lp home list

anyMeta 4.14.48 - Atom module 0.3.2 2012-02-09T10:01:36+01:00 http://www.geheugenvanwest.nl/feed/atom/303/nl lp home list http://www.geheugenvanwest.nl/id/19055 2012-02-06T21:45:23+01:00 Wonen bij de Sloterplas

Het was op een van die extra vermoeiende dagen die ik als verse vader de laatste maanden wel vaker had gehad.

Na de geboorte van mijn dochter waren we verhuisd naar Amsterdam Nieuw-West. Het huis was onderhand op orde en ik denk dat we die dag met de baby in een rugdrager naar de stad waren geweest. Hoe dan ook, ik lag die dag al om negen uur ’s avonds volledig uitgevloerd in bed. Dat was op een normale dag niet erg geweest, maar dit was geen normale dag. Ik ben opgegroeid in Slotervaart, en had het dus moeten beseffen. Maar twintig jaar afwezigheid en alle nieuwe dingen van de laatste tijd: m’n hoofd liet me gewoonweg in de steek. En mijn vrouw wist nog van niks. Het was haar allereerste Koninginnedag in Amsterdam. Zo kwam het dat ik op 30 april 1994 om tien uur ’s avonds mijn bed uit werd geknald. Dat jaar was ik niet blij met het vuurwerk aan de Sloterplas. Jaren later ging ik op de avond van Koninginnedag met drie dochters naar de Noordoever van de Sloterplas. We waren ongetwijfeld overdag in het Vondelpark geweest, en hun moeder bleef deze avond thuis om daarvan bij te komen. Deze eerste keer dat we naar het vuurwerk gingen, haalden we – extra feestelijk - vooraf chips bij het BP-station in de Burgemeester Rendorpstraat. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/19058/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/344/19058-400-290.jpg" height="290" width="400" alt="" title="BP-benzinestation aan de Burgemeester Rendorpstraat"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - BP-benzinestation aan de Burgemeester Rendorpstraat - Geheugen van West" href="/page/19058/nl">BP-benzinestation aan de Burgemeester Rendorpstraat</a> - Foto: Wouter van der Wulp, januari 2012 Een gezinstraditie was geboren, en voor mijn dochters was de chips daarvan een onlosmakelijke onderdeel waar ik niet meer onderuit kwam. Tenminste, … totdat we met een heleboel anderen in 2007 aan de oever stonden te wachten en te wachten en te wachten. Zonder waarschuwing gebeurde er na een halve eeuw vuurwerk op de avond van 30 april helemaal niks ... <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/19056">Lees hier het vervolg van dit verhaal.</a> Wouter van der Wulp http://www.geheugenvanwest.nl/id/16599 1994-02-06 00:00:00 y 2012-02-06 23:59:59 y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/19047 2012-02-06T17:25:27+01:00 Oorlog in Nieuw-West

