Aalsmeerplein aan de rand van stedelijk Amsterdam stond geschut, herinnert Freek Raat zich. Verderop aan de Sloterweg, op nr. 675, was de boerderij van Herman van Bladeren (1923), nu Manege de Ruif *1. Zijn land liep tot aan het jaagpad langs de Nieuwe Meer, richting Schiphol. Tussen de koeien stonden drie kanonnen en een zoeklicht. De soldaten juichten als ze een Engels vliegtuig te pakken hadden. Tot er een terugschoot en de drie Duitsers liquideerde. De Akermolen op de grens van de bedijkte polders en de Haarlemmermeer lag ook strategisch. Kroaten die in 1944 geschutstellingen rond de molen bedienden woonden op de boerderij van Van Schagen/Salentijn aan de Noorderakerweg. Wim Luimee (1933) herinnert zich dat het om zeventien Kroaten en drie Duitse officieren ging. Ze sliepen een tijd op de molenzolder *2. De Duitse Dijk aan de Osdorperweg had afweergeschut met zoeklicht. Ook in het land langs de Lutkemeerweg stond het opgesteld, weet Herman Kreike. En Jaap van den Boogaard (1927) wilde in februari 1941 over de Groeneweg naar huis fietsen, de Nieuwemeerdijk, maar het stond er vol met luchtafweergeschut. Het was dus overal. En het verhuisde regelmatig. Want het was ook doelwit. Jan Holla vertelt erover. In 1943 kwam op het land van boer Jan de Jong, beschut door bomen, een grote ‘schijnwerper’. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/19051/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/179/19051-400-275.jpg" height="275" width="400" alt="" title="Duits zoeklicht bij Goor - bron www.pa3esy.nl"/> </a>Duits zoeklicht bij Goor - bron www.pa3esy.nl Nu is dat de Koningin Wilhelminalaan, hoek Fregelaan. Ernaast was de tuin van oom Henk Bakker (E 325H), waar de manschappen zich ook wasten. Een van de dochters kreeg zelfs verkering. Het zoeklicht kwam ’s avonds omhoog uit ruststand en draaide alle kanten op. De militairen bedienden het licht en beschermden het met mitrailleurs. Ze bouwden een slaapschuur, een werkplaats en een gecamoufleerd gebouw. De tuin van Jans vader, Luc Holla, lag een perceel hoger, langs de Slotervaart. Een keer kwamen de Duitsers zich ook bij hem wassen. Luc vulde de waterput toen met bagger en de militairen bleven voortaan weg. Maar de jagers die de bommenwerpers begeleidden namen foto’s. In duikvlucht konden ze geschut en zoeklicht uitschakelen. Dat bracht Vader Holla ertoe om zijn gezin met twaalf kinderen naar tante Knelia te evacueren, dichter bij de stad (E 318). Annie Harte (1932), wonend op de landstrook naast die van Holla en boer de Jong (E 325 O), werd ook geëvacueerd, naar familie bij de Postjeswetering. Toen het zoeklicht verdwenen was gingen ze weer terug. Kort daarop kwam er luchtafweergeschut op de verlaten Ringspoordijk. Dat is nu metrostation Heemstedestraat. <hr /> *1 Marja van der Veldt. Ruim Zicht. Boerderijen onder het zand van Amsterdam Nieuw-West. Wormer, 2003, p. 128 en 94 *2 Zie <a href="http://www.akermolen.nl/pub/website/main.php">Website van de Akermolen.</a> <hr /> Dit is deel 5 van een reeks verhalen over de 2e Wereldoorlog. De verhalen zijn tot stand gekomen vanuit interviews die Pim Ligtvoet - van het Comité 4-5 mei Slotervaart - heeft gehouden met (oud)bewoners van de polders die nu tezamen Nieuw-West vormen. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/18747">Link naar rubriek waar alle verhalen 'Oorlog in West' bij elkaar komen te staan.</a> Pim Ligtvoet http://www.geheugenvanwest.nl/id/18750 1940-01-24 00:00:00 y 1942-01-24 23:59:59 y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/19043 2012-02-06T14:26:38+01:00 Film over oude buurt in Bos en Lommer

Ruud van koert heeft in 2011 meegewerkt aan een reportage van een studente van de HvA (Dorien Makkink, derdejaarsstudent Nieuws en Media aan de Hogeschool van Amsterdam) over een 'vergeten plekje' in Amsterdam-West.

Dorien maakt daar filmreportages over door naar de plek zelf te gaan en hier met (oud)bewoners herinneringen op te halen. Deze herinneringen versterkt zij (eventueel) met oud archiefmateriaal zoals foto's of zelfs film. Vervolgens brengt ze ook de huidige staat van het vergeten stukje Amsterdam in beeld. Zo wordt er een sterk beeld gevormd van de veranderingen door de jaren heen.   Deze reportage gaat over de buurt rondom de Israël Queridoschool in Bos en Lommer, het filmpje duurt ongeveer 2'30". <a href="http://www.stichtinggeheugenvanwest.nl/films/Reportage%20RvK.mp4">Klik hier om het filmpje te bekijken.</a> - ARTICLE story_new 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/19012 2012-02-03T11:53:56+01:00 Er kwam een vergeten stukje stad tot leven

Ik ben geboren en getogen in de Antillenstraat, daar heb ik al eerder <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/12370">een stukje</a> over geschreven. De laatste 40 jaar woon ik in een miniscuul oud boerenhuisje met moestuin fruitbomen en een varkensstal in Oud-Vreeswijk.

Het oude dorp is inmiddels same gevoegd met Jutphaas. En heet nu Nieuwegein, de naam lijkt leuker dan het is. Waar vroeger de koeien liepen en de boomgaarden lagen, zie ik nu eentonige nieuwbouwwijken. Ik raakte geïnteresseerd in de vorige bewoners en zocht in de <a href="http://kranten.kb.nl/">Historische Kranten on-line</a> (Website van de Koninklijke Bibliotheek - redactie). Al snel kreeg ik inzicht in het leven rond mijn huis van de afgelopen 150 jaar. Ik vond een behoeftig schoenmakersgezin in een houten hutje met 7 kinderen. Ik zag dat in de boerenschuur waar ik altijd schroefjes en spijkertjes per stuk kocht, een illegale stokerij was geweest. Naast ons huis een illegale kroeg en in een schuurtkje achter ons huis het postkantoor. Kortom ik woon in een oud stukje vergeten dorp midden in de stad. Dat had ik eerder gezien Als kind had ik gymles achter het Surinameplein. Had ik leren schaatsen op de slootjes waar nu het Rembrandtpark ligt en kregen wij warme chocolademelk bij de boerderijen daar. De wandeling naar de gymzaal voerde langs kleine houten huisjes. Het rook er altijd heerlijk naar vanille. Ik ging naar de historische kranten en ik begon weer te lezen, nu over het oude eiland van de gemeente Sloten, ouder dan Amsterdam, de slatuinen, de Kostverloren wetering, de tramremise aan de Amstelveense weg. Het uitgaansleven aan het eind van de Overtoom, waar veel paling en andere vis werd gegeten. Er kwam een vergeten stukje stad tot leven Daarna werd het tijd voor mijn voorouders. Mijn oma had mij al veel verteld over haar leven in een kelder in de Jordaan. Ik tikte mijn achternaam in en ja hoor daar kwamen de krantenartikelen. Bij bijna elke rel in de Jordaan kwamen de namen naar voren, natuurlijk ook die van mijn moeders kant. Verbazingwekkend, alle families woonden op een steenworp van elkaar. Dat was maar goed ook, want stenen gooien dat kenden zij. Vandaar dat de Jordaan later geasfalteerd werd Ik vond mijn familie op de Lindengracht, in de Boomstraat en op de Noordermarkt. Ik kan de pagina <a href="http://kranten.kb.nl/">Historische Kranten on-line</a> aanbevelen, de ontwikkeling van Amsterdam is daarop uitstekend te volgen. Ingrid Wouterson Ingrid Wouterson http://www.geheugenvanwest.nl/id/12371 ARTICLE story_new 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/19008 2012-02-03T10:27:40+01:00 Winters Sloterdijk 1981

Sneeuw op de Ringspoorbaan in aanleg en in oud-Sloterdijk. Ook toen was men benieuwd wat de winter verder nog aan plezier of ongemak zou brengen.

Onderstaand knipsel - blijkt uit de tekst - is een artikel uit een personeelsblad van de gemeente Amsterdam. Maar uit welk blad? Wie het weet, mag het zeggen ... - 1981-02-03 00:00:00 y 9999-01-01 23:59:59 y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18974 2012-02-06T17:27:47+01:00 Oorlog in Nieuw-West

Deel 4. Neerkomende vliegtuigen

Boer Sam van den Broek (1915) van ‘Meerzorg’ kon erg boos worden, zegt zoon Wim, als hij Duitsers op een piloot aan een parachute zag schieten. Dat was niet eerlijk. Ze konden zich niet verweren. Bij Jan Holla in de buurt gebruikten ze verrekijkers om beter te kunnen mikken. In het begin van de oorlog, op een zondagavond, zit Herman Kreike (1927) van ‘Kamplust’, Osdorperweg 828, in de Jozefschool, Halfweg. Hij ziet hoe twee geallieerden aan een parachute door een Duits jachtvliegtuig beschoten worden. Een van hen komt mogelijk bij molen ‘de 1200 Roe’ aan de Haarlemmerweg terecht. Namen zijn niet bekend. Freek Raat (1923) staat op het Legmeerplein, als er ’s avonds rond 8 uur een vliegtuig overkomt. Er klinken knallen van het afweergeschut en het toestel duikt naar beneden. Het komt neer bij het Luchtvaart-laboratorium aan de huidige Anthony Fokkerweg (Riekerpolder). Het gebeurde op 23 juni 1940*. Lang stond er een paal met een helm als ereteken, vertelt Marja van de Veldt – schrijfster over de polders. Freek helpt na de oorlog als veldwachter in Sloten bij de berging. De Engelse Bristol Blenheim IV (zie foto) staat nog met zijn neus in de veenachtige bodem. Er worden twee lichamelijke overschotten geborgen, van William J. Barrett (23) en Peter E.F. Adams (23). Luitenant J.W.D. Stephens breekt een been bij de landing, - per parachute? Hij overleeft vier krijgsgevangenenkampen. Leo Barlag ziet zeker een parachutist met een gebroken been. De man ligt bovenop een schuurtje aan de Noorderakerweg, niet ver van de Ringvaart. Het schuurtje was van Ubink, weet Joop Poolman (1931) die toen op nr. 117 woonde. Het vliegtuig zelf komt in Badhoevedorp terecht, waar nu de Seringenstraat is, weet Leny Kool-Schönhage (1932). Het motorblok valt net achter de Akerdijk bij Joop's oom door het dak. Het belandt in de slaapkamer maar niemand wordt geraakt. Aan het andere eind van dezelfde weg was twee jaar eerder al een crash. De motoren worden geborgen bij de aanleg van De Aker (circa 1996). Joop Polman herinnert zich dat een vliegtuig op het land van zijn grootouders neerkwam, Noorderakerweg 177. Het ging om de Junker 88A (zie foto), op 25 mei 1940 neergehaald door Engelse jagers. De vlieger, Helmut Alisch (25), bezwijkt aan zijn verwondingen. De namen van de andere drie bemanningsleden zijn onbekend. Duitse militairen bergen het wrak en maken een graf op de plek die nu het Joop Wortmannplein is. Hing ook Helmut Alisch aan een parachute? <hr /> <ul> <li>Zie <a href="http://www.defensie.nl/nimh/collecties/documentatie">verliesregisters van het Ministerie van Defensie met namen van geallieerde en Duitse vliegers.</a></li> </ul> <hr /> Dit is deel 4 van een reeks verhalen over de 2e Wereldoorlog. De verhalen zijn tot stand gekomen vanuit interviews die Pim Ligtvoet - van het Comité 4-5 mei Slotervaart - heeft gehouden met (oud)bewoners van de polders die nu tezamen Nieuw-West vormen. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/18747">Link naar rubriek waar alle verhalen 'Oorlog in West' bij elkaar komen te staan.</a> Pim Ligtvoet http://www.geheugenvanwest.nl/id/18750 1940-01-24 00:00:00 y 1942-01-24 23:59:59 y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18876 2012-01-31T11:21:41+01:00 Oorlog in Nieuw-West

Deel 3: De oorlog krijgt een gezicht

Dienstplichtig korporaal Piet Bierman (1912) woont met zijn ouders en de andere kinderen aan de Osdorperweg 565. Hij krijgt op 9 mei 1940 plotseling de oproep zich bij zijn regiment in Lisse te voegen. In de nacht begint de Duitse overval. Regiment 1 RI moet oprukken naar de Wassenaarse Slag. De colonne wordt in Oegstgeest aangevallen door een Duits vliegtuig en Piet overleeft het niet*. Na de oorlog richt men aan de Osdorperweg, hoek Lutkermeerweg een monument op met zijn naam. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/18890/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/867/18890-300-400.jpg" height="400" width="300" alt="" title="Het Oorlogsmonument aan de Osdorperweg - Foto: Pim Ligtvoet"/> </a>Het Oorlogsmonument aan de Osdorperweg - Foto: Pim Ligtvoet In de polder zijn vorderingen en inkwartieringen. Op de tuinderij van Jan Holla’s opa (E320) bij het Aalsmeerplein staat een Chrevolet. Die wordt door de Duitsers gevorderd. Maar dat mislukt want opa Kees begraaft de banden. Verderop aan de Sloterweg is het hondenkerkhof van Hensel. Ook diens auto wordt opgeëist en dat lukt. Zijn buurman, mesthandelaar Ko Ruhe, krijgt Duitse paarden in de stal. Niet als enige. Rie Holla-Kessen (1929) vertelt dat ze Pools-Duitse soldaten met paarden zag in het land van Jan van den Broek, bij de Postjeskade, nu Rembrandtpark. Daar was hun tuinderij vlakbij (E362). Jan is de vader van Dirk, die dan nog met melk rondgaat en schillen ophaalt. Hij zal groot worden met een supermarkt. Ongeveer waar nu café Oostoever is, ver onder het water van de Sloterplas, stond de kapitale boerderij Meerzorg. Wim van den Broek (1943) – neef van Dirk - weet van zijn vader Sam dat de ‘benedenstal’ werd opgeëist door een eenheid met Oostenrijkse soldaten. De officier is goed en waarschuwt bij controles op illegale slacht. Jo Overwater (1934), van tuin E 324b, vertelt over de Duitse soldaten die buurman de Vries op zolder had. Dat was op Sloterweg 170, tegenover het Luchtvaartlaboratorium. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/18878/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/036/18878-400-250.png" height="250" width="400" alt="" title="Bus G in 1949 - Foto: Heymeyer, van de website www.amsterdamsetram.nl"/> </a>Bus G in 1949 - Foto: Heymeyer, van de website www.amsterdamsetram.nl Bewapende NSB-ers, ‘Jan Hagel’, laten Bus G stoppen die van Sloten naar de stad rijdt. Het is al verder in de oorlog en het eten wordt krap. De pro-Duitse hulp-politie pikt het voedsel in dat de passagiers bij de boeren hebben gekocht. Dan komen de Duitse soldaten in actie; ze dwingen de NSB-ers om alles aan de stedelingen terug te geven. De polder staat intussen wel onder Duits gezag. In het land achter het dierenasiel aan de Ookmeerweg kan je nog steeds de ‘Duitse Dijk’ zien, zegt Niek Dekker (1938). Er stonden barakken, een zoeklicht en luchtafweergeschut. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/18879/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/950/18879-288-400.png" height="400" width="288" alt="" title="Niek Dekker - Foto: Pim Ligtvoet, oktober 2011"/> </a>Niek Dekker - Foto: Pim Ligtvoet, oktober 2011 Ter bescherming wordt een tankval gegraven en het land van Breure onder water gezet. Anna’s Hoeve, Osdorperweg 522 - nu afgebroken - wordt hoofdkwartier van officier Heinrich. Die slaapt op het onderlaagje van de Osdorperweg (nr. 515), bij Nieks opoe Trijn Boon-Kramer. De Duitse soldaten zijn aardig voor kinderen. Maar ze controleren op verdachte spullen en schieten op geallieerden die aan parachutes boven de polders hangen. <hr /> <ul> <li>Zie <a href="http://www.mei1940.nl/Meidagen/10_mei_1940_deel_5.htm.">http://www.mei1940.nl/Meidagen/10_mei_1940_deel_5.htm.</a> Zijn graf is bij de Grebbeberg, zie <a href="http://www.erelijst.nl.">http://www.erelijst.nl.</a></li> </ul> <hr /> Dit is deel 3 van een reeks verhalen over de 2e Wereldoorlog. De verhalen zijn tot stand gekomen vanuit interviews die Pim Ligtvoet - van het Comité 4-5 mei Slotervaart - heeft gehouden met (oud)bewoners van de polders die nu tezamen Nieuw-West vormen. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/18747">Link naar rubriek waar alle verhalen 'Oorlog in West' bij elkaar komen te staan.</a> Pim Ligtvoet http://www.geheugenvanwest.nl/id/18750 1940-01-24 00:00:00 y 1943-01-24 23:59:59 y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18862 2012-01-30T09:05:25+01:00 Rudi van Dantzig overleden

De bekende balletdanser en choreograaf Rudi van Dantzig overleed op 19 januari 2012 op 78-jarige leeftijd. Hij groeide op in de Lanseloetstraat, Amsterdam-West. Door zijn overlijden kwamen deze herinneringen weer bij mij boven.