Deel 5. Afweergeschut en zoeklichten

Vliegtuigen kwamen naar beneden door treffers van jachtvliegtuigen. Of ook door Duits luchtafweergeschut op de grond. ’s Nachts speurden zoeklichten de hemel af. Op het Aalsmeerplein aan de rand van stedelijk Amsterdam stond geschut, herinnert Freek Raat zich. Verderop aan de Sloterweg, op nr. 675, was de boerderij van Herman van Bladeren (1923), nu Manege de Ruif *1. Zijn land liep tot aan het jaagpad langs de Nieuwe Meer, richting Schiphol. Tussen de koeien stonden drie kanonnen en een zoeklicht. De soldaten juichten als ze een Engels vliegtuig te pakken hadden. Tot er een terugschoot en de drie Duitsers liquideerde. De Akermolen op de grens van de bedijkte polders en de Haarlemmermeer lag ook strategisch. Kroaten die in 1944 geschutstellingen rond de molen bedienden woonden op de boerderij van Van Schagen/Salentijn aan de Noorderakerweg. Wim Luimee (1933) herinnert zich dat het om zeventien Kroaten en drie Duitse officieren ging. Ze sliepen een tijd op de molenzolder *2. De Duitse Dijk aan de Osdorperweg had afweergeschut met zoeklicht. Ook in het land langs de Lutkemeerweg stond het opgesteld, weet Herman Kreike. En Jaap van den Boogaard (1927) wilde in februari 1941 over de Groeneweg naar huis fietsen, de Nieuwemeerdijk, maar het stond er vol met luchtafweergeschut. Het was dus overal. En het verhuisde regelmatig. Want het was ook doelwit. Jan Holla vertelt erover. In 1943 kwam op het land van boer Jan de Jong, beschut door bomen, een grote ‘schijnwerper’. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/19051/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/179/19051-400-275.jpg" height="275" width="400" alt="" title="Duits zoeklicht bij Goor - bron www.pa3esy.nl"/> </a>Duits zoeklicht bij Goor - bron www.pa3esy.nl Nu is dat de Koningin Wilhelminalaan, hoek Fregelaan. Ernaast was de tuin van oom Henk Bakker (E 325H), waar de manschappen zich ook wasten. Een van de dochters kreeg zelfs verkering. Het zoeklicht kwam ’s avonds omhoog uit ruststand en draaide alle kanten op. De militairen bedienden het licht en beschermden het met mitrailleurs. Ze bouwden een slaapschuur, een werkplaats en een gecamoufleerd gebouw. De tuin van Jans vader, Luc Holla, lag een perceel hoger, langs de Slotervaart. Een keer kwamen de Duitsers zich ook bij hem wassen. Luc vulde de waterput toen met bagger en de militairen bleven voortaan weg. Maar de jagers die de bommenwerpers begeleidden namen foto’s. In duikvlucht konden ze geschut en zoeklicht uitschakelen. Dat bracht Vader Holla ertoe om zijn gezin met twaalf kinderen naar tante Knelia te evacueren, dichter bij de stad (E 318). Annie Harte (1932), wonend op de landstrook naast die van Holla en boer de Jong (E 325 O), werd ook geëvacueerd, naar familie bij de Postjeswetering. Toen het zoeklicht verdwenen was gingen ze weer terug. Kort daarop kwam er luchtafweergeschut op de verlaten Ringspoordijk. Dat is nu metrostation Heemstedestraat. <hr /> *1 Marja van der Veldt. Ruim Zicht. Boerderijen onder het zand van Amsterdam Nieuw-West. Wormer, 2003, p. 128 en 94 *2 Zie <a href="http://www.akermolen.nl/pub/website/main.php">Website van de Akermolen.</a> <hr /> Dit is deel 5 van een reeks verhalen over de 2e Wereldoorlog. De verhalen zijn tot stand gekomen vanuit interviews die Pim Ligtvoet - van het Comité 4-5 mei Slotervaart - heeft gehouden met (oud)bewoners van de polders die nu tezamen Nieuw-West vormen. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/18747">Link naar rubriek waar alle verhalen 'Oorlog in West' bij elkaar komen te staan.</a> Pim Ligtvoet http://www.geheugenvanwest.nl/id/18750 1940-01-24 00:00:00 y 1942-01-24 23:59:59 y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/19008 2012-02-03T10:27:40+01:00 Winters Sloterdijk 1981

Sneeuw op de Ringspoorbaan in aanleg en in oud-Sloterdijk. Ook toen was men benieuwd wat de winter verder nog aan plezier of ongemak zou brengen.

Onderstaand knipsel - blijkt uit de tekst - is een artikel uit een personeelsblad van de gemeente Amsterdam. Maar uit welk blad? Wie het weet, mag het zeggen ... - 1981-02-03 00:00:00 y 9999-01-01 23:59:59 y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18974 2012-02-06T17:27:47+01:00 Oorlog in Nieuw-West

Deel 4. Neerkomende vliegtuigen

Boer Sam van den Broek (1915) van ‘Meerzorg’ kon erg boos worden, zegt zoon Wim, als hij Duitsers op een piloot aan een parachute zag schieten. Dat was niet eerlijk. Ze konden zich niet verweren. Bij Jan Holla in de buurt gebruikten ze verrekijkers om beter te kunnen mikken. In het begin van de oorlog, op een zondagavond, zit Herman Kreike (1927) van ‘Kamplust’, Osdorperweg 828, in de Jozefschool, Halfweg. Hij ziet hoe twee geallieerden aan een parachute door een Duits jachtvliegtuig beschoten worden. Een van hen komt mogelijk bij molen ‘de 1200 Roe’ aan de Haarlemmerweg terecht. Namen zijn niet bekend. Freek Raat (1923) staat op het Legmeerplein, als er ’s avonds rond 8 uur een vliegtuig overkomt. Er klinken knallen van het afweergeschut en het toestel duikt naar beneden. Het komt neer bij het Luchtvaart-laboratorium aan de huidige Anthony Fokkerweg (Riekerpolder). Het gebeurde op 23 juni 1940*. Lang stond er een paal met een helm als ereteken, vertelt Marja van de Veldt – schrijfster over de polders. Freek helpt na de oorlog als veldwachter in Sloten bij de berging. De Engelse Bristol Blenheim IV (zie foto) staat nog met zijn neus in de veenachtige bodem. Er worden twee lichamelijke overschotten geborgen, van William J. Barrett (23) en Peter E.F. Adams (23). Luitenant J.W.D. Stephens breekt een been bij de landing, - per parachute? Hij overleeft vier krijgsgevangenenkampen. Leo Barlag ziet zeker een parachutist met een gebroken been. De man ligt bovenop een schuurtje aan de Noorderakerweg, niet ver van de Ringvaart. Het schuurtje was van Ubink, weet Joop Poolman (1931) die toen op nr. 117 woonde. Het vliegtuig zelf komt in Badhoevedorp terecht, waar nu de Seringenstraat is, weet Leny Kool-Schönhage (1932). Het motorblok valt net achter de Akerdijk bij Joop's oom door het dak. Het belandt in de slaapkamer maar niemand wordt geraakt. Aan het andere eind van dezelfde weg was twee jaar eerder al een crash. De motoren worden geborgen bij de aanleg van De Aker (circa 1996). Joop Polman herinnert zich dat een vliegtuig op het land van zijn grootouders neerkwam, Noorderakerweg 177. Het ging om de Junker 88A (zie foto), op 25 mei 1940 neergehaald door Engelse jagers. De vlieger, Helmut Alisch (25), bezwijkt aan zijn verwondingen. De namen van de andere drie bemanningsleden zijn onbekend. Duitse militairen bergen het wrak en maken een graf op de plek die nu het Joop Wortmannplein is. Hing ook Helmut Alisch aan een parachute? <hr /> <ul> <li>Zie <a href="http://www.defensie.nl/nimh/collecties/documentatie">verliesregisters van het Ministerie van Defensie met namen van geallieerde en Duitse vliegers.</a></li> </ul> <hr /> Dit is deel 4 van een reeks verhalen over de 2e Wereldoorlog. De verhalen zijn tot stand gekomen vanuit interviews die Pim Ligtvoet - van het Comité 4-5 mei Slotervaart - heeft gehouden met (oud)bewoners van de polders die nu tezamen Nieuw-West vormen. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/18747">Link naar rubriek waar alle verhalen 'Oorlog in West' bij elkaar komen te staan.</a> Pim Ligtvoet http://www.geheugenvanwest.nl/id/18750 1940-01-24 00:00:00 y 1942-01-24 23:59:59 y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18876 2012-01-31T11:21:41+01:00 Oorlog in Nieuw-West