Rudi was het buurjongetje van An Sybrandi, die hem voor ballet interesseerde. Daarna werd hij door Sonia Gaskell ontdekt. Zij vroeg Van Dantzig bij haar gezelschap Ballet Recital te komen. In 1955 maakte hij zijn eerste choreografie ‘Nachteiland’, voor ‘Het Nederlands Ballet, een gezelschap dat was ontstaan vanuit Gaskells Ballet Recital. Onder Gaskells leiding werd vervolgens ‘Het Nationale Ballet’ opgericht, waar Rudi van Dantzig de huischoreograaf werd en met ingang van 1965 een van de drie artistiek leiders. In 1971 bleef hij nog als enige over en tot 1991 was Van Dantzig de enige artistiek leider van het gezelschap.’ Rudi van Dantzig was niet de enige bekende danser van naam uit Amsterdam West. Dit was onder andere te danken aan An Sybrandi, die een eigen ballet studio had in de Elckerlijcstraat, ‘De Toverfluit’. Marianne Sarstadt was ook een leerling van haar, niet alleen bij ‘De Toverfluit’, maar deze danseres kende ze ook van het ritmisch dansen waar ze bij speeltuinvereniging Sportpark de Ruyter de leiding had. Op maandagavonden en met een jaarlijkse uitvoering in Krasnapolsky. Moeder Sarstadt speelde piano bij het ritmisch dansen en beide ouders van Marianne waren nauw betrokken bij de operettevereniging van de speeltuinvereniging. Vanuit die ‘Sportpark’ opleiding groeiden ook Ankie van Linschoten en Marise Meijer door naar de beroemde Parijse Bleubell Girls. Waarschijnlijk zette ook Madeleine Felix daar haar eerste ballet stappen om later bij het ‘corps de ballet’ van het Nederlands Ballet aan te sluiten. Van een andere ballet grootheid Olga de Haas, ken ik de begin-geschiedenis niet. Wel weet ik dat haar vader directeur was van de ‘Bank van de stad Amsterdam’ op de Krommert, in mijn herinnering woonde ze met haar ouders boven de bank. Fred Fontijn http://www.geheugenvanwest.nl/id/4388 1933-01-23 00:00:00 y 2012-01-23 23:59:59 y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18854 2012-01-30T13:40:37+01:00 Van Nieuw-West naar Centrum

Een vervolg op <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/4933">'Van oud West naar Nieuw-West’</a>

Voorjaar 1965 Na enige jaren in de Willem Nakkenstraat gewoond te hebben, intussen getrouwd en al enige maanden bij mijn ouders inwonend, werd het volgens ons beiden tijd voor een eigen stek. We hadden mazzel, ons nichtje, aan de overkant in de W.Nakkenstraat, vertelde dat hun oude kamer leeg stond. Deze kamer lag wel in de Wolvenstraat, dus in de grachtengordel. We zijn natuurlijk eerst wezen kijken. In de straat bevindt zich merkwaardig genoeg een stoep die normaal alleen op de grachten voorkomt. Daar was ook de kamer, op de eerste verdieping aan de achterkant. Dit alles gezien hebbende kwamen we met onze hospita, de verhuurster, overeen dat we hier wel wilden wonen, ondanks dat we het toilet met de andere bewoners moesten delen! Op de tweede verdieping achter woonde haar dochter met man en kind, en vóór een alleenstaande dame. Op de zolder huisden nog twee studenten. En in het hele (boven)pand maar één toilet. Verbouwing We wilden wel enige veranderingen aanbrengen, zoals een piepklein keukentje met een geiser op butagas, enige geluidsisolerende maatregelen tussen de voorkamer en onze achterkamer (de hospita woonde met haar man in de voorkamer), en de muren bekleden met spaanplaat. Deze muren waren nog behangen op gespannen linnen. Deze verbouwing ging wel enige weken duren, maar was wel broodnodig, de kamer verkeerde nog in 19e eeuwse staat. Ik zie me nog met een handkar vol met spaanplaten lopen, van de Westerstraat (Goedkoop) naar de Wolvenstraat (al die bruggen, pfff). Samen met vader en broer hebben we ze naar boven gesjouwd. Het was toch nog een hele klus. Maar het resultaat was een woonkamer naar huidige maatstaven, met ingebouwde kasten, keuken(tje), en een geïsoleerde wand tussen voor en achterhuis. De hospita was heel blij! Verhuizing Na de verbouwing huurden we op een zaterdag een bakfiets om onze spullen uit de Nakkenstraat naar het nieuwe adres over te brengen. We hebben het in één keer gedaan. Eindelijk hadden we onze eigen vrijheid. Het toilet moesten we echter met veel mensen delen en we hadden daar geen douche. Waar we geen rekening mee hadden gehouden, waren de Provo’s. Zij hielden elke zaterdagavond en nacht hun happenings bij het Lievertje op het Spui. Dat was hemelsbreed ongeveer 200 meter van ons bed. Wat gingen die gasten tekeer, maar om een uur of drie was het weer rustig. Verschillende keren zijn we wezen kijken, en tot op de dag van vandaag is het doel van hun geschreeuw ons onduidelijk gebleven. <hr /> We zijn in 1969 weer verhuisd naar Osdorp. Het logisch vervolg op dit verhaal leest u in <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/6112">‘Osdorp is niet meer’</a>. Jan Wiebenga http://www.geheugenvanwest.nl/id/14732 1965-01-23 00:00:00 y 1969-01-23 23:59:59 y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18823 2012-01-30T13:42:32+01:00 Kerken Slotermeer-Geuzenveld in de opbouwjaren ’50/’60

Het aantal kerkgebouwen dat in de beginfase van Slotermeer/Geuzenveld werd gebouwd gaf een goed beeld van de religieuze verhoudingen in de begintijd van Slotermeer-Geuzenveld.

De katholieken hadden hun kerkgebouwen als eersten op orde. Reeds in 1954 werd de St. Catharinakerk op de hoek van de Burgemeester Eliasstraat en de Burgemeester Vening Meineszlaan in gebruik genomen. Drie jaar later volgde de O.L.V. van Lourdeskerk nabij de rotonde aan de Slotermeerlaan, en weer drie jaar later werden de eerste diensten gehouden in de O.L.V. van Zeven Smarten aan de Aalbersestraat. Daar konden de protestanten wat van leren. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/18824/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/501/18824-400-400.jpg" height="400" width="400" alt="" title="Kerken in Slotermeer en Geuzenveld 1 -- Foto's: Beeldbank van het Stadsarchief - Fotobewerking: Willem Verbruggen"/> </a>Kerken in Slotermeer en Geuzenveld 1 -- Foto's: Beeldbank van het Stadsarchief - Fotobewerking: Willem Verbruggen De gereformeerden kerkten aanvankelijk in de Aula van de (openbare) Klaas de Vriesschool aan de Leeuwendalersweg, of in de Pniëlkerk (1954) in Bos en Lommer. In 1957 werd de kerkzaal van de Sionskerk aan de Dr. H. Colijnstraat ( toen nog nr. 22) in gebruik genomen. Uit geldgebrek konden de benedenzalen pas twee jaar later worden afgebouwd. Detail: de glazen wanden van de kerkzaal lekten van begin af aan als een mandje. Na eerdere minder ingrijpende herstelpogingen werd het houtwerk van beide glaswanden vervangen door een soort betonnen kozijnen, waarbij de oorspronkelijke vormgeving zoveel mogelijk werd gehandhaafd. Eind jaren ’60 wordt ‘De Olijftak’ (Burgemeester Rendorpstraat) ‘bijgehuurd’ van de doopsgezinde gemeente, en in 1969 aangekocht. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/18825/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/502/18825-400-400.jpg" height="400" width="400" alt="" title="Kerken in Slotermeer en Geuzenveld 2 -- Foto's: Beeldbank van het Stadsarchief - Fotobewerking: Willem Verbruggen"/> </a>Kerken in Slotermeer en Geuzenveld 2 -- Foto's: Beeldbank van het Stadsarchief - Fotobewerking: Willem Verbruggen De hervormden waren langzamer wat kerkbouw betreft. In 1956 werd de Opstandingskerk (‘De Kolenkit’) nabij het Bos en Lommerplein in gebruik genomen, maar pas in 1961 was De Hoeksteen (nu: De Ontmoeting) aan de Louis Couperusstraat gereed. Al in 1956 werd door de doopsgezinde gemeente ‘De Olijftak’ aan de Burgemeester Rendorpstraat in gebruik genomen (later: Gereformeerde Kerk), en de Vrijgemaakt Gereformeerde Kerk had vanaf 1963 het kerkgebouw ‘De Kandelaar’ (later: Leger des Heils) aan de Burgemeester Vening Meineszlaan.  Van de protestantse kerken heeft slechts ‘De Hoeksteen’ nog de oorspronkelijke bestemming, zij het dat het nu een ‘fusiegebouw’ voor hervormden en gereformeerden is. Eveneens na een fusie in 1993 is bij de katholieken alleen de O.L.V. van Lourdes (nu: het Nieuwe Verbond) nog in gebruik als R.K. kerk, waarbij de St. Catharina en de O.L. Vrouw van Zeven Smarten als R.K. Kerk buiten dienst werden gesteld. Overigens was (ook) in de beginjaren het aantal niet-kerkelijken aanzienlijk. Dit komt tot uitdrukking in het grote aantal openbare scholen. In een volgend artikel zal ik proberen de ‘scholen van het eerste uur’ in kaart te brengen. Met het bovenstaande is de lijst waarschijnlijk niet geheel volledig. Reacties op dit artikel zijn daarom welkom, zodat deze ‘religieuze beginperiode’ van Slotermeer-Geuzenveld zo compleet mogelijk wordt vastgelegd voor ‘later’. Willem Verbruggen http://www.geheugenvanwest.nl/id/16934 1954-01-20 00:00:00 y 1969-01-20 23:59:59 y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18800 2012-01-18T10:51:06+01:00 Het Huis met de Laven

Tien jaar geleden kreeg ik een huis toegewezen in de Baarsjes. Ik mocht met mijn woonduur heel blij zijn met 50 m2 binnen de ring en ik stond alleen maar te juichen!

Tegenwoordig, anno 2012, is dat voor starters van vrij moeilijk naar godsonmogelijk geworden, omdat de woningmarkt zo vast zit. Dus ik was blij, maar op de dag dat ik de sleutel kreeg en met de opzichter het huis bekeek, bleken de vorige bewoners een hele familie kakkerlakken te hebben achtergelaten en kon ik de sleutel direct weer inleveren. Na twee weken het gespoten gif zijn werk te hebben laten doen en van de schrik te zijn bekomen was het eindelijk tijd om te schilderen, verhuizen en mijn buren te leren kennen. Boven mij een leuk Marokkaans gezin met drie zonen, op één hoog een vader met tienerdochter en ‘last but not least’ op de begane grond: de familie Salomons. Twee oude van dagen met nog thuiswonende zoon van middelbare leeftijd. Mevrouw Salomons heeft een uitgesproken voorliefde voor keramische (gok ik) Laven. Van die kabouterachtige, vrolijke wezentjes, die zij de hele vensterbank laat versieren. Toen het tijd was voor een housewarming feestje merkte iedereen op dat de Orteliusstraat behoorlijk lang is en dat het toch wel verdomd handig van mij was geweest om boven ‘Het Huis met de Laven’ te gaan wonen. Zo was zelfs de meest aangeschoten student of familielid met een slecht geheugen nog in staat mijn huis de volgende keer terug te vinden. Een aantal jaar ging dat goed, totdat de Salomons voor de derde keer door hun door vocht aangetaste vloer zakten als gevolg van de natuurlijke wel (?!) die zich onder ons pand schijnt te bevinden. Ze zijn toen verhuisd naar een woning een aantal deuren terug, want ze weigerden hun geliefde Orteliusstraat te verlaten. Waar ik inmiddels helemaal in kan komen. U zult begrijpen dat ik in de maanden na hun verhuizing opvallend veel telefoontjes ontving van bezoek dat verward naar mijn naambordje aan het zoeken was bij de Laven op het verkeerde huisnummer ... Alexandra Heinemeijer <hr /> Virtuele Pen In deze rubriek geven schrijfsters en schrijvers elkaar de Virtuele Pen door en schrijven ze stukjes over Amsterdam-(Nieuw)West. Zo ontstaat een ketting van verhalen die in <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/18372">deze rubriek</a> terug te vinden zijn. Alexandra Heinemeijer zoekt nog naar een nieuwe 'penhouder. Alexandra Heinemeijer http://www.geheugenvanwest.nl/id/18801 2002-01-18 00:00:00 y 2012-01-18 23:59:59 y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18786 2012-01-24T20:24:13+01:00 Oorlog in Nieuw-West

Deel 2: Duitsers in Oud-Sloten Herinneringen van Rie van der Puij, Joop Kool en Thomas de Klerk.