Deel 3: De oorlog krijgt een gezicht

Dienstplichtig korporaal Piet Bierman (1912) woont met zijn ouders en de andere kinderen aan de Osdorperweg 565. Hij krijgt op 9 mei 1940 plotseling de oproep zich bij zijn regiment in Lisse te voegen. In de nacht begint de Duitse overval. Regiment 1 RI moet oprukken naar de Wassenaarse Slag. De colonne wordt in Oegstgeest aangevallen door een Duits vliegtuig en Piet overleeft het niet*. Na de oorlog richt men aan de Osdorperweg, hoek Lutkermeerweg een monument op met zijn naam. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/18890/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/867/18890-300-400.jpg" height="400" width="300" alt="" title="Het Oorlogsmonument aan de Osdorperweg - Foto: Pim Ligtvoet"/> </a>Het Oorlogsmonument aan de Osdorperweg - Foto: Pim Ligtvoet In de polder zijn vorderingen en inkwartieringen. Op de tuinderij van Jan Holla’s opa (E320) bij het Aalsmeerplein staat een Chrevolet. Die wordt door de Duitsers gevorderd. Maar dat mislukt want opa Kees begraaft de banden. Verderop aan de Sloterweg is het hondenkerkhof van Hensel. Ook diens auto wordt opgeëist en dat lukt. Zijn buurman, mesthandelaar Ko Ruhe, krijgt Duitse paarden in de stal. Niet als enige. Rie Holla-Kessen (1929) vertelt dat ze Pools-Duitse soldaten met paarden zag in het land van Jan van den Broek, bij de Postjeskade, nu Rembrandtpark. Daar was hun tuinderij vlakbij (E362). Jan is de vader van Dirk, die dan nog met melk rondgaat en schillen ophaalt. Hij zal groot worden met een supermarkt. Ongeveer waar nu café Oostoever is, ver onder het water van de Sloterplas, stond de kapitale boerderij Meerzorg. Wim van den Broek (1943) – neef van Dirk - weet van zijn vader Sam dat de ‘benedenstal’ werd opgeëist door een eenheid met Oostenrijkse soldaten. De officier is goed en waarschuwt bij controles op illegale slacht. Jo Overwater (1934), van tuin E 324b, vertelt over de Duitse soldaten die buurman de Vries op zolder had. Dat was op Sloterweg 170, tegenover het Luchtvaartlaboratorium. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/18878/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/036/18878-400-250.png" height="250" width="400" alt="" title="Bus G in 1949 - Foto: Heymeyer, van de website www.amsterdamsetram.nl"/> </a>Bus G in 1949 - Foto: Heymeyer, van de website www.amsterdamsetram.nl Bewapende NSB-ers, ‘Jan Hagel’, laten Bus G stoppen die van Sloten naar de stad rijdt. Het is al verder in de oorlog en het eten wordt krap. De pro-Duitse hulp-politie pikt het voedsel in dat de passagiers bij de boeren hebben gekocht. Dan komen de Duitse soldaten in actie; ze dwingen de NSB-ers om alles aan de stedelingen terug te geven. De polder staat intussen wel onder Duits gezag. In het land achter het dierenasiel aan de Ookmeerweg kan je nog steeds de ‘Duitse Dijk’ zien, zegt Niek Dekker (1938). Er stonden barakken, een zoeklicht en luchtafweergeschut. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/18879/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/950/18879-288-400.png" height="400" width="288" alt="" title="Niek Dekker - Foto: Pim Ligtvoet, oktober 2011"/> </a>Niek Dekker - Foto: Pim Ligtvoet, oktober 2011 Ter bescherming wordt een tankval gegraven en het land van Breure onder water gezet. Anna’s Hoeve, Osdorperweg 522 - nu afgebroken - wordt hoofdkwartier van officier Heinrich. Die slaapt op het onderlaagje van de Osdorperweg (nr. 515), bij Nieks opoe Trijn Boon-Kramer. De Duitse soldaten zijn aardig voor kinderen. Maar ze controleren op verdachte spullen en schieten op geallieerden die aan parachutes boven de polders hangen. <hr /> <ul> <li>Zie <a href="http://www.mei1940.nl/Meidagen/10_mei_1940_deel_5.htm.">http://www.mei1940.nl/Meidagen/10_mei_1940_deel_5.htm.</a> Zijn graf is bij de Grebbeberg, zie <a href="http://www.erelijst.nl.">http://www.erelijst.nl.</a></li> </ul> <hr /> Dit is deel 3 van een reeks verhalen over de 2e Wereldoorlog. De verhalen zijn tot stand gekomen vanuit interviews die Pim Ligtvoet - van het Comité 4-5 mei Slotervaart - heeft gehouden met (oud)bewoners van de polders die nu tezamen Nieuw-West vormen. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/18747">Link naar rubriek waar alle verhalen 'Oorlog in West' bij elkaar komen te staan.</a> Pim Ligtvoet http://www.geheugenvanwest.nl/id/18750 1940-01-24 00:00:00 y 1943-01-24 23:59:59 y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18862 2012-01-30T09:05:25+01:00 Rudi van Dantzig overleden

De bekende balletdanser en choreograaf Rudi van Dantzig overleed op 19 januari 2012 op 78-jarige leeftijd. Hij groeide op in de Lanseloetstraat, Amsterdam-West. Door zijn overlijden kwamen deze herinneringen weer bij mij boven.

Rudi was het buurjongetje van An Sybrandi, die hem voor ballet interesseerde. Daarna werd hij door Sonia Gaskell ontdekt. Zij vroeg Van Dantzig bij haar gezelschap Ballet Recital te komen. In 1955 maakte hij zijn eerste choreografie ‘Nachteiland’, voor ‘Het Nederlands Ballet, een gezelschap dat was ontstaan vanuit Gaskells Ballet Recital. Onder Gaskells leiding werd vervolgens ‘Het Nationale Ballet’ opgericht, waar Rudi van Dantzig de huischoreograaf werd en met ingang van 1965 een van de drie artistiek leiders. In 1971 bleef hij nog als enige over en tot 1991 was Van Dantzig de enige artistiek leider van het gezelschap.’ Rudi van Dantzig was niet de enige bekende danser van naam uit Amsterdam West. Dit was onder andere te danken aan An Sybrandi, die een eigen ballet studio had in de Elckerlijcstraat, ‘De Toverfluit’. Marianne Sarstadt was ook een leerling van haar, niet alleen bij ‘De Toverfluit’, maar deze danseres kende ze ook van het ritmisch dansen waar ze bij speeltuinvereniging Sportpark de Ruyter de leiding had. Op maandagavonden en met een jaarlijkse uitvoering in Krasnapolsky. Moeder Sarstadt speelde piano bij het ritmisch dansen en beide ouders van Marianne waren nauw betrokken bij de operettevereniging van de speeltuinvereniging. Vanuit die ‘Sportpark’ opleiding groeiden ook Ankie van Linschoten en Marise Meijer door naar de beroemde Parijse Bleubell Girls. Waarschijnlijk zette ook Madeleine Felix daar haar eerste ballet stappen om later bij het ‘corps de ballet’ van het Nederlands Ballet aan te sluiten. Van een andere ballet grootheid Olga de Haas, ken ik de begin-geschiedenis niet. Wel weet ik dat haar vader directeur was van de ‘Bank van de stad Amsterdam’ op de Krommert, in mijn herinnering woonde ze met haar ouders boven de bank. Fred Fontijn http://www.geheugenvanwest.nl/id/4388 1933-01-23 00:00:00 y 2012-01-23 23:59:59 y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18854 2012-01-30T13:40:37+01:00 Van Nieuw-West naar Centrum

Een vervolg op <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/4933">'Van oud West naar Nieuw-West’</a>

Voorjaar 1965 Na enige jaren in de Willem Nakkenstraat gewoond te hebben, intussen getrouwd en al enige maanden bij mijn ouders inwonend, werd het volgens ons beiden tijd voor een eigen stek. We hadden mazzel, ons nichtje, aan de overkant in de W.Nakkenstraat, vertelde dat hun oude kamer leeg stond. Deze kamer lag wel in de Wolvenstraat, dus in de grachtengordel. We zijn natuurlijk eerst wezen kijken. In de straat bevindt zich merkwaardig genoeg een stoep die normaal alleen op de grachten voorkomt. Daar was ook de kamer, op de eerste verdieping aan de achterkant. Dit alles gezien hebbende kwamen we met onze hospita, de verhuurster, overeen dat we hier wel wilden wonen, ondanks dat we het toilet met de andere bewoners moesten delen! Op de tweede verdieping achter woonde haar dochter met man en kind, en vóór een alleenstaande dame. Op de zolder huisden nog twee studenten. En in het hele (boven)pand maar één toilet. Verbouwing We wilden wel enige veranderingen aanbrengen, zoals een piepklein keukentje met een geiser op butagas, enige geluidsisolerende maatregelen tussen de voorkamer en onze achterkamer (de hospita woonde met haar man in de voorkamer), en de muren bekleden met spaanplaat. Deze muren waren nog behangen op gespannen linnen. Deze verbouwing ging wel enige weken duren, maar was wel broodnodig, de kamer verkeerde nog in 19e eeuwse staat. Ik zie me nog met een handkar vol met spaanplaten lopen, van de Westerstraat (Goedkoop) naar de Wolvenstraat (al die bruggen, pfff). Samen met vader en broer hebben we ze naar boven gesjouwd. Het was toch nog een hele klus. Maar het resultaat was een woonkamer naar huidige maatstaven, met ingebouwde kasten, keuken(tje), en een geïsoleerde wand tussen voor en achterhuis. De hospita was heel blij! Verhuizing Na de verbouwing huurden we op een zaterdag een bakfiets om onze spullen uit de Nakkenstraat naar het nieuwe adres over te brengen. We hebben het in één keer gedaan. Eindelijk hadden we onze eigen vrijheid. Het toilet moesten we echter met veel mensen delen en we hadden daar geen douche. Waar we geen rekening mee hadden gehouden, waren de Provo’s. Zij hielden elke zaterdagavond en nacht hun happenings bij het Lievertje op het Spui. Dat was hemelsbreed ongeveer 200 meter van ons bed. Wat gingen die gasten tekeer, maar om een uur of drie was het weer rustig. Verschillende keren zijn we wezen kijken, en tot op de dag van vandaag is het doel van hun geschreeuw ons onduidelijk gebleven. <hr /> We zijn in 1969 weer verhuisd naar Osdorp. Het logisch vervolg op dit verhaal leest u in <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/6112">‘Osdorp is niet meer’</a>. Jan Wiebenga http://www.geheugenvanwest.nl/id/14732 1965-01-23 00:00:00 y 1969-01-23 23:59:59 y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18823 2012-01-30T13:42:32+01:00 Kerken Slotermeer-Geuzenveld in de opbouwjaren ’50/’60