In de dorpskern van Sloten zijn de Duitse militairen niet te missen. Rie van der Puij (1919) woonde met haar ouders en broer Gerrit aan de Sloterweg nr. 1277, pal tegenover hun hoofdkwartier in hotel Modern. Toen had deze plek nog de glans van de Olympiade die zich voor de 2000 meter roeien in de Ringvaart afspeelde. De Australische roeiploeg logeerde er. In 1939-40 zitten er Nederlandse militairen, vanwege de mobilisatie, de voorbereiding op een mogelijke oorlog. Midden mei 1940 moeten ze plaats maken voor Duitse officieren. Ze vorderen eveneens de Nederlands-Hervormde pastorie aan de Osdorperweg 24. De gewone soldaten slapen op de zolder van het Rechthuis, dat tot 1951 op de plek stond waar nu het dorpsplein begint. Ook bij Rie thuis wordt een militair ingekwartierd. Het is een Tsjechoslowaak die gedwongen in dienst is en tot het eind van de oorlog zal blijven. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/18790/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/410/18790-400-276.jpg" height="276" width="400" alt="" title="Het verbouwde notarishuis, Hotel Modern - Foto: collectie Joop Kool, 1928"/> </a>Het verbouwde notarishuis, Hotel Modern - Foto: collectie Joop Kool, 1928 Joop Kool (1919) is bij het uitbreken van de oorlog zelf gemobiliseerd, in Breezand aan de Afsluitdijk. Zijn eenheid hoeft niet te vechten, de overvallers worden tegengehouden aan de Friese kant. Door de capitulatie wordt hij krijgsgevangene. Zijn eenheid wordt bewaakt door Duitsers op motoren en de mannen mogen het kamp alleen uit om de bollenboeren te helpen met tulpen koppen. Op 7 juni wordt Joop ontslagen uit dienst en kan hij terug naar Sloten. Er gaan dingen veranderen. De katholieke Jozefschool krijgt soldaten in de lokalen en veldkeukens op het plein. De keukens worden aangesloten op de elektriciteitskabels van de smederijen Olie en van Willigen aan de Sloterweg (nr. 1257 en 1203). De Duitsers laten daar ook hun paarden beslaan, die her en der gestald zijn. De Openbare School van Sloten krijgt eveneens soldaten in het gebouw. De school ligt achter het huis van de hoofdonderwijzer aan de Sloterweg 1216 en was te bereiken door een poortje. Wat doen de militairen? Sommigen werken bij de Luftwaffe en zijn piloot of technicus. Anderen bedienen het luchtafweergeschut dat overal rond Schiphol staat opgesteld. Verder bemannen ze de controleposten op de Sloterbrug en langs de wegen. Dorpsagent Thomas de Klerk (1) vertelde dat de Duitsers ook koeien en motoren opeisen. Hij kon dat soms ongedaan maken. En soms was het handig om veel Duitsers in de buurt te hebben. Slagerij Kool zat tussen de twee smeden aan de Sloterweg die de elektriciteit aan de Duitse keukens leverden. Elektricien Dirk Brasser tapte in de Hongerwinter daarvan met één stop de stroom af. (1) ‘Dorpsagent Thomas de Klerk’ in Huis-aan-huiskrant met buurtnieuws over Sloten-Oud Osdorp, augustus 1990 <hr /> Dit is deel 2 van een reeks verhalen over de 2e Wereldoorlog. De verhalen zijn tot stand gekomen vanuit interviews die Pim Ligtvoet - van het Comité 4-5 mei Slotervaart - heeft gehouden met (oud)bewoners van de polders die nu tezamen Nieuw-West vormen. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/18747">Link naar rubriek waar alle verhalen 'Oorlog in West' bij elkaar komen te staan.</a> Pim Ligtvoet http://www.geheugenvanwest.nl/id/18750 1940-01-17 00:00:00 y 9999-01-01 23:59:59 y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18749 2012-01-17T11:31:38+01:00 Oorlog in Nieuw-West

Deel 1: De oorlog begint Herinneringen van Rie Holla-Kessen, Jan Holla en Leo Barlag.

Er was nog geen Nieuw-West. Er waren geen flats, geen hoge bedrijfsgebouwen en geen A10. De stad hield op bij de Westlandgracht, de Orteliuskade en het lege Bos en Lommerplein. Vanaf die lijn had je één groot platteland. Het liep richting Sloten, Osdorp, Halfweg en Sloterdijk. Hier kwam de groente, het vlees en de melk voor de stad vandaan. In boten en bootjes over de Slotervaart, de Postjeswetering en de vele watertjes. Of met paard en wagen, soms auto’s, over de paar wegen die er waren. De Sloterweg, de Osdorperweg en de Haarlemmerweg bestaan nog. De Uitweg, de Groeneweg en de Sloterdijkermeerweg liggen onder Nieuw-West, of op de bodem van de Sloterplas. In het tuindersgebied onder de Westlandgracht en de Orteliuskade kon je alleen met bootjes komen. Op 10 mei 1940 vaart Luc Holla met zijn 14-jarige zoon Jan (1926) van perceel E325k in een volle groenteschuit naar de Centrale Markt aan de Jan van Galenstraat. Het is 4 of 5 uur in de ochtend. Ze zijn waar nu het World Fashion Center is. Plotseling horen ze boven zich een enorm kabaal. Het zal wel een oefening van de Nederlandse luchtmacht zijn, zegt vader Luc. Maar als ze bij de Markthallen komen horen ze dat het oorlog is. Duitse vliegtuigen hebben Schiphol gebombardeerd. Luc en zijn vader hadden Nederlandse Fokker-jagers tegen Duitse Messerschmitts horen vechten. Kogelhulzen en granaatscherven die in weiland, akker en sloten vallen zullen door kinderen heel de oorlog door worden verzameld en geruild. <hr /> Nederland capituleert op 14 mei. Veel is er in de polders niet van te merken. Maar de 8-jarige Leo Barlag, van de Osdorperweg 858, ziet op die dag onder de bomen van het boerderijtje ‘Kom en ga in Vrede’ - de hoeve is in 2000 afgebroken - legerauto’s staan. Leo woont er vlak bij en hij ziet Nederlandse soldaten hun geweren weggooien. In een vaart achter de boerderij. De jongen begrijpt er weinig van. Het is overgave aan de vijand. Later hoort hij dat oud-militairen ze diezelfde nacht weer uit het water hebben gevist. Want om verzet te plegen heb je wapens nodig. Maar zover is het nog niet. <hr /> <hr /> Dit is deel 1 van een reeks verhalen over de 2e Wereldoorlog. De verhalen zijn tot stand gekomen vanuit interviews die Pim Ligtvoet - van het Comité 4-5 mei Slotervaart - heeft gehouden met (oud)bewoners van de polders die nu tezamen Nieuw-West vormen. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/18747">Link naar rubriek waar alle verhalen 'Oorlog in West' bij elkaar komen te staan.</a> Pim Ligtvoet http://www.geheugenvanwest.nl/id/18750 1940-01-17 00:00:00 y 9999-01-01 23:59:59 y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18710 2012-01-10T10:37:15+01:00 Herinneringen aan de Fagelstraat (4)

Op nummer 71 in de Fagelstraat is nog steeds een garagebedrijf gevestigd. Met café Hans Wierda (Frederik Hendrikplantsoen) en apotheek Ziesenis (Nassaukade) de laatsten uit een lange rij.

Het winkelbestand Ik beëindig mijn verhaal met een opsomming van de winkels zoals die er in de jaren 1955-1965 waren. Ter verificatie en ook om een indruk te verkrijgen omtrent de ouderdom van de winkels, heb ik daarbij gebruik gemaakt van de telefoongidsen van Amsterdam van 1915, 1940 en 1949. In een aantal gevallen heb ik het Adressenboek van de gemeente Amsterdam uit 1935 geraadpleegd. Hierbij dient uiteraard te worden opgemerkt dat niet iedere winkelier over een telefoonaansluiting beschikte. Als een winkel in een van de telefoonboeken staat opgenomen, heb ik dat vermeld. Van sommige winkels heb ik het huisnummer niet meer kunnen traceren. Daarnaast verdween wel eens een winkel en kwam er weer een andere voor terug, maar vóór medio jaren zestig waren de meeste successievelijk verdwenen, niet langer bestand tegen de concurrentie van het grootwinkelbedrijf of bij gebrek aan een opvolger. Aantal winkels/bedrijven: Fagelstraat 19 Nassaukade 6 Frederik Hendrikplantsoen 11 Lodewijk Tripstraat 7 Jacob Catskade 2 Antonie Heinsiusstraat 3 Gerard Schaepstraat 3 Fagelstraat evenzijde vanaf Nassaukade tot Lodewijk Tripstraat: 1) Dameshoedenwinkel; waarschijnlijk nr. 10. 2) Chocolaterie v.d. Berg nr. 20. - Hoe lang de winkel bestaan heeft weet ik niet, maar in de tweede helft jaren vijftig sloot de ze haar deuren. 3) Melkhandel Keizer nr. 22. Wij woonden drie hoog boven deze melkhandel. In de jaren vijftig was bij Keizer evenals bij de andere melkwinkels nog losse melk verkrijgbaar. In de vooravond werd de winkel met melk bevoorraad. Dit hield in dat een grote melktankauto de straat kwam binnenrijden en er met behulp van een slang melk van uit de tank in de tegen het pui geplaatste melkbussen werd gepompt. Als de melkauto weer vetrok, gingen wij als jongen op de aan de buitenzijde van de tank lopende slang zitten, en reden zo een eindje mee. De bevoorrading vond ook regelmatig in de vroege ochtenduren plaats, wat doorgaans nogal wat geluidsoverlast veroorzaakte. De eigenaar bezorgde ook met de melkkar in de buurt. Het zelfde deed ook de eigenaar van de op nr. 44 gevestigde melkhandel, ook een Keizer. De Keizer op nr. 22 was katholiek en de ander christelijk en beiden hadden dan ook, zoals in die tijd gebruikelijk, hun eigen klantenkring. 4) Schoenmakerij van ome Nico de Jong nr. 30. 5) Melkhandel Keizer nr. 44 Link naar alle winkels Jan van Blanken heeft alle winkels geïnventariseerd, maar die lijst is te lang om als 'verhaal' te publiceren. Daarom hierbij de link naar de volledige opsomming van de winkels: <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/18712">klik hier</a>. <hr /> <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/18676">Klik hier voor de andere delen van 'Jeugdherinneringen aan de jaren vijftig Fagelstraat en omgeving'.</a> Jan van Blanken http://www.geheugenvanwest.nl/id/14723 1954-01-04 00:00:00 y 2012-01-04 23:59:59 y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18696 2012-01-10T10:02:53+01:00 Herinneringen aan de Fagelstraat (3)

Het algemene straatbeeld uit die tijd was er een van gemoedelijke drukte. In de eerste plaats zorgden daar de kinderen voor, want het was er, zoals in zoveel buurten toen, kinderrijk en er werd als het maar even kon op straat en in het park gespeeld.

Daarnaast zorgde het winkelbestand voor de nodige drukte. Dit alles kwam de sociale controle uiteraard ten goede, hoewel dat begrip, naar ik vermoed, in die tijd volslagen onbekend was. Zaken als sociale geborgenheid, veiligheid en zondagsrust waren in de verzuilde maatschappij van de jaren vijftig, waarover nogal eens laatdunkend wordt gesproken, in het algemeen een vanzelfsprekendheid. Alleen al in de Fagelstraat zaten 19 winkels en bedrijfjes. Met de omliggende straten meegerekend kom ik voor die tijd uit op een aantal van rond de 50. Naast de gevestigde handel floreerde in die tijd de ambulante handel. Ik herinner me daarbij in het bijzonder een man, die met een karretje met een klein paardje ervoor door de buurt reed en olie verkocht. Op het karretje stond de naam Ris. De man droeg altijd een donkerbruin manchester pak en dito pet. De zomer was natuurlijk de tijd van de ijsverkopers. Steevast was daar jaar in jaar uit ome Karel met zijn karakteristieke ijscokar van Jamin. Hoe vaak hebben we daar ’s avonds niet bij rondgehangen, vooral als je een eindje, zittend op de brede spatborden, mocht meerijden. Het is nauwelijks nog voor te stellen dat al deze neringdoenden een, zij het vaak schaarse, boterham konden verdienen, vooral je bedenkt dat er op enig moment zes melkwinkels in de buurt zaten. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/18697/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/409/18697-400-332.png" height="332" width="400" alt="" title="Frederik Hendrikplantsoen als speelplaats - foto: Beeldbank van het Stadsarchief van Amsterdam"/> </a>Frederik Hendrikplantsoen als speelplaats - foto: Beeldbank van het Stadsarchief van Amsterdam Huidige situatie Wie nu door deze buurt wandelt, wordt vooral getroffen door de rust die er heerst. Op meerdere dagen dat ik er met de fiets rondreed, trof ik er nauwelijks kinderen aan en heerste er een opvallende stilte. In het Frederik Hendrikplantsoen zullen nooit meer zoveel kinderen spelen als toen op die mooie voorjaarsdag in de vroege jaren vijftig. De twee scholen in de buurt, te weten de openbare Fagelschool, waar mijn broers en ik op zaten, en de christelijke Marnix van Sint Aldegondeschool in de Amaliastraat en daarom vaak Amaliaschool genoemd, fungeren niet meer als zodanig, maar bieden onderdak aan kunstenaars. Deze zomer was ik in de gelegenheid wat foto’s te maken van de binnenzijde van de Fagelschool. De foto’s heb ik op <a href="http://www.schoolbank.nl">http://www.schoolbank.nl</a> geplaatst. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/18711/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/982/18711-400-146.png" height="146" width="400" alt="" title="Fagelschool; alle leerlingen 1954-1955 - Foto van Schoolbank.nl"/> </a>Fagelschool; alle leerlingen 1954-1955 - Foto van Schoolbank.nl <hr /> <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/18676">Klik hier voor de andere delen van 'Jeugdherinneringen aan de jaren vijftig Fagelstraat en omgeving'.</a> Jan van Blanken http://www.geheugenvanwest.nl/id/14723 1954-01-04 00:00:00 y 2012-01-04 23:59:59 y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18671 2012-01-07T19:15:40+01:00 Herinneringen aan de Fagelstraat (2)

De binnentuin achter Nassaukade 57A was in die tijd met zijn 130 meter lang en 30 meter breed de grootste particuliere tuin in Amsterdam.

Omdat ik benieuwd was naar de toegang waarvan het rijtuig gebruik moet hebben gemaakt om de binnentuin te bereiken, ben ik afgelopen zomer de huidige situatie ter plekke gaan bekijken. De huizen op de Nassaukade dateren alle van vóór het jaar waarin de foto werd gemaakt en zoals ik had verwacht ontbreekt een mogelijke toegang. Ook op de bouwtekeningen van de beeldbank heb ik geen toegang op de Nassaukade kunnen ontdekken. Ik kan daarom vooralsnog niet anders concluderen dan dat de binnentuin alleen te bereiken moet zijn geweest via de Jacob Catskade waar, ook nu nog, op nummer 11 een min of meer vrij brede, ovaalronde deur toegang verschaft tot de in de binnentuin gelegen R.K. kerk O.L. Vrouwe van Lourdes (sinds 1989 in gebruik als Portugese O.L. Vrouwe van Fatima). <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/18673/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/316/18673-400-290.png" height="290" width="400" alt="" title="De toegangspoort Jacob Catskade 11 - deel van een foto van de Beeldbank van het Stadsarchief, 22 februari 1983"/> </a>De toegangspoort Jacob Catskade 11 - deel van een foto van de Beeldbank van het Stadsarchief, 22 februari 1983 Ook nr. 9, waar een autoreparatiebedrijf is gevestigd, kent een zelfde type toegangsdeur. De genoemde kerk, die in 1919 in gebruik werd genomen, zou, zo redenerend, dus (deels) gebouwd moeten zijn in de toenmalige achtertuin van nr. 57 A. Andere suggesties worden op prijs gesteld. Ik vermoed overigens dat deze kerk, die er nog steeds staat, een van de weinige kerken in Amsterdam is, gebouwd in een binnentuin. De Fagelstraat en omliggende straten kenden in de jaren 1955-1965 een aardig winkelbestand. Naast de detailhandel waren er ook nogal wat kleine ambachtsbedrijfjes annex fabriekjes gevestigd en vond je er nog sporen van de industrie die hier en in het bijzonder langs de in 1413 gegraven Kostverlorenvaart tot ontwikkeling was gekomen. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/18672/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/890/18672-400-263.png" height="263" width="400" alt="" title="De Amsterdamse Kininefabriek aan De Wittenkade - Foto: Beeldbank van het Stadsarchief, 4 juli 1883"/> </a>De Amsterdamse Kininefabriek aan De Wittenkade - Foto: Beeldbank van het Stadsarchief, 4 juli 1883 Voorbeelden: Westelijk Entrepôtdok aan de Buyskade (de huidige Van der Palmkade), de Amsterdamse Kininefabriek aan de Wittenkade (oudste foto op de beeldbank van 1883) en verder de molens, scheepswerven en schuitenverhuurbedrijven, waarvan de restanten nog tot in de jaren tachtig van de 20ste eeuw zichtbaar waren. <hr /> <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/18676">Klik hier voor andere delen van 'Jeugdherinneringen aan de jaren vijftig Fagelstraat en omgeving'.</a> Jan van Blanken http://www.geheugenvanwest.nl/id/14723 1954-01-04 00:00:00 y 2012-01-04 23:59:59 y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18668 2012-01-05T20:09:18+01:00 Hoezo, Amsterdamse humor?