Het aantal kerkgebouwen dat in de beginfase van Slotermeer/Geuzenveld werd gebouwd gaf een goed beeld van de religieuze verhoudingen in de begintijd van Slotermeer-Geuzenveld.

De katholieken hadden hun kerkgebouwen als eersten op orde. Reeds in 1954 werd de St. Catharinakerk op de hoek van de Burgemeester Eliasstraat en de Burgemeester Vening Meineszlaan in gebruik genomen. Drie jaar later volgde de O.L.V. van Lourdeskerk nabij de rotonde aan de Slotermeerlaan, en weer drie jaar later werden de eerste diensten gehouden in de O.L.V. van Zeven Smarten aan de Aalbersestraat. Daar konden de protestanten wat van leren. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/18824/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/501/18824-400-400.jpg" height="400" width="400" alt="" title="Kerken in Slotermeer en Geuzenveld 1 -- Foto's: Beeldbank van het Stadsarchief - Fotobewerking: Willem Verbruggen"/> </a>Kerken in Slotermeer en Geuzenveld 1 -- Foto's: Beeldbank van het Stadsarchief - Fotobewerking: Willem Verbruggen De gereformeerden kerkten aanvankelijk in de Aula van de (openbare) Klaas de Vriesschool aan de Leeuwendalersweg, of in de Pniëlkerk (1954) in Bos en Lommer. In 1957 werd de kerkzaal van de Sionskerk aan de Dr. H. Colijnstraat ( toen nog nr. 22) in gebruik genomen. Uit geldgebrek konden de benedenzalen pas twee jaar later worden afgebouwd. Detail: de glazen wanden van de kerkzaal lekten van begin af aan als een mandje. Na eerdere minder ingrijpende herstelpogingen werd het houtwerk van beide glaswanden vervangen door een soort betonnen kozijnen, waarbij de oorspronkelijke vormgeving zoveel mogelijk werd gehandhaafd. Eind jaren ’60 wordt ‘De Olijftak’ (Burgemeester Rendorpstraat) ‘bijgehuurd’ van de doopsgezinde gemeente, en in 1969 aangekocht. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/18825/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/502/18825-400-400.jpg" height="400" width="400" alt="" title="Kerken in Slotermeer en Geuzenveld 2 -- Foto's: Beeldbank van het Stadsarchief - Fotobewerking: Willem Verbruggen"/> </a>Kerken in Slotermeer en Geuzenveld 2 -- Foto's: Beeldbank van het Stadsarchief - Fotobewerking: Willem Verbruggen De hervormden waren langzamer wat kerkbouw betreft. In 1956 werd de Opstandingskerk (‘De Kolenkit’) nabij het Bos en Lommerplein in gebruik genomen, maar pas in 1961 was De Hoeksteen (nu: De Ontmoeting) aan de Louis Couperusstraat gereed. Al in 1956 werd door de doopsgezinde gemeente ‘De Olijftak’ aan de Burgemeester Rendorpstraat in gebruik genomen (later: Gereformeerde Kerk), en de Vrijgemaakt Gereformeerde Kerk had vanaf 1963 het kerkgebouw ‘De Kandelaar’ (later: Leger des Heils) aan de Burgemeester Vening Meineszlaan.  Van de protestantse kerken heeft slechts ‘De Hoeksteen’ nog de oorspronkelijke bestemming, zij het dat het nu een ‘fusiegebouw’ voor hervormden en gereformeerden is. Eveneens na een fusie in 1993 is bij de katholieken alleen de O.L.V. van Lourdes (nu: het Nieuwe Verbond) nog in gebruik als R.K. kerk, waarbij de St. Catharina en de O.L. Vrouw van Zeven Smarten als R.K. Kerk buiten dienst werden gesteld. Overigens was (ook) in de beginjaren het aantal niet-kerkelijken aanzienlijk. Dit komt tot uitdrukking in het grote aantal openbare scholen. In een volgend artikel zal ik proberen de ‘scholen van het eerste uur’ in kaart te brengen. Met het bovenstaande is de lijst waarschijnlijk niet geheel volledig. Reacties op dit artikel zijn daarom welkom, zodat deze ‘religieuze beginperiode’ van Slotermeer-Geuzenveld zo compleet mogelijk wordt vastgelegd voor ‘later’. Willem Verbruggen http://www.geheugenvanwest.nl/id/16934 1954-01-20 00:00:00 y 1969-01-20 23:59:59 y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18800 2012-01-18T10:51:06+01:00 Het Huis met de Laven