Binnen enkele dagen moet mijn auto APK gekeurd zijn. Het is een oude auto, die eigenlijk aan vervanging toe is. Ik wil daarom niet al te veel kosten meer maken. De voorbanden voldoen niet meer aan APK-normen.

Nieuwe banden zijn duur, en ik heb al eerder goede ervaringen opgedaan met gebruikte banden. Op zoek dus. In Amsterdam-West is een autobedrijf dat tweedehands banden levert. Gebeld. De door mij gewenste banden blijken voorradig en kunnen nog dezelfde dag worden gemonteerd. Om mij te oriënteren waar ik ongeveer moet zijn stel ik de vraag: ‘Ik weet de Contactweg, maar op welke hoogte moet ik ongeveer zijn?’. In perfect Nederlands maar met een onmiskenbaar Zuid-Europese tongval komt prompt het antwoord: ‘Wij zitten op de vierde verdieping meneer …' Willem Verbruggen http://www.geheugenvanwest.nl/id/16934 ARTICLE story_new 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18646 2012-01-07T19:02:31+01:00 Herinneringen aan de Fagelstraat (1)

In deze serie neem ik u mee naar de buurt rond de Fagelstraat, waar mijn broers en ik onze jeugd doorbrachten. Uiteraard pretendeer ik geen enkele volledigheid. Het menselijk geheugen is immers selectief. Voor aanvullingen en correcties houd ik me dan ook ten zeerste aanbevolen. Jan van Blanken

De besproken straten liggen aan de noordkant van de Frederik Hendrikbuurt en worden begrensd door de Kostverlorenvaart, Kattensloot, Singelgracht en Frederik Hendrikplantsoen. De Frederik Hendrikbuurt maakt deel uit van het voormalige stadsdeel Westerpark; nu stadsdeel West. Een terugblik Ik was in 1955 zes jaar toen ons gezin in de Fagelstraat kwam te wonen. Mijn vroegste herinnering aan de buurt dateert overigens van een half jaar eerder, namelijk oktober 1954, toen ik aan de hand van mijn oma aanwezig was bij de opening van de nieuwe brug over de Kattensloot. Begin jaren tachtig werden veel huizen gesloopt om plaats te maken voor nieuwbouw. Het gehele aaneengesloten huizenblok Fagelstraat (onevenzijde), Frederik Hendrikplantsoen en Lodewijk Tripstraat (evenzijde), evenals de evenzijde van de Antonie Heinsiusstraat gingen daarvoor tegen de vlakte. Onlangs kwam in het nieuws dat ook een deel van de huizen aan de oneven zijde van de Jacob Catskade met sloop bedreigd wordt. Inmiddels staat vast dat de sloop definitief is. Zonder enig historisch besef moet er weer iets waardevols wijken voor het grote geld. De Frederik Hendrikbuurt straalde medio jaren vijftig, niet in het minst door de prachtige huizen langs Nassaukade, Frederik Hendrikplantsoen en Frederik Hendrikstraat met hun uit het eind der 19e eeuw daterende gevels, een zekere mate van burgerlijke deftigheid uit. Hoe deftig deze buurt ooit moet zijn geweest, toont een foto uit 1907 die ik onlangs in een oud tijdschrift (De Prins) aantrof. De foto, ook te zien op de Beeldbank van het Stadsarchief Amsterdam, toont de binnentuin achter Nassaukade 57A, waar destijds architect P. Fransen woonde. In de binnentuin zijn onder meer een open rijtuig met aangespannen paard en een groot standbeeld van Frans Hals te zien. De tuin was in die tijd met zijn 130 meter lang en 30 meter breed de grootste particuliere tuin in Amsterdam. <hr /> <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/18676">Klik hier voor deel 2 en verdere delen van 'Jeugdherinneringen aan de jaren vijftig Fagelstraat en omgeving'.</a> Jan van Blanken http://www.geheugenvanwest.nl/id/14723 1954-01-04 00:00:00 y 2012-01-04 23:59:59 y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18640 2012-01-04T20:54:10+01:00 Jeugdsoos Prisma

Het zal ergens in 1979 zijn geweest. Het was de tijd dat mijn ouders 's zondags naar de kerk 'de Opgang' gingen en dat ik steevast rond het middaguur uit mijn bed rolde. Overdag werken en 's avonds vaak naar de kroeg. Naar mijn stamkroeg 'BAN 80' en in de weekeinden óf naar de stad óf met de "stoere jongens" naar Bergen (NH).

Mexicaantje Tijdens die avonden werkte ik doorgaans diverse genotsmiddelen naar binnen. Tussendoor stond ik vaak aan de eenarmige bandiet en speelden we 'mexicaantje'. Een mooie maar ó zo dure tijd! In Bergen werd mijn groep bejubeld door de plattelandse meisjes maar verder dan ons haantjesgedrag kwam het niet. Oppervlakkigheid alom! Voor veel van mijn makkers was dit blijkbaar voldoende. Oog van de naald Mijn ouders maakten zich zorgen. "Wat gaat er van die jongen terecht komen?" Verder dan zorgen maken kwam het echter niet. Hun tijd werd behoorlijk in beslag genomen door de ziekte van mijn vader. Hij was zwaar hartpatiënt en hij ging in die tijd heel vaak door het oog van de naald. Ik heb achteraf weleens gedacht dat mijn tijd in 'BAN 80' was ontstaan uit een vorm van ontvluchten. Ik moest (en wilde) mij thuis natuurlijk rustig houden. Enfin, mijn ouders maakten zich zoals gezegd behoorlijk druk om hun zoon en waren waarschijnlijk dan ook blij dat ze mij konden vertellen over een verzoek van de kansel. Een jongen had het jeugdwerk verkondigd en was op zoek naar vrijwilligers voor de jeugdsoos 'Prisma'. Heel voorzichtig brachten zij het die middag ter berde … "Niets voor jou?" Gods hand? Wat of wie mij aanstuurde? Ik weet het bij God niet! Ik ging! Ik meldde mij aan en weldra maakte ik kennis, tijdens mijn eerste vergadering, met Rob, Peter en Karin. Locatie: in een woonboot op de Amsterdamse grachten. Een warme periode brak aan. Cola, sinas en ... Shandy! Vrijdagavond de tienersoos. Het vrijwilligerswerk aldaar voerde ik warempel uit zonder ontwenningsverschijnselen! Een warme douche met mensen die verder keken dan de oppervlakkigheid dat ik gewend was. Mijn eerste weekend met de leden naar zee. Mijn hemel! Wat gezellig ... De week er op had ik pas last van ontwennen. Ik verlangde terug naar die mensen! Juiste keuze De feestjes tijdens de vakanties, de uren die we in het Vondelpark doorbrachten, de relaties. Ik denk hier vaak aan terug. Mijn vader overleed helaas in 1980 tijdens deze periode. Wat ben ik blij dat ik terug kon vallen op echte vrienden. Mijn ouders maakten die zondag de juiste keuze. Mijn leven was veranderd. En dit door één dag in de kerk! Hilbert Steensma http://www.geheugenvanwest.nl/id/2137 ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18608 2012-01-02T19:41:49+01:00 Anne's boom leeft!

Nieuw-West is een mooie en betekenisvolle boom rijker. Deze boom is een regelrechte afstammeling van de beroemde kastanjeboom van Anne Frank.

Nieuw-Wester Tamar Seur, presentratrice van het jeugdjournaal, heeft zich de afgelopen zeven jaar met zorg over deze nazaat ontfermt. Doordat de boom te groot is geworden voor haar tuin is Tamara op zoek gegaan naar een nieuwe locatie voor deze bijzondere boom. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/18609/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/167/18609-240-400.png" height="400" width="240" alt="" title="De kastanjeboom in de tuin van tamara Seur"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - De kastanjeboom in de tuin van tamara Seur - Geheugen van West" href="/page/18609/nl">De kastanjeboom in de tuin van tamara Seur</a> - Foto: website Nice Nieuw-West De nieuwe plek is inmiddels gevonden: op het dak van brede school 't Koggeschip. Morgen wordt de boom herplant door kinderen van de BSO Communitykids. De boom die symbool staat voor vrijheid en het verhaal van Anne Frank groeit en bloeit zo verder in Nieuw-West, nice! <hr /> Bericht overgenomen van Nice Nieuw-West Link naar: <a href="http://tinyurl.com/8x3ywyb">Website van Nice Nieuw-West</a>. Nice Nieuw-West http://www.geheugenvanwest.nl/id/18457 ARTICLE story_new 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18584 2011-12-30T10:13:01+01:00 Bevende knietjes

Het is 1940, ik was 6 jaar en moest op zwemles, nou dat was afzien.

's Morgens vroeg op, dan bij mijn moeder achter op de fiets, want om zeven uur begon de zwemles. We woonden in de Borgerstraat en via de Kinkerbrug, Witte de Withstraat, richting Pieter van der Doesstraat, naar het zwembad. (Sportfondsenbad West, redactie) Ik vond dit niet leuk en keek altijd naar een soort onderstuk in de Witte de Withstraat waar een plank voor was gespijkerd en waar een kaboutertje op stond. Nou, waren wij daar voorbij dan kreeg ik de kriebels, het zwembad was spoedig daar. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/18586/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/087/18586-400-291.png" height="291" width="400" alt="" title="De Cornelis Dirkszstraat, gezien in noordelijke richting naar de Pieter van der Doesstraat. Links Sportfondsenbad West"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - De Cornelis Dirkszstraat, gezien in noordelijke richting naar de Pieter van der Doesstraat. Links Sportfondsenbad West - Geheugen van West" href="/page/18586/nl">De Cornelis Dirkszstraat, gezien in noordelijke richting naar de Pieter van der Doesstraat. Links Sportfondsenbad West</a> - Foto: Beeldbank van het Stadsarchief, mei 1978 Het pierenbad herinner ik mij nog als de dag van gisteren. Via het trapje stapte ik met bevende knietjes die grote plas water in om aan het water te wennen en de eerste slagen te oefenen. Had je die een beetje onder de knie dan moest je in het diepe aan de stilstaande hengel, een apparaat op een soort rail. Aan de hengel hing in plaats van een dobber een band waar je als visje aan de oppervlakte leerde zwemmen. Als dat dan goed ging - met de lopende hengel - dan moest je op eigen kracht zwemmen. De badjuffrouw liep dan met je mee met de lopende hengel waar je nog steeds in hing en deze beschermde je tegen zinken. Het volgende was de haak. In noodgevallen werd deze onder je arm geschoven. Het ergste was voor mij rugzwemmen, de haak werd dan onder je hoofd geschoven, ging dat een beetje,dan moest het zonder haak. Mijn truc was om midden in het bad te gaan zwemmen, ik kon dan af en toe weer op de borstslag over gaan tot ergernis van de badjuffrouw, maar ze kon lekker niet bij mij komen met die haak om mij weer op mijn rug te duwen. Zo heb ik na een paar maanden toch mijn zwemdiploma gehaald! Later was ik een goede zwemster, ben lid geworden van zwemvereniging De Watervrienden en daarna bij de Amsterdamse Reddingbrigade gegaan. Tot nu zwem ik graag, dus ik ben blij dat ik het zwemmen zo vroeg mocht leren! Loes Kuijkens http://www.geheugenvanwest.nl/id/7548 1940-12-30 00:00:00 y y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18580 2011-12-30T09:45:22+01:00 Nederland viel hartstikke tegen ...

Ik kom uit Suriname. Na mijn schooltijd werkte ik, maar ik vond het te benauwd om daar te blijven.

Ik zag alle jongeren vertrekken en ik kreeg het gevoel van ‘wat doe ik hier, er is meer dan Paramaribo, andere steden wil ik ook wel zien.’ De enige keus die ik had, was naar Nederland vertrekken. Bij aankomst viel Nederland hartstikke tegen. Het weer, het klimaat, de woonsituatie, de gewoontes hier… Ja, de eerste twee jaren vielen erg tegen. Later leerde ik mijn man kennen en omdat hij een halve woning had, verbeterde de woonsituatie. Later ging alles heel voorspoedig. Ik kreeg mijn kind en ik hoefde niet meer zo lang te reizen naar mijn werk. En ik maakte vrienden en kennissen. Dat maakte het leven draaglijker. Nu ben ik 42 jaar verder en ik weet niet beter of dit is mijn vaderland. Ik ben gepensioneerd en geniet daarvan. Suriname is heel ver weg . Soms heb ik heimwee, bijvoorbeeld als vrienden terugkomen van vakantie. In Nederland is toch alles anders, bijvoorbeeld binnenzitten. Dat kan ook heel gezellig zijn. Maar als ik terugdenk aan Suriname, dan zaten we daar altijd buiten. Natuurlijk verheerlijk ik dat. En nu weet ik niet beter dan hoe het leven in Holland is. <hr /> <a href="http://www.youtube.com/watch?v=hU32F0WL3MA&feature=related">Kijk hier naar het fotoverhaal van Lize op YouTube.</a> <hr /> Dit verhaal is één van de fotoverhalen (ook wel digi-tales genoemd) die onder leiding de fotografen Dominique Panhuysen en Bernice Siewe door vrouwen uit Nieuw-West tijdens een aantal workshops in Vrouw en Vaart gemaakt zijn. - 1979-09-25 00:00:00 y 2011-09-25 23:59:59 y ARTICLE story_new 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18569 2011-12-31T14:57:29+01:00 Klaprozen in december

Zoals vrijwel ieder jaar na de bomvolle kerstdagen loop ik een stuk langs de Sloterplas. Een aanrader voor iedere bewoner van Nieuw-West, maar ook andere Amsterdammers zijn natuurlijk van harte welkom in onze grote groene ´achtertuin´.

Even plek in het hoofd maken voor wat overpeinzingen over toekomst, heden en verleden (niet per se in die volgorde). En gelijk een mooie kans om het dit jaar gecultiveerde stuk natuur naast het Sloterparkbad te bewonderen. Wat een ruimtelijk geheel en wat een licht en lucht. Licht en lucht. Het doet me meteen denken aan de vakantiedagkampen Agnes bij onder andere Eemnes en in de Kennemerduinen waar vroeger - en nog steeds geloof ik - niet zo rijk bedeelde Amsterdamse bleekneusjes in de zomervakantie met bussen naar bos en hei werden vervoerd. Zon en frisse lucht moesten ze opdoen en ik mocht het uitgelaten spul een beetje in de hand houden. Kreeg ik ook nog mooi extra vrije dagen van mijn werkgever voor. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/18573/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/337/18573-400-268.jpg" height="268" width="400" alt="" title="Ruimte en licht"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - Ruimte en licht - Geheugen van West" href="/page/18573/nl">Ruimte en licht</a> - Foto: Ruud van Koert, december 2011 Ik snuif nog maar eens extra mijn Amsterdamse neus vol met Sloterplasgeuren. Rottend gebladerte en schuimend water, maar o, wat heerlijk. Tjonge, wat is het warm vandaag. ‘Veel te warm voor de tijd van het jaar’, zou de dienstdoende weerman zeggen. En nog geen sneeuwvlok gezien, bedenk ik me als mijn oog via de grijze lucht op iets roods valt langs het talud naar het water. Wat? Klaprozen? Het is december! Oké, de grond is nog niet zo lang geleden omgewoeld - en daar bloeien ze op lees ik op Wikipedia - , maar het blijft toch december. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/18572/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/970/18572-400-268.jpg" height="268" width="400" alt="" title="Seizoensplant?"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - Seizoensplant? - Geheugen van West" href="/page/18572/nl">Seizoensplant?</a> - Foto: Ruud van Koert, december 2011 Een paar honderd meter verder zie ik een paar knotsen van paddenstoelen staan. Zo, nou nog een paar sneeuwklokjes tegenkomen en Nieuw-West kan een nieuwe wandeling aan het arsenaal toevoegen, de vier seizoenenroute. Nagenietend van mijn eigen vondst kuier ik verder ... het nieuwe jaar tegemoet. Ruud van Koert http://www.geheugenvanwest.nl/id/125 ARTICLE story_new 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18566 2011-12-29T10:12:17+01:00 Je Moeder is een wrak

Ik ben in 1980 geboren in de Jordaan, maar zwierf nadat ik het ouderlijk huis ontvluchtte in meerdere etappes door de stad.

Mijn allereerste kamer in de Spaarndammerbuurt verliet ik nadat de politie op een dag luid op de deur bonsde en mijn huisgenoot en mij mededeelde dat de mysterieuze vrouw van wie wij illegaal onderhuurden, gezocht werd voor een aantal inbraken. Via het Overtoomse Veld en de tochtige zolderkamer in Bos en Lommer van een kuise dame die geen mannen bij haar op het toilet duldde (waardoor mijn toenmalige scharrels in een emmer op ’t dakje moesten plassen) verhuisde ik per bakfiets naar een kamer bij mijn beste vriendinnetje in de Chassébuurt vlak naast de Wiegbrug om daarvanuit te eindigen in mijn huidige woning in de Mercatorbuurt. Het ritmische gepiep van de Wiegbrug kan ik dromen, net als die nachtelijke momenten na het verlaten van een kroeg, dat ik in de stromende regen op mijn fiets geleund voor de geopende brug stond te wachten tot de verbinding naar mijn huis na een trek van twee dozijn trage zeilboten weer hersteld werd. Een hete zomer lang was ik met vijf vrienden zelf de eigenaar van een bootje en omdat ik van ons allen dus het dichtst bij het water woonde legden we deze aan in West. Het sloepje van kunststof doopten we Je Moeder, enkel en alleen om vrienden te kunnen plagen dat we met hun moeder op stap waren. Je Moeder lag aan de Jacob van Lennepkade om de hoek van voormalig Schin op Geul (nu Café Bax). <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/18568/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/338/18568-400-301.jpg" height="301" width="400" alt="" title="Hier is Je Moeder het laatst gesignaleerd"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - Hier is Je Moeder het laatst gesignaleerd - Geheugen van West" href="/page/18568/nl">Hier is Je Moeder het laatst gesignaleerd</a> - Foto: Google StreetView: Jacob van Lennepkade De kennis van wie we haar voor een prikkie hadden overgenomen vertelde ons later dat het waarschijnlijk ongeluk bracht om haar een nieuwe naam te geven maar toen was het al te laat. Na de eerste, piekfijne tochtjes gaf de motor van Je Moeder talloze keren de brui eraan, soms dankzij een plastic zak die zich om de schroef heen wikkelde maar vaak zomaar en nooit dachten we eraan om een paar roeispanen in de boot te leggen, waardoor we telkens weer aan de barmhartigheid van vreemden overgeleverd waren. Je Moeder werd een blok aan ons been. Na een strenge winter waarin we vloekend en tierend op een ijzige vlonder een ongebruikte boot stonden leeg te hozen voordat het zou gaan vriezen en een nieuwe zomer waarin we nog één waardeloze poging deden om iemand met technisch vernuft op te sporen, verdween de buitenboordmotor in een kast en lieten we Je Moeder harteloos achter om te verzuipen in de gracht. Ik hoop vurig dat ze is geadopteerd door iemand die het goed met haar voor had want dit bootje uit de Baarsjes had beter verdiend. Ik draag de fakkel over aan Alexandra Heinemeijer omdat ze al jaren in de Mercatorbuurt woont en boordevol zit met absurde anekdotes. Shayne McCreadie <a href="http://www.mcsjeen.com/">Link naar website van Shayne</a> <hr /> Virtuele Pen In deze rubriek geven schrijfsters en schrijvers elkaar de Virtuele Pen door en schrijven ze stukjes over Amsterdam-(Nieuw)West. Zo ontstaat een ketting van verhalen die in <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/18372">deze rubriek</a> terug te vinden zijn. Shayne McCreadie http://www.geheugenvanwest.nl/id/18567 2004-12-29 00:00:00 y 2005-12-29 23:59:00 y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18553 2011-12-28T11:25:25+01:00 Wie zat op de RK Catharinnaschool of de RK Sint Henricusschool?

Voor een architectuurproject zoekt Jo Barnett (van architectenbureau Berger Barnett) contact met iedereen die in de beginjaren op deze scholen hebben gezeten of bij de opening aanwezig was.

De RK Catharinaschool aan de Burgemeester Eliasstraat en de Sint Henricusschool aan de Louis Naarstigstraat en de Burgemeester Vening Meineszlaan zijn in 1956 in gebruik genomen en in 1960 (en 1961) uitgebouwd. Wie weet daar meer over te vertellen? Alle ervaringen met deze scholen, de kerk of de buurt zijn welkom. Zet een reactie onder deze oproep of stuur een een e-mail naar <a href="mailto:jo@bergerbarnett.nl">Jo Barnett</a> van Berger Barnett Architecten - 1956-12-28 00:00:00 y 1969-12-28 23:59:59 y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18542 2011-12-26T12:02:37+01:00 Van Amsterdam-Noord naar West: Osdorp

Bij het doorspitten van alle verhalen, komen er bij mij ook dingen boven. Ik wil in vogelvlucht eens wat dingen/namen/plaatsen neerzetten gewoon voor mijzelf, maar reacties zijn altijd leuk.

November 1975 ik verhuis van de Nigellestraat 53 uit Noord naar de Johan Hofmanstraat 31-1hg in Osdorp. Zomaar komen er namen in mij op van buurkinderen, vriendjes en vriendinnetjes en eerste 'liefdes': Edwin Wildeman, Ronald Wildeman, Robert Eising, Monique en Marcel van den Bovenkamp, Marcel Ignatius, Deborah Michels, Atje en Hannie Kloezen, Manfred Ludenhoff, Dominique Walst, Freek van der Fluit (overleden), Michel en Richard van der Fluit, Jim Maste (zoon van de schoenmaker en nog steeds een goede vriend van me) en Sandra Maste, Monique en Karin Boerhoop, Johan en Paula Buurman. Ronald van der Horst; mijn eerste echte liefde later ook mijn echtgenoot geworden en inmiddels alweer 21 jaar gescheiden. Marieke Koswee, Anita Winter. Perry Leeuwens, Ed Kroeger, Petra van der Graaf(f). En plekken uit mijn jeugd: Buurthuis Jes, de soos, Jazzballet, kookcursussen. Jongerensoos de Link in de Meervaart. Ban 80, het Osdorperplein. De aanslag door de RAF 1977 in de telefooncel op de hoek van de Domela Nieuwenhuisstraat en de Pieter Calandlaan. De Osdorperbende (OB) en Kinkerbuurtbende (KB), alleen van horen zeggen nooit wat van gemerkt. De koudste winter ooit in 1978 (?) ik zat op de OSG en liep over het water naar school, dat was niets vlugger maar wel leuker dan over de brug. Mijn hartsvriendin Sacha van der Velde. De DA drogist voor de heerlijkste drop, de melkboer onder 'mijn' poortje van de Johan Hofmanstraat, de keurslager met de softijsmachine waar je voor fl. 0,25 een softijsje kon "trekken" uit de muur. De Van Tienhovenschool en de OSG (huidige Caland Lyceum) met de houten noodgebouwen waar je´s winters je jas aan moest houden zo koud was het. Het afscheid van de Van Tienhovenschool, het eindexamen OSG. Mijn verhuizing uit Osdorp omdat ik op mezelf ging wonen in de Orteliusstraat. Ik woon al sinds 2006 niet meer in Amsterdam maar heb nog wel een tijd mijn tandarts aangehouden. Een van de laatste keren dat ik daar kwam was hij verhuisd naar de Baden Powel weg. Na afloop van mijn behandeling gelopen over de Pieter Callandlaan. Alles was weg, alleen de 'klimboom' op 'mijn' grasveld herinnerde mij nog aan mijn straat. Vreemd genoeg deed het me heel veel pijn die berg van puin te zien waar 'mijn' flat had gestaan. Het voelde als verraad, mijn jeugd lag hier in duizend stukken. Ik ben nog jong (inmiddels 46) maar ik begrijp nu hoe sommige oud-Amsterdammers zich voelen als de buurt waarin ze wonen of woonden wordt gesaneerd, afgebroken en gerenoveerd. <hr /> Dit verhaal stuurde zette Monique deze zomer in ons Gastenboek. Omdat niet iedereen het Gastenboek leest en het een compleet verhaal is, plaatsen we het nu met een foto. Monique Walter-van Kempen http://www.geheugenvanwest.nl/id/18543 1975-12-26 00:00:00 y 2006-12-26 23:59:59 y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18512 2011-12-22T09:47:33+01:00 Magische middag bij Eigenwijks

Toen het licht gedimd werd, maakten sommige kinderen spookachtige geluiden. Dat veranderde al gauw in gegrinnik toen lichtbollen op de tonen van de tuba over het projectiescherm vlogen. Even later werd het muisstil in de Van Eesterenzaal; een ‘lichtdruppel’ bewoog op spannende donkere muziek over het scherm.

Het beeldconcert KlikKlak van theatergroep Lichtbende op zondag 18 december bij Eigenwijks in Slotervaart fascineerde kinderen en hun ouders. De voorstelling is geschikt voor iedereen omdat gewerkt wordt met licht, schaduw, projectie en muziek. Er wordt geen woord gesproken in KlikKlak. Muzikant Axel Schappert bedient in zijn eentje wel acht verschillende instrumenten, waaronder een trombone, een neusfluit en zelfs een fluitketel. “Die gebruik ik om ritme te maken, evenals een klik klak. We werken sowieso graag met herkenbare voorwerpen zoals plastic flessen en bestek. Alleen gebruiken we deze alledaagse voorwerpen anders.” Bewonersinitiatief Initiatiefneemster voor de voorstelling op deze koude en regenachtige zondag is buurtbewoonster Reyhan Gür. “Er zijn weinig optredens in deze buurt, terwijl dat hartstikke leuk is. Mijn kinderen zijn hier ook vandaag en ze hebben net vol aandacht gekeken naar alles wat er op het scherm gebeurde. Dat was ook echt heel bijzonder!” Gür organiseerde de middag samen met Karin Kauw van Eigenwijks. “Ik heb een aantal moeders over het idee verteld. Zij waren direct enthousiast en wilden graag zo’n leuke dag voor hun kinderen en hebben hun handtekening gezet.” Met deze zogeheten bewonersinitiatieven maken mensen zelf hun buurt schoner, mooier en gezelliger. Buurtbewoners kunnen namelijk iets organiseren voor de buurt met geld van de overheid. Eigenwijks beheert dat geld en werkt samen met bewoners aan sociaal sterke en leefbare buurten in Nieuw-West. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/18513/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/874/18513-400-290.jpg" height="290" width="400" alt="" title="Magische beelden"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - Magische beelden - Geheugen van West" href="/page/18513/nl">Magische beelden</a> - Foto: Karin Kauw, 18 december 2011 Bestek op zijn kop Als KlikKlak ten einde is, legt een van de makers de geheimen van cameraprojectie uit. Hoe iets dat eigenlijk klein is heel groot wordt op een scherm, fascineert de toeschouwertjes mateloos. Ze mogen met vissen - die gemaakt zijn van plastic flessen -oude dozen en snoeppapiertjes een ‘ruwe zee’ nadoen. Ook ontdekken de kinderen dat alles in spiegelbeeld op het projectiescherm komt. En in een workshop maken ze visjes en mannetjes van lepels, stof, glimmend plastic en kralen. Die worden door een ouderwetse toverlantaarn geprojecteerd op het scherm. Er wordt aandachtig geknutseld en al gauw schuiven de ouders - die eerst keurig toekeken - aan. Want de wereld op zijn kop is magisch voor iedereen! Dorèndel Overmars http://www.geheugenvanwest.nl/id/18502 2011-12-18 00:00:00 d d ARTICLE story_new 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18504 2011-12-22T09:42:49+01:00 Van Eesteren aan de Burgemeester de Vlugtlaan

Op weg naar de schrijverscursus voor het Grote Vertelfestival op 29 januari 2012

Hilbert Steensma maakte deze sfeerfoto toen hij op weg was naar de schrijverscursus van november/december 2011. Op deze cursus zijn verhalen geschreven die voorgelezen zullen worden tijdens het Grote Vertelfestival van het Geheugen van West. Dit festival wordt gehouden in Vrouw en Vaart (President Allendelaan, Osdorp) mede mogelijk gemaakt door subsidie van het Skanfonds. <hr /> //Binnenkort meer over het Grote Vertelfestival Hou zondagmiddag 29 januari 2012 vrij in uw agenda! - ARTICLE story_new 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18501 2011-12-21T08:49:44+01:00 Wijkmarkt een waanzinnig succes!

Maar liefst 300 kommen soep werden afgelopen zaterdag verorberd tijdens de Wijkmarkt in De Vlugt. Veel bewoners stapten binnen in de broedplaats, genoten van de soep en waren enthousiast over de creatieve middag in hun wijk.

Er was van alles te doen voor jong en oud: van kunst kijken tot kunst knutselen. Daarnaast was er onder meer een capoeira demonstratie, een toneelvoorstelling en ook sieradenbuttons maken of liedjes zingen was mogelijk. Het belangrijkste doel van de markt was om bewoners te inspireren en te vragen naar goede ideeën voor de buurt. Die bleken er zeker te zijn! Het team van Eigenwijks ging aan het einde van de dag naar huis met een box die vol zat met goede ideeën. In 2012 gaat Eigenwijks samen met bewoners bekijken welke plannen kunnen worden gerealiseerd. Dorèndel Overmars http://www.geheugenvanwest.nl/id/18502 2011-12-21 00:00:00 y y ARTICLE story_new 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18471 2011-12-19T09:06:36+01:00 Twee 100-jarigen

Wies Kromhout-Van der Meer is zelf onder de indruk van haar leeftijd. Woensdag 23 november 2011 werd zij, een dag eerder dan haar nu even oude bovenbuurvrouw, Alida Worrell, honderd jaar. In het Leo Polak blikken zij terug.