Tien jaar geleden kreeg ik een huis toegewezen in de Baarsjes. Ik mocht met mijn woonduur heel blij zijn met 50 m2 binnen de ring en ik stond alleen maar te juichen!

Tegenwoordig, anno 2012, is dat voor starters van vrij moeilijk naar godsonmogelijk geworden, omdat de woningmarkt zo vast zit. Dus ik was blij, maar op de dag dat ik de sleutel kreeg en met de opzichter het huis bekeek, bleken de vorige bewoners een hele familie kakkerlakken te hebben achtergelaten en kon ik de sleutel direct weer inleveren. Na twee weken het gespoten gif zijn werk te hebben laten doen en van de schrik te zijn bekomen was het eindelijk tijd om te schilderen, verhuizen en mijn buren te leren kennen. Boven mij een leuk Marokkaans gezin met drie zonen, op één hoog een vader met tienerdochter en ‘last but not least’ op de begane grond: de familie Salomons. Twee oude van dagen met nog thuiswonende zoon van middelbare leeftijd. Mevrouw Salomons heeft een uitgesproken voorliefde voor keramische (gok ik) Laven. Van die kabouterachtige, vrolijke wezentjes, die zij de hele vensterbank laat versieren. Toen het tijd was voor een housewarming feestje merkte iedereen op dat de Orteliusstraat behoorlijk lang is en dat het toch wel verdomd handig van mij was geweest om boven ‘Het Huis met de Laven’ te gaan wonen. Zo was zelfs de meest aangeschoten student of familielid met een slecht geheugen nog in staat mijn huis de volgende keer terug te vinden. Een aantal jaar ging dat goed, totdat de Salomons voor de derde keer door hun door vocht aangetaste vloer zakten als gevolg van de natuurlijke wel (?!) die zich onder ons pand schijnt te bevinden. Ze zijn toen verhuisd naar een woning een aantal deuren terug, want ze weigerden hun geliefde Orteliusstraat te verlaten. Waar ik inmiddels helemaal in kan komen. U zult begrijpen dat ik in de maanden na hun verhuizing opvallend veel telefoontjes ontving van bezoek dat verward naar mijn naambordje aan het zoeken was bij de Laven op het verkeerde huisnummer ... Alexandra Heinemeijer <hr /> Virtuele Pen In deze rubriek geven schrijfsters en schrijvers elkaar de Virtuele Pen door en schrijven ze stukjes over Amsterdam-(Nieuw)West. Zo ontstaat een ketting van verhalen die in <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/18372">deze rubriek</a> terug te vinden zijn. Alexandra Heinemeijer zoekt nog naar een nieuwe 'penhouder. Alexandra Heinemeijer http://www.geheugenvanwest.nl/id/18801 2002-01-18 00:00:00 y 2012-01-18 23:59:59 y ARTICLE story 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/18786 2012-01-24T20:24:13+01:00 Oorlog in Nieuw-West

Deel 2: Duitsers in Oud-Sloten Herinneringen van Rie van der Puij, Joop Kool en Thomas de Klerk.