Wies Kromhout Hangen Kom maar op met die vragen, zegt ze, want ze weet alles nog van vroeger. Hoe ze haar echtgenoot Karel ontmoette op zestienjarige leeftijd. Wandelend met een vriendin in de stad, op weg naar de fotograaf om voor 35 cent een foto te laten maken. Hij, met vriend, sprak haar aan. “Hij had een hoge hoed en was vijf jaar ouder. Ik dacht, die moet ik niet, dat is vast een getrouwde vent.” Ze werd verliefd en “ik bleef aan hem hangen, ha ha.” Hij werkte bij de gemeente als straatveger in de Kinkerbuurt, zij als werkster en ze kregen één zoon, Jan. “Dat vond ik genoeg.” Fruitschaal “Ik heb me nooit verveeld.” Vakanties waren leuk, al was ze altijd blij als ze weer thuis was. Breien was leuk en dat doet ze soms nog. Televisie kijken vindt ze leuk, vooral Goede tijden Slechte tijden en Koffietijd. En ze leest, Danielle Steel bijvoorbeeld en Bouquetreeks. En hoelang ze dat nog kan doen, geen idee. “Ik was de kleinste thuis. Niemand had er op gerekend dat juist ik zo oud zou worden. Het is puur toeval.” Trots keek ze op haar verjaardag, tijdens het maken van een foto met al het nageslacht, om haar heen. “Eén pruim en dan zo'n fruitschaal,” grapte ze. Of dat nu in de krant moet, vraagt ze. Typisch een Wies-uitspraak, zegt de familie. Ja dus. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/18476/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/730/18476-400-166.jpg" height="166" width="400" alt="" title="Rechts: Wethouder Paulus de Wilt kwam de 100-jarige Wies een oorkonde en bloemen brengen (foto: stadsdeel) Links: Stadsdeelvoorzitter Achmed Baâdoud feliciteert de 100-jarige Alida namens het dagelijks bestuur (foto: Jaap Wals)"/> </a>Rechts: Wethouder Paulus de Wilt kwam de 100-jarige Wies een oorkonde en bloemen brengen (foto: stadsdeel) Links: Stadsdeelvoorzitter Achmed Baâdoud feliciteert de 100-jarige Alida namens het dagelijks bestuur (foto: Jaap Wals) Alida Worrell “Mijn leven is mooi verlopen. Natuurlijk, het was niet altijd even makkelijk. Op mijn drieënveertigste was ik al weduwe, terwijl de jongste nog een baby was. Twaalf kinderen had ik, waarvan vier uit het eerste huwelijk van mijn man. En ik was streng vroeger, hoor. Als ze hun best op school deden, was er een potje om een opleiding te volgen. Daar zat ik dus flink achteraan: dat ze niet bleven zitten. Ik wilde dat ze zelfstandige volwassenen zouden worden, met een opleiding. Nou, dat is gelukt. Ik had zelf zo graag onderwijzeres willen worden, maar ik moest naar de naaischool. Jammer, want ik was goed in rekenen en als jong meisjes hielp ik al mee in de klas. Ik heb een fijne jeugd gehad. Tot mijn zeventiende aan de Palmgracht en toen dat werd afgebroken verhuisden we naar het Zaandammerplein. De beste herinneringen heb ik aan Bakkum, waar ik toen de kinderen nog jong waren vaak naartoe ging. Ze moesten altijd van me naar buiten. Lopen! Nooit bij het huisje blijven hangen. Ik wilde geen troep in de tent hebben, ha ha. Maar ze waarderen het nu. Ze lopen nu voor hun plezier, hele afstanden!” <hr /> Aanmelden jubilea Jubilerende stellen – vijftig, zestig of zeventig jaar getrouwd – én 100-jarigen kunnen zich aanmelden of door familie/vrienden worden aangemeld bij stadsdeel Nieuw-West voor bezoek van een wethouder en/of de Westerpost. Neem daarvoor uiterlijk vier weken voor de grote dag contact op met het stadsdeel via telefoonnummer 14020 of via info@nieuwwest.amsterdam.nl. Shirley Brandeis http://www.geheugenvanwest.nl/id/214 ARTICLE story_new 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18460 2011-12-18T10:46:30+01:00 Afgebroken

Foto's van de afbraak op verschillende plaatsen in Oud- en Nieuw-West

- ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18452 2011-12-30T09:33:58+01:00 Door de Bijlmerramp naar Nieuw-West

Ik heb heel fijn in de Bijlmer gewoond. Vanwege de vliegramp in 1992 daar, ben ik verhuisd. Ik kreeg een gevoel van onveiligheid.

Ik zag vliegtuigen komen en gaan en ik was altijd bang. Stel je voor dat het weer gebeurt….! Ik ben gaan kijken in Amsterdam Nieuw-West en dat vond ik een hele leuke buurt. Het is de eerste woning die ik direct gekozen heb. Ik woon direct aan de snelweg. Ik heb een voor- en een achterbalkon, dat vind ik fijn. Waarom ik het hier ook zo leuk vind, is omdat er veel activiteiten zijn, veel buurthuizen en verschillende culturen. Alles ligt een beetje binnen handbereik. Het verkeer van de snelweg geven mij ook een gevoel van ‘hé, het is hier lekker druk’. Ik hoor wel eens een knal en dan ren ik naar de keuken, want mijn keuken is aan de snelwegkant. En dan zie ik wel eens een botsing van auto’s achterop elkaar. En ik zie ook files staan. De sirenes van de ambulances hoor ik ook vaak. En dan hoop ik maar dat de mensen het er heelhuids vanaf hebben afgebracht. Het huis waar ik nu woon wordt gesloopt. Ik hoop is dat ik heel gauw mag verhuizen. Mijn jongens vinden het wel jammer want mijn jongste zoon heeft een kamer waar zijn vrienden iets op de muur mogen schrijven omdat we toch snel gaan verhuizen. Hij heeft een ‘vriendenmuur’ op zijn kamer. <hr /> <a href="http://www.youtube.com/watch?v=QKAkij6I1wY">Kijk hier naar het fotoverhaal van Olivia op YouTube.</a> <hr /> Dit verhaal is één van de fotoverhalen (ook wel digi-talesgenoemd) die onder leiding de fotografen Dominique Panhuysen en Bernice Siewe door vrouwen uit Nieuw-West tijdens een aantal workshops in Vrouw en Vaart gemaakt zijn. - 1979-09-25 00:00:00 y 2011-09-25 23:59:59 y ARTICLE story_new 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18439 2011-12-17T15:31:20+01:00 Oproep Cornelis Vriendtstraat

Paul de Wit wil graag contact met (oud-)bewoners.

Van 1956 heb ik enige jaren in Geuzenveld (Cornelis Vriendtstraat) gewoond. Veel reacties die ik gelezen heb over de buurt herken ik. Met name ben ik destijds onder andere omgegaan met de familie Hesse, waar ik warme herinneringen aan heb. Het zal heel leuk zijn als ik iets van hen zou vernemen. <hr /> Reageren kan in een reactie hieronder of door een e-mail te sturen aan: <a href="mailto:redactie@stichtinggeheugenvanwest.nl">de redactie</a>. Die stuurt uw bericht dan door aan Paul de Wit. - ARTICLE story_new 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18436 2011-12-17T15:21:37+01:00 Eerste communie

Maria Knijn zette deze schitterende oude foto op onze Facebook-pagina.

"Ik kom uit de MC Addicksstraat achter de Burgemeester de Vlugtlaan en blijf mijn jeugdherinneringen koesteren. Ik zat op de St. Liduina lagere school die werd geleid door broeders en nonnen. Dat was in de Louis Naarstistigstraat, bij de Vening Meineszlaan. De school heet nu de St. Henricus, onze kerk was de St. Catharinakerk aan de Vening Meineszlaan." Maria Knijn http://www.geheugenvanwest.nl/id/18019 1969-12-17 00:00:00 y y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18431 2011-12-16T22:02:58+01:00 De ene na de andere rage (deel 2)

Na een tijdje rust was het weer tijd voor een nieuwe rage.

Raketjes Bij zo’n nieuwe rage zag je de meiden met hun springtouwen of elastieken en liepen sommige jongens ineens weer met raketjes. Dit waren die gekleurde bommetjes waarin je de roze klappertjes kon stoppen. Je gooide hierna het raketje in de lucht waarna het bijna loodrecht naar beneden viel en het pennetje als eerste tegen de grond sloeg, tegen het klappertje aan, en een luide knal was het gevolg. De raketjes en klappertjes haalden we ook bij de feestwinkel in de Van Karnebeekstraat. Mijn raketje is ooit ingenomen door de schooljuf omdat het gevaarlijke ding volgens haar te dicht in haar buurt landde. Ik kon er echt niets aan doen dat de raket vlak bij haar terecht kwam. Later liepen de kinderen weer met stinkbommen. Er was altijd wel iemand die hiervoor een leuke bestemming had, een winkel, een tram of bus of zoals ik later, de middelbare school. Röntgenbril Het was ook een leuke bezigheid om de artikelen die in de feestwinkel lagen uitgestald eens goed te bekijken en vooral proberen te lezen wat er op stond. Heel vaak werd het artikel genoemd in het chinees of in een andere moeilijke taal. Er lagen natuurlijk de bekende artikelen als jeukpoeder, niespoeder, zeepsnoepjes, het Wybert doosje waarvan de persoon die het opende een schok kreeg, de sigaret die zogenaamd brandde, altijd leuk voor op het tafelkleed, de kunstvlieg die in de frisdank dreef, de kunstdrol, de verdwijn inkt, het bordenwippertje, het scheetkussen, de bril die zogenaamd door kleding heen kon kijken. Alleen het plaatje al, op het verpakkingsdoosje van deze bril werkte op onze lachspieren. Het was een tekening van een mannetje dat kwijlend en zwetend door die gekke bril zat te kijken naar een meisje, wat verschrikt en boos opkeek en haar kledingstukken afdekte met haar handen. De bril werkte natuurlijk voor geen meter maar dat heb ik nooit uitgeprobeerd hoor. De bril was mij te duur. Ik kocht liever wat anders. Met mijn vader kocht ik ieder jaar een vuurwerkpakket in de feestwinkel. Heel vaak was mijn vuurwerk al voor oud en nieuw op en moest ik opnieuw een pakket halen. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/18424">Naar deel 1 van dit verhaal.</a> Okko Steensma http://www.geheugenvanwest.nl/id/828 1960-12-15 00:00:00 y 1969-12-15 23:59:59 y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18424 2011-12-16T16:35:29+01:00 De ene na de andere rage (deel 1)

Wie kent nog de feestwinkel in de van Karnebeekstraat in Geuzenveld? De winkel zal ongetwijfeld een naam hebben gehad, maar die weet ik niet meer.

Wat ben ik daar in de jaren 60 vaak geweest met mijn broers, vriendjes en buurtgenoten om bijvoorbeeld klappertjes of vuurwerk te kopen. Astronauten waren onze favoriete knallers. De winkel lag zowat tegen de polder aan en het was in mijn beleving het laatste winkelpand in de Van Karnebeekstraat. Achter de toonbank stond meestal een man met een bril en baardje of snor. Soms stond er een vrouw, wellicht was het een echtpaar? Rages Eens in de zoveel tijd was er in onze buurt weer een of andere rage aan de gang, pijltjesblazen, rolschaatsen, voetballen of sommigen waren bezig om een kar te maken van een oude strijkplank, kinderwagenwielen en een stukje waslijn voor het stuur. Een andere keer liep er een jongen met een echt lijkende cowboy revolver in zijn zak. Het pistool was voorzien van een draaiende cilinder waarin je van die rode klappertjes/kogeltjes kon stoppen. Al gauw werd bekend dat de revolver bij de feestwinkel werd verkocht waarna wij ons naar de feestwinkel begaven en voor je het wist liepen al de kinderen uit de buurt ermee. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/4354/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/107/4354-253-400.jpg" height="400" width="253" alt="" title="Joost Mulder met zijn broer Frans in de door hun moeder zelf gemaakte cowboy-pakken"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - Joost Mulder met zijn broer Frans in de door hun moeder zelf gemaakte cowboy-pakken - Geheugen van West" href="/page/4354/nl">Joost Mulder met zijn broer Frans in de door hun moeder zelf gemaakte cowboy-pakken</a> - Foto: van het verhaal <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/4347">De Jordaan in Geuzenveld</a> Er werden door de jeugd in onze buurt vaak hele bendeoorlogen gevoerd, op de dijk, op de galerijen, in de trappenhuizen, enzovoort. De luide knal die het pistool gaf was natuurlijk het mooiste wat er was. Helaas mochten we er niet mee binnen schieten van onze ouders. Na een tijdje werd het weer rustig en was het tijd voor een nieuwe rage. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/18431">Naar deel 2 van dit verhaal.</a> Okko Steensma http://www.geheugenvanwest.nl/id/828 1960-12-15 00:00:00 y 1969-12-15 23:59:59 y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18405 2011-12-14T08:28:10+01:00 Wanhopig probeerde ik even terug te keren naar Osdorp

Tegenwoordig woon ik in een stad gelegen op een olympische steenworp afstand van Amsterdam. Buiten de momenten dat ik aan mijn Osdorp denk, zijn er ook andere momenten die mij dwingen om actie te ondernemen. Kort geleden overkwam mij het volgende.

Hoe heette die plaat ook alweer? Onlangs zat ik bij een collega in haar auto. De radio speelde op de achtergrond. Plotseling kreeg ik een déjà vu. Een koude rilling ging door mij heen. Die plaat! Mijn collega zat naast mij en kwebbelde lekker door, niets vermoedend van de herinneringen die bij mij bovenkwamen. Uit de radio klonk een Nederlandstalig product uit de jaren zeventig. Dansschool Ben en Gré de Wit Op dit nummer dansten wij de foxtrot bij dansschool Ben en Gré de Wit. Hollandse tekst afgewisseld door die aanstekelijke saxofoon. Grijsgedraaid en al zeker sinds die tijd niet meer gehoord. Desperaat probeerde ik het nummer in mijn cellen op te slaan. Mijn collega naast mij ging ondertussen door en door. Al snel moest ik het opgeven en werd ik opgenomen door de dagelijkse beslommeringen. Dat is zó Top2000! Enkele dagen er na, ik was het nummer eigenlijk al vergeten, kwam het plotseling weer boven. "Hoe heette dat nummer nou?"; dacht ik bij mezelf. Ik peinsde en peinsde. Het lukte niet meer. Op dat moment gaat er bij mij iets gebeuren. Als er iets in mijn kop zit met betrekking tot muziek, dan gaan de radartjes lopen. Helemaal als het muziek betreft dat mij een goede herinnering geeft. Ik mailde mijn collega en vroeg haar welke zender er zij op had staan die dag. Al snel kreeg ik het antwoord en kon ik gaan googelen. Kort daarna liet ik dolgelukkig het nummer aan mijn huisgenoten horen. Mijn zoon reageerde al snel. "Dat is zó Top2000!" Ik kon mij zijn reactie voorstellen maar ik kreeg enig begrip toen ik het verhaal achter deze plaat vertelde. Mijn vrouw zei gelijk; "Goh, wat een verhaal! Dat moet je op papier zetten!" Zie hier. Het resultaat. Op papier! Maar wat zeggen deze woorden zonder geluid? Mag ik deze dans van u? Mijn advies, ga naar youtube en tik in: Peter Wiedemeyer - De tijd van vroeger (1975). Luister ... en ik neem je in gedachten mee naar het zaaltje van de dansschool in Osdorp. Varieé! <hr /> Hilbert Steensma was een van de cursisten van de schrijfcursus in november 2011 van het Geheugen van West gegeven door Shirley Brandeis. Deze cursus is onderdeel van het project Vertelfestival dat op 29 januari 2012 plaatsvindt en dat gehouden kan worden door subsidie van het SKANfonds. Hilbert Steensma http://www.geheugenvanwest.nl/id/2137 1970-12-14 00:00:00 y 2011-12-14 23:59:59 y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18377 2011-12-28T15:53:54+01:00 Onooglijke flats, maar wel een woonoepzus

Tegenover het food center aan de smerigste straat van Amsterdam liggen mijn roots. Althans daar woonde ik van mijn tweede tot mijn zevende.

De rij van onooglijke blauw/grijze flats langs de Jan van Galenstraat wordt samengevat als de Marcantilaan. Jaren tachtig woningcorporatiemateriaal: betonnen vloeren, brede trapportalen met van die kruimelmuren waar je je arm lelijk aan open kan halen. Vaak genoeg gebeurd. Maar ook een zandbak voor de deur en een ruim uitzicht over de Kostverlorenvaart. We woonden niet zomaar in een sociale huurwoning, maar mijn moeder had toen mijn ouders uit elkaar gingen gekozen voor een woongroep, of zoals ik het noemde ‘de woenoep’. Een hippiekind, zeggen vrienden wel eens gekscherend. Maar er was echt niks hippie-achtigs aan. Geen commune, gewoon jonge mensen met of zonder kind die een goedkope en grote kamer huurden. Er was een gigantische gedeelde keuken en een groot terras op de bovenste verdieping. Tussen de volwassenen waren er wel eens spanningen, maar ik was als enig kind vooral blij met mijn nieuw vergaarde woonoepzus Ana. Samen doken we in de verkleedkist, werden we door een medebewoner door de ruime gangen voortgeduwd op een rollende bureaustoel en speelden we met de inwonende schildpadden op het balkon. Met elk jaar als hoogtepunt: Sinterklaas. Ik ben veel vergeten uit die vroege jaren, maar het spektakel dat Ana en ik jaarlijks opvoerden voor de grote schoorsteen herinner ik mij nog als de dag van gisteren. Koprollen, zingen, dansen, op het hoofd staan, geen middel werd geschuwd om de pieten te verleiden een héél groot cadeau door de schoorsteen te duwen. We zijn op mijn zevende naar de Jordaan verhuisd waar ik niet veel later van mijn sinterklaasgeloof afviel. Iets waar, zo hoorde ik later, mijn woonoepzus al lang doorheen was gegaan. Alwetend heeft zij mij gekke bokken sprongen zien maken, op het hoofd zien staan, laten fantaseren over de sint en zijn pieten. En in plaats van mij uit te lachen, heeft ze meegedaan. Die hele periode in West was niet alleen magisch omdat ik nog heilig in Sinterklaas geloofde, maar ook omdat ik er een woonoepzus bij heb gekregen. Ik geef de virtuele pen over aan een vriendin van mij, Shayne McCreadie, omdat ik haar zo leuk vind schrijven en ze ook nog eens in West woont. Emma Boelhouwer <hr /> Virtuele Pen In deze rubriek geven schrijfsters en schrijvers elkaar de Virtuele Pen door en schrijven ze stukjes over Amsterdam-(Nieuw)West. Zo ontstaat een ketting van verhalen die in <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/18372">deze rubriek</a> terug te vinden zijn. Emma Boelhouwer http://www.geheugenvanwest.nl/id/18379 1984-12-11 00:00:00 y 1991-12-11 23:59:59 y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18357 2011-12-10T12:41:39+01:00 Tien voet hoog

Nieuw-West zat in de begintijd vol met paradijselijke plekjes voor de buitenspelende jeugd.

Het plekje 'Het plekje dat niemand wist'. De oudere lezer herkent dit zinnetje misschien als de titel van een kinderboek van de schrijver W.G. van der Hulst. Elk kind zal wel van die plekjes hebben: een kuil ergens in de struiken, een hut in het riet of een hoekje ergens onder een brug. Dat zijn plekjes die niet zo gauw gevonden worden. Er zijn ook plekjes die wel makkelijk te vinden zijn, maar waarvan ouders niet altijd weten, dat hun kinderen daar komen. Nieuw-West zat in de begintijd vol met zulke paradijsjes. Heipalen, rioolbuizen, brughekken, slootkanten, elektrakasten, afgravingen, stapels met bouwmaterialen, ze lagen na schooltijd te wachten om te worden beklommen of als decor van een of ander spel te dienen. Het muurtje Een van de eerste van dit soort plekjes die ik mij herinner is 'het muurtje'. Het was geen klein muurtje, want ik schat de hoogte toch gauw op meer dan drie meter. Dat was dan aan één zijde, want aan de andere kant lag de bovenkant gewoon gelijk met het aangrenzende plantsoen. Je kon dus eenvoudig vanaf de dijk van de nog niet doorgetrokken Burgemeester Röellstraat het muurtje oplopen. De grap was, dat er vanaf de dijk een trap langs het muurtje naar beneden liep, waardoor het hoogteverschil steeds groter werd, tot het muurtje, daar waar de trap de onderliggende stoep bereikte, de hoek om ging en dan een meter of tien doorliep over de volledige hoogte. Makkelijker kon het niet. Met mijn leeftijdgenootjes, we waren een jaar of vier, vijf, begonnen we aan de lage kant en liepen voorzichtig, voetje voor voetje, steeds verder, daarbij kennelijk geholpen door een lage leuning, totdat we de hoek om konden en triomfantelijk voortschreden over het gedeelte van de muur waar die het hoogste was. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/18358/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/163/18358-400-282.png" height="282" width="400" alt="" title="Kinderen op het muurtje bij het nu gesloopte viaduct van de Burgemeester Röellstraat over de Dr. H. Colijnstraat"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - Kinderen op het muurtje bij het nu gesloopte viaduct van de Burgemeester Röellstraat over de Dr. H. Colijnstraat - Geheugen van West" href="/page/18358/nl">Kinderen op het muurtje bij het nu gesloopte viaduct van de Burgemeester Röellstraat over de Dr. H. Colijnstraat</a> - Foto: deel van een foto van de Beeldbank van het Stadsarchief, 1960 Waarom? Waarom klimmen kinderen op muurtjes? Waarom beklimmen volwassenen bergen? Waarom lees ik graag boeken over bergbeklimmingen en ben tegelijkertijd van mening dat je je leven niet hebt gekregen om gevaren op te zoeken? Misschien heeft het te maken met het zoeken van je grenzen en met het verlangen naar zelfvertrouwen. Je kan en durft die muur te beklimmen, je ziet de gevaren, maar je kan ze op een veilige wijze het hoofd bieden. En dat brengt mij tot de vraag: proberen wij in onze tijd niet te veel risico's uit te sluiten, waardoor je ook niet meer leert met risico's om te gaan? Sloopwerk Hoe het ook zij, het lage hekje is inmiddels vervangen door een hoger exemplaar en wat nog erger is, de hele muur heeft inmiddels plaats moeten maken voor een knullige betonnen keerwand met dito trap. Weer een jeugdherinnering gesloopt. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/18359/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/839/18359-400-333.png" height="333" width="400" alt="" title="Het muurtje anno 2011"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - Het muurtje anno 2011 - Geheugen van West" href="/page/18359/nl">Het muurtje anno 2011</a> - Foto: Google Streetview <hr /> Jan Luiten was een van de cursisten van de schrijfcursus in november 2011 van het Geheugen van West gegeven door Shirley Brandeis. Deze cursus is onderdeel van het project Vertelfestival dat op 29 januari 2012 plaatsvindt en dat gehouden kan worden door subsidie van het SKANfonds. Jan Luiten http://www.geheugenvanwest.nl/id/12283 1960-12-10 00:00:00 y y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18344 2011-12-09T08:03:37+01:00 Krantenwijk

Een krantenwijk loop je meestal om een paar centen bij te verdienen. Zoals een dagblad, weekblad of reclameblaadjes in een buurt te bezorgen. Maar er zijn ook zogenaamde bezorgers die het alleen om de centen gaat.

De basis krantenwijk Maar om even terug te gaan naar de jaren tachtig. Ons gezin had in die jaren ook een wijk om weekbladen te bezorgen. Meestal haalden mijn vrouw en de kinderen op de fiets de bladen op. Op de Hoofdweg werden ze in tassen en achterop de bagagedrager geladen en naar onze fietsenbox in de Willem Nakkenstraat vervoerd. Als het regende haalde ik ze in schafttijd met de auto op. Onze wijk omvatte het gedeelte tussen de A10, de Postjesweg, de spoordijk en de Cornelis Lelylaan. Een grote wijk, ik schat zo’n 1500 bladen. Daar waren we de halve middag en halve avond mee bezig. Geluk was, dat zich veel flats in de wijk bevonden. Enkele flats hadden alle brievenbussen beneden, andere flats moest je etage na etage en brievenbus na brievenbus bedienen. Ook de conciërge van de school op de hoek van de Postjesweg en Derkinderenstraat (nu gesloopt) kreeg er een aangereikt. Hij was daar altijd heel blij mee. De volkstuintjes langs de spoordijk en de winkels op het Allebéplein werden ook niet vergeten. En loon komt na werken. De kinderen waren wel blij met het zelf verdiende geld. En tussen kerst en nieuwjaar mochten ze, met kaartjes, hun extraatje langs de deuren ophalen. Dat hadden ze dan ook zelf verdiend. Ook bij deze aktiviteit ging ik mee en hield de boel in de gaten. Je weet maar nooit. Dat was toen. De suggestieve krantenwijk Nu wordt de weekbladenwijk ook nog gelopen, maar niet langs de brievenbussen. Nee, de kortste weg naar de papierbak of andere dumpplaats is tegenwoordig de meest rendabele manier om een krantenwijk te lopen. Natuurlijk zijn er weer uitzonderingen, maar die vormen niet de regel. Vervolgens wordt tussen Sinterklaas en Nieuwjaar een enkele keer de wijk gelopen. Dit om de suggestie te wekken dat er het hele jaar gelopen wordt. Ieder weldenkend mens weet dat dit een vorm van afpersing is. Uiteindelijk komt men (kinderen maar ook volwassenen) met een stalen gezicht aan de deur om een bijdrage voor niet verrichtte diensten! Beste mensen, blijf geven, maar wees daarbij selectief en behoedzaam. Jan Wiebenga http://www.geheugenvanwest.nl/id/3696 1983-12-09 00:00:00 y 1988-12-09 23:59:59 y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18333 2011-12-08T07:48:13+01:00 Spinnen tussen de hoofddoekjes

Yes, het is maandagmorgen 9 uur. Ik mag weer. Virtual spinning in Slotervaart. Ladies only, maar fietsinstructeur Evert van der Zee is er, weliswaar op het scherm, wel altijd bij.

Bij virtual spinning zit je met maximaal zes vrouwen naast elkaar op een fiets, volg je Evert op een groot televisiescherm en luister je via je eigen oordopjes naar zijn instructies en de opzwepende muziek. De hele dag door fietst Evert zijn routes door heel Europa in Slotervaart. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/18336/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/604/18336-400-238.jpg" height="238" width="400" alt="" title="De sportschool"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - De sportschool - Geheugen van West" href="/page/18336/nl">De sportschool</a> - Foto: van internet Sinds deze zomer heb ik de club bij mij om de hoek, aan de Postjesweg, ontdekt. Ik zat niet lekker in mijn vel omdat mijn contract wegens bezuinigingen niet was verlengd en ik was op zoek naar een uitlaatklep. Sindsdien spin ik 3 tot 4 keer per week tussen de hoofddoekjes en geeft dat me energie die ik nooit eerder gekend heb. Meestal ben ik als eerste en kan ik de route bepalen, maar vandaag staat het Spin-scherm al aan en haast ik me met mijn oordopjes en flesje water naar de andere vrouwen op de fiets.  La Romana is de route, Evert neemt ons mee naar pittoreske dorpjes aan de Spaanse kust. Zoals altijd ben ik ook vandaag een van de weinige oer-Hollandse dames in de sportschool. Ik deel mijn passie voor spinnen voornamelijk met Turkse en Marokkaanse vrouwen. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/18335/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/798/18335-400-296.jpg" height="296" width="400" alt="" title="De spin-apparaten in de sportschool"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - De spin-apparaten in de sportschool - Geheugen van West" href="/page/18335/nl">De spin-apparaten in de sportschool</a> - Foto: van internet Naast mij probeert een oudere stevige moslima haar fiets op de juiste hoogte te stellen en heelhuids op de fiets terecht te komen. Ik moet lachen in mezelf. Het is zo’n contrast. Deze vrouw, met vier lagen aan en hoofddoek op, kan zo rechtstreeks uit een bergdorpje uit Marokko geplukt zijn. Ze lacht naar me en doet haar oordopjes in. Ook zij hoort nu de bemoedigende woorden van de instructeur en alles behalve klassieke muziek. “YEAHH”schreeuwt Evert, “We gaan staan, naar achteren, zet hem vast, daar krijgen we strakke billen van, en wie wil dat nou niet!!” Ik word er blij van voel een verbondenheid met de vrouwen uit mijn buurt. Als we klaar zijn en bezweet onze fiets afstappen lach ik nog een keer en zeggen we, pffff zwaar hè?  En dan mogen we de sauna in om dat we het verdiend hebben. <hr /> Femke van de Giessen was een van de cursisten van de schrijfcursus in november 2011 van het Geheugen van West gegeven door Shirley Brandeis. Deze cursus is onderdeel van het project Vertelfestival dat op 29 januari 2012 plaatsvindt en dat gehouden kan worden door subsidie van het SKANfonds. Femke van de Giessen http://www.geheugenvanwest.nl/id/18307 ARTICLE story_new 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18325 2011-12-07T17:02:22+01:00 Hele grote foto's op het plein

Anderhalf jaar geleden streken de medewerkers van Fotografiemuseum Foam vanuit de binnenstad neer op het Confuciusplein. De buurtbewoners binden, dát was het doel. Onder de naam ‘West Side Stories’ volgden jong en ouder verschillende workshops fotografie in en rond de museumdependance. Een overzichtstentoonstelling - die te bewonderen is tot 31 januari 2012 - is nu op billboards te zien op het Confuciusplein.

Foam toont ‘anderhalf jaar in de wijk’ Ymere-directeur Jan Voskamp sloot samen met Far West en Foam indertijd de deal: een driejarige projectlocatie in Slotermeer waar bewoners elkaar kunnen ontmoeten via fotografie, zoals het doel officieel luidt. Voskamp heeft geen spijt van de deal en kwam donderdag 24 november kijken wat er sinds mei 2010 is gebeurd en roemde de kwaliteit van de foto’s die ‘gewone’ buurtbewoners onder leiding van professionele fotografen hadden gemaakt. Deurbellen Het zijn inderdaad ook een twintigtal bijzonder mooie foto’s, gemaakt door kinderen, tieners en volwassenen van achttien tot dik in de negentig. Zoals de deurbellen in close-up, gemaakt door een leerling van de P.J. Troelstraschool tijdens de workshop ‘Kleine dingen in de wijk’. Of de foto met de titel ‘Express your best’, gemaakt tijdens een cursus met jongeren van Studio West en UCeeStation. De 85-jarige mevrouw Buis-Oorthuizen is ook geportretteerd; haar foto staat meer dan levensgroot op het plein en werd gemaakt tijdens de workshop digitale fotografie in het nabijgelegen Gerhardhuis. Verderop, op het bouwterrein langs de Schopenhauerstraat en het Herderhof (waar ooit de blokken van de Descartesstraat stonden) hangen aan de bouwhekken nog meer foto’s - op doek - als resultaat van een kinderworkshop. Op de foto’s staan buurtbewoners en mooie dingen in de wijk. De simpele, treffende kinderteksten maken duidelijk dat het hier onder andere gaat om de meneer van de viswinkel of om Matthijs, die alle problemen in de buurt oplost. Jaloers Drie jaar is de duur van het fotografieproject waarbij mensen zichzelf en hun wijk in beeld brengen. Nu halverwege laat de overzichtstentoonstelling zien dat het museum geworteld is in de buurt. “Het is belangrijk dat dit soort projecten blijven bestaan in een tijd waarin de voortgang van de stedelijke vernieuwing minder snel gaat dan voorzien,” aldus Voskamp. Foam-directeur Marloes Krijnen was blij dat te horen, maar was ook een beetje ‘jaloers’. “Wat jammer dat deze mooie foto’s niet in het museum aan de Keizersgracht hangen!” Een mooi compliment voor de amateurfotografen op en rondom het plein. De dependance van Foam is gelegen aan het Confuciusplein 14. Openingstijden: woensdag en vrijdag van 14.00 tot 18.00 uur en zaterdag van 11.00 tot 17.00 uur. Zie ook www.foam.org. Stap gerust binnen voor de binnenexpositie of voor informatie over de workshops. Shirley Brandeis http://www.geheugenvanwest.nl/id/214 ARTICLE story_new 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18323 2011-12-07T16:49:38+01:00 Puberteit

Enige tijd geleden liep ik over het Lambertus Zijlplein; voor mij liep een groepje jongens, pubers, zoals we ze nu noemen.

Ze liepen te klieren, elkaar te duwen en te schreeuwen. Eén van de jongens (de kleinste) gooide een leeg busje frisdrank weg op straat. Ik liep naar ze toe en zei tegen de jongen die het busje had weggegooid ”Hoe oud ben jij?” argwanend keek hij me aan en zei “11 jaar”. “Oh, zei ik” dan mag het. Verbaasd keek hij me aan en vroeg ”wat mag”. Ik zei “je busje op straat gooien als je pas 11jaar bent mag dat nog, maar grote jongens mogen dat niet”. Op dat moment begonnen de andere jongens te joelen dat hij nog maar klein was enzovoort, enzovoort. Ik schrok er van want dat was niet mijn bedoeling, maar de jongen schrok ook, raapte het busje op en zei ”ik liet het alleen maar vallen". Toen ik door liep dacht ik, dat deden we in mijn tijd niet want we hadden geen frisdrank en van pubers hadden we al helemaal nooit gehoord. An van Batum http://www.geheugenvanwest.nl/id/8279 ARTICLE story_new 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18318 2011-12-14T08:27:17+01:00 Oude Meesters en Verfdozen (2)

Ben van Meerendonk is de tweede Oude Meester die ik graag wil belichten; hij was ook in het complex ‘De Verfdoos’ gevestigd. Vroege bewoners van Slotermeer-Geuzenveld zullen dit verhaal herkennen.

De hoekwinkel in de ‘kleine’ Verfdoos aan de Lodewijk van Deijsselstraat was de fotozaak ‘Camera Corner’. Hier kon je terecht voor rolfilms voor je boxcamera, Agfa Clack, Agfa Click of je Kodak Instamatic. Ook de eerste smalfilms, en de camera’s hiervoor, waren present. Bekende filmformaten uit die tijd waren Super-8 (v.a. 1965) en daarvoor Dubbel-8. Hier kon men je ook nog het verschil uitleggen tussen een 17-din film en bijvoorbeeld een 21-din of zelfs 24-din film, ofwel het verschil tussen ‘langzame’ films en ‘snelle’ films. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/18319/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/146/18319-400-286.jpg" height="286" width="400" alt="" title="Links: Portret van Ben van Meerendonk, 27 mei 1958 in het kantoor van het Algemeen Hollands Fotopersbureau te Amsterdam. Fotograaf: niet bekend, collectie IISG, Amsterdam Rechts: Frits Hartogs als hulp in de fotohandel, Camera Corner, Lodewijk van Deysselstraat, 27 juni 1957. Foto: Ben van Meerendonk/AHF, collectie IISG, Amsterdam"/> </a>Links: Portret van Ben van Meerendonk, 27 mei 1958 in het kantoor van het Algemeen Hollands Fotopersbureau te Amsterdam. Fotograaf: niet bekend, collectie IISG, Amsterdam Rechts: Frits Hartogs als hulp in de fotohandel, Camera Corner, Lodewijk van Deysselstraat, 27 juni 1957. Foto: Ben van Meerendonk/AHF, collectie IISG, Amsterdam Persfotograaf Niet iedereen wist dat deze zaak eigendom was van de bekende persfotograaf Ben van Meerendonk (1913-2008). Meestal werd je geholpen door meneer (Frits) Hartogs maar ook meneer Van Meerendonk was regelmatig in de zaak. Met grote regelmaat exposeerde Van Meerendonk actuele persfoto’s in zijn etalages, en niet zelden verdrongen de mensen zich hier om deze foto’s te bekijken. Zeker als zich een belangrijke gebeurtenis had voorgedaan was het druk voor de ramen van de winkel. Via het destijds eveneens aan hem toebehorende Algemeen Hollands Fotopersbureau AHF leverde hij in de jaren ’40, ’50 en ’60 foto’s aan dagbladen als Het Parool, De Telegraaf, Het Vrije Volk, Trouw, De Waarheid en De Tijd. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/18320/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/346/18320-400-286.jpg" height="286" width="400" alt="" title="Etalage van fotowinkel Camera Corner, Lodewijk van Deysselstraat, 29 maart 1958, met foto's betreffende het bezoek van het Brits Koninklijk paar Foto: Ben van Meerendonk/AHF, collectie IISG, Amsterdam"/> </a>Etalage van fotowinkel Camera Corner, Lodewijk van Deysselstraat, 29 maart 1958, met foto's betreffende het bezoek van het Brits Koninklijk paar Foto: Ben van Meerendonk/AHF, collectie IISG, Amsterdam Dagelijks leven, sterren en Slotermeer Van Meerendonk specialiseerde zich als fotojournalist in foto’s over het dagelijks leven, van het Koninklijk Huis en nationale en internationale sterren. Een prachtige serie over de Tuinstad Slotermeer van toen is via internet te bekijken. Hij was medeoprichter en jarenlang organisator van World Press Photo. Drie maal won hij de Zilveren Camera (1950, 1958 en 1966). De stad Amsterdam eerde hem in 1988 met de Gouden Speld van Amsterdam en in 2006 werd een straat naar hem vernoemd. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/18321/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/953/18321-400-286.jpg" height="286" width="400" alt="" title="Jayne Mansfield in 1957 letterlijk op de bureaus van de redactie bij ‘DeTelegraaf’ Foto: Ben van Meerendonk/AHF, collectie IISG, Amsterdam"/> </a>Jayne Mansfield in 1957 letterlijk op de bureaus van de redactie bij ‘DeTelegraaf’ Foto: Ben van Meerendonk/AHF, collectie IISG, Amsterdam Met recht komt Ben van Meerendonk het predicaat ‘Oude Meester’ toe. Zijn oeuvre van meer dan 70.000 foto’s wordt sinds 1990 beheerd door het Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis (IISG). Een groot deel daarvan is inmiddels gedigitaliseerd en via internet te bewonderen. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/18322/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/300/18322-400-286.jpg" height="286" width="400" alt="" title="Slotermeerlaan hoek Lodewijk van Deijsselstraat, 1957. De winkel op de kop van het linker gebouw is Camera Corner Foto: collectie: Archief van de Gemeentelijke Dienst Volkshuisvesting bij de Beeldbank van het Stadsarchief Amsterdam"/> </a>Slotermeerlaan hoek Lodewijk van Deijsselstraat, 1957. De winkel op de kop van het linker gebouw is Camera Corner Foto: collectie: Archief van de Gemeentelijke Dienst Volkshuisvesting bij de Beeldbank van het Stadsarchief Amsterdam <hr /> Dia-show Slotermeer Ben van Meerendonk: <a href="http://www.flickr.com/photos/iisg/sets/72157622746912980/show/with/4079903751">http://www.flickr.com/photos/iisg/sets/72157622746912980/show/with/4079903751</a> Meer collecties van Ben van Meerendonk: <a href="http://www.flickr.com/photos/iisg/collections/72157622724827064/">http://www.flickr.com/photos/iisg/collections/72157622724827064/</a> <hr /> Willem Verbruggen was een van de cursisten van de schrijfcursus in november 2011 van het Geheugen van West gegeven door Shirley Brandeis. Deze cursus is onderdeel van het project Vertelfestival dat op 29 januari 2012 plaatsvindt en dat gehouden kan worden door subsidie van het SKANfonds. Willem Verbruggen http://www.geheugenvanwest.nl/id/16934 1950-12-07 00:00:00 y 2008-12-07 23:59:59 y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18304 2011-12-06T10:18:15+01:00 Monumensendag en Tante Lien's feestje

Sinds 2004 woon ik in de Agatha Dekenstraat in Oud-West tussen ‘Boek & Glas’ en 'het fietskoeriersbedrijf', op de begane grond. Eigenlijk wilde ik er niet wonen, maar door mijn COPD moest ik naar een benedenwoning.

In ben blij met mijn naaste buren want ze helpen mij waar ze kunnen. Ik leef al jaren met de tuindeur open en als er wat is, kunnen mijn buren zo altijd binnen komen. Ook heeft mijn buurvrouw mijn huissleutels. Vaak zit ik met mijn bovenbuurman op mijn stoepje om van de zon te genieten. Er gebeurt vaak wat in deze omgeving zoals een dealer die achtervolgd wordt of een auto die aangehouden wordt vanwege een foute kentekenplaat. En als het even te stil is, zeggen wij als grap: “Zullen we de politie bellen?” Ik ben voornamelijk bezig met de positieve dingen van het leven. Zoals Monumensendag, met de bedoeling om ouderen over hun jeugd en buurt te laten vertellen. Werkend naar de dialoog toe tussen jong en oud, over verschillende thema's zoals vanzelfsprekendheid. Het project Monumensendag is gestart op de Buurtboerderij 10 en 11 september. Daar kwam de Spaarndammerbuurt aan de beurt. Een interessante buurt, ontwikkeld van een arbeiderswijk - de 'moord en brandbuurt’ - tot de yuppenbuurt, wat het nu aan het worden is. Hierdoor werd ik nieuwsgierig naar mijn eigen buurt, mijn buren van 'Boek en Glas' hadden een boekje (ze hebben er zelfs aan meegewerkt) voor mij met oude prenten van de buurt. Gelukkig kwam ik iemand tegen die een opa heeft die over het ontstaan van de buurt heeft geschreven. Wie weet wordt deze mijnheer een volgende Monumensendag mijn gastspreker. Bij Tante Lien's Feestje - De Clercqstraat 130 - wil ik een volgende Monumensendag houden. Buiten dat het er erg druk is met workshops voor kinderen, muziek/theater/dans en yoga, is het er heel gezellig en is het de perfecte plek om jong en oud bij elkaar te brengen. Lees ook dit nieuwsbericht van 4 september 2011: <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/17210">Monumensendagen</a>. <hr /> Rudolf Pfalz was een van de cursisten van de schrijfcursus in november 2011 van het Geheugen van West gegeven door Shirley Brandeis. Deze cursus is onderdeel van het project Vertelfestival dat op 29 januari 2012 plaatsvindt en dat gehouden kan worden door subsidie van het SKANfonds. Rudolf Pfalz http://www.geheugenvanwest.nl/id/17171 ARTICLE story_new 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18120 2011-12-14T08:26:17+01:00 Een prachtige bezem en de breeeede schep

Ik zit op mijn knietjes op een stoel voor het raam op het Groenpad. Zoals bijna dagelijks maakt mijn moeder ruimte op de vensterbank en schuift ze de vitrage een stukje opzij. Ik vermaak mij prima zo.

Hier beneden mij ligt de doorgaande looproute van de Osdorperban naar het Osdorpplein en er is altijd wel iets te zien. Vandaag liggen er bergen bladeren op straat. Herfst! Van tekentafel naar ballenbak Verbeeld ik mij het nu of liggen er nu nog dezelfde bladeren als uit mijn jeugd? Ja! Ik zie dezelfde vorm... Hetzelfde blad... Dezelfde lucht! Ik zie mijzelf door de bladeren heen schoppen en zo nu en dan gooi ik er een handvol van in de lucht. Zouden deze bladeren de inspiratiebron zijn geweest voor de toekomstige ballenbak? Gek is dat. Een eventuele kans op hondenpoep deert mij, in tegenstelling tot de Hilbert van 2011, niet. Heerlijk! Een heks zou een moord plegen ... De straatveger komt aan lopen met in zijn kielzog de kar waarin hij met zijn prachtige bezem en brede schep de aangetroffen rommel laat verdwijnen. De bezems zijn prachtig! Van heuse takken. Een heks zou er een moord voor willen doen. De onderzijde van de bezem is met de grootste zorg schuin afgesneden zodat het veegoppervlak groter wordt. Handig! Het leren petje Ik zwaai en de man zwaait terug. Hij draagt het leren petje waarmee onze vader altijd dreigde: "Denk erom! Als je je best niet doet op school, dan krijg je later een leren petje ...". De man veegt en schept en veegt en schept. Mijn hele speelterrein weg. Zo nu en dan blaast hij even. Vermoeid? Warm? Rust! Reiniging anno nu Heel anders dan de mensen van de reiniging in de 21-ste eeuw. Zij blazen ook, maar dan met een hoop herrie, de bladeren van de ene plek naar de andere. Nieuwsgierig vroeg ik onlangs één van de stadsreiniging of er nog weleens een bezem aan te pas kwam. De man antwoordde: "Dat is zo jaren zeventig!" Ik lach en neem afscheid. De man geeft inmiddels al weer gas en laat mij een sprongetje opzij maken. Hij hoort mij al niet meer. Terwijl ik verder loop denk ik even terug aan dat kleine jochie achter het raam op het Groenpad. Ik ben veranderd. Hilbert Steensma <hr /> Hilbert Steensma was een van de cursisten van de schrijfcursus in november 2011 van het Geheugen van West gegeven door Shirley Brandeis. Deze cursus is onderdeel van het project Vertelfestival dat op 29 januari 2012 plaatsvindt en dat gehouden kan worden door subsidie van het SKANfonds. Hilbert Steensma http://www.geheugenvanwest.nl/id/2137 1964-12-05 00:00:00 y 2011-12-05 23:59:59 y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18112 2011-12-06T07:48:18+01:00 Oproep reünie Ambassade in 2012

De jongerenbeweging Ambassade was zeer actief in Geuzenveld in de periode van 1967/1992 en vele vooral Geuzenveldse jongeren kijken met plezier terug op de tijd dat zij lid waren van deze jongerenbeweging.

Omdat het nu alweer 20 jaar geleden werd opgeheven is het idee ontstaan een reünie te organiseren voor alle oud leden.Met behulp van oude ledenlijsten en verjaardagskalenders uit het verenigingblad hebben wij een lijst kunnen opstellen van meer dan 500 jongeren die van deze jongerenbeweging lid zijn geweest. Voor zover ons de adresgegevens ons bekend zijn hebben we de oud leden benaderd. Helaas ontbreken bij veel namen de adresgegevens. We zijn er ook van overtuigd dat de lijst die we nu hebben nog steeds niet compleet is. Daarom willen we alle oud leden (senior of junior) die een reünie wel zien zitten oproepen te reageren via het speciale reünie-mailadres: deelnemers-reunie@ambassade-geuzenveld.nl Fons Wegman http://www.geheugenvanwest.nl/id/15299 1967-12-04 00:00:00 y 1992-12-04 23:59:59 y ARTICLE story_new 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18111 2011-12-04T10:25:10+01:00 De sprong naar het Springerhof

Geuzenveld is niet meer wat het was, maar dat geldt niet voor het plekje waar ik woonde: het Jan Springerhof. Daar lijkt het of de tijd is stil blijven staan. Alle huizen staan er nog. Het zijn nog steeds keurige hofjes met nette tuintjes.

Geuzenveld In 1957 kregen we een huis aan het Jan Springerhof in Geuzenveld. Wat waren we blij met die eengezinswoning. Het leek wel een paleisje! Wat een feest, ieder een eigen kamer. Het was wel erg duur, zo rond 80 gulden per maand, maar mijn moeder werkte ook, best bijzonder in die tijd. Zij gaf zwemles aan schoolkinderen, dus was alleen tijdens schooltijden weg en zat dan weer te wachten met een kopje thee als ik uit school kwam. Koude douche Ik weet nog dat er samen met een tante werd schoongemaakt in het nieuwe huis. Het mooiste was de douchecel. Iedereen wilde daar gebruik van maken, maar dat gebeurde met veel gegil, want er was nog geen warm water aangesloten. Ik vond dat zo’n onzin, en zei: ‘Maar IK neem een warme douche’, wat natuurlijk niet ging. Dat heb ik nog vaak moeten horen… Tuin We hadden ook een tuintje. Heel klein, maar wel heerlijk. In de hoek stond een kolenkist, kon je lekker op zitten. De gemeentetuinen waren mooi aangelegd. Er was een groot grasveld met daarop een bordje: ‘Onze tuinlieden onderhouden deze tuin met veel zorg. Gebruik hem daarom niet als speelterrein. Dank U.’ Je haalde het niet in je hoofd om over dat gras te lopen. Ik zeker niet, want mijn vader was politieagent. Ik moest het goede voorbeeld geven. <hr /> Betsy Verbruggen-Klerk was een van de cursisten van de schrijfcursus in november 2011 van het Geheugen van West gegeven door Shirley Brandeis. Deze cursus is onderdeel van het project Vertelfestival dat op 29 januari 2012 plaatsvindt en dat gehouden kan worden door subsidie van het SKANfonds. Betsy Verbruggen-Klerk http://www.geheugenvanwest.nl/id/18081 1957-12-02 00:00:00 y 2011-12-02 23:59:59 y ARTICLE story 1