In de dorpskern van Sloten zijn de Duitse militairen niet te missen. Rie van der Puij (1919) woonde met haar ouders en broer Gerrit aan de Sloterweg nr. 1277, pal tegenover hun hoofdkwartier in hotel Modern. Toen had deze plek nog de glans van de Olympiade die zich voor de 2000 meter roeien in de Ringvaart afspeelde. De Australische roeiploeg logeerde er. In 1939-40 zitten er Nederlandse militairen, vanwege de mobilisatie, de voorbereiding op een mogelijke oorlog. Midden mei 1940 moeten ze plaats maken voor Duitse officieren. Ze vorderen eveneens de Nederlands-Hervormde pastorie aan de Osdorperweg 24. De gewone soldaten slapen op de zolder van het Rechthuis, dat tot 1951 op de plek stond waar nu het dorpsplein begint. Ook bij Rie thuis wordt een militair ingekwartierd. Het is een Tsjechoslowaak die gedwongen in dienst is en tot het eind van de oorlog zal blijven. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/18790/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/410/18790-400-276.jpg" height="276" width="400" alt="" title="Het verbouwde notarishuis, Hotel Modern - Foto: collectie Joop Kool, 1928"/> </a>Het verbouwde notarishuis, Hotel Modern - Foto: collectie Joop Kool, 1928 Joop Kool (1919) is bij het uitbreken van de oorlog zelf gemobiliseerd, in Breezand aan de Afsluitdijk. Zijn eenheid hoeft niet te vechten, de overvallers worden tegengehouden aan de Friese kant. Door de capitulatie wordt hij krijgsgevangene. Zijn eenheid wordt bewaakt door Duitsers op motoren en de mannen mogen het kamp alleen uit om de bollenboeren te helpen met tulpen koppen. Op 7 juni wordt Joop ontslagen uit dienst en kan hij terug naar Sloten. Er gaan dingen veranderen. De katholieke Jozefschool krijgt soldaten in de lokalen en veldkeukens op het plein. De keukens worden aangesloten op de elektriciteitskabels van de smederijen Olie en van Willigen aan de Sloterweg (nr. 1257 en 1203). De Duitsers laten daar ook hun paarden beslaan, die her en der gestald zijn. De Openbare School van Sloten krijgt eveneens soldaten in het gebouw. De school ligt achter het huis van de hoofdonderwijzer aan de Sloterweg 1216 en was te bereiken door een poortje. Wat doen de militairen? Sommigen werken bij de Luftwaffe en zijn piloot of technicus. Anderen bedienen het luchtafweergeschut dat overal rond Schiphol staat opgesteld. Verder bemannen ze de controleposten op de Sloterbrug en langs de wegen. Dorpsagent Thomas de Klerk (1) vertelde dat de Duitsers ook koeien en motoren opeisen. Hij kon dat soms ongedaan maken. En soms was het handig om veel Duitsers in de buurt te hebben. Slagerij Kool zat tussen de twee smeden aan de Sloterweg die de elektriciteit aan de Duitse keukens leverden. Elektricien Dirk Brasser tapte in de Hongerwinter daarvan met één stop de stroom af. (1) ‘Dorpsagent Thomas de Klerk’ in Huis-aan-huiskrant met buurtnieuws over Sloten-Oud Osdorp, augustus 1990 <hr /> Dit is deel 2 van een reeks verhalen over de 2e Wereldoorlog. De verhalen zijn tot stand gekomen vanuit interviews die Pim Ligtvoet - van het Comité 4-5 mei Slotervaart - heeft gehouden met (oud)bewoners van de polders die nu tezamen Nieuw-West vormen. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/18747">Link naar rubriek waar alle verhalen 'Oorlog in West' bij elkaar komen te staan.</a> Pim Ligtvoet http://www.geheugenvanwest.nl/id/18750 1940-01-17 00:00:00 y 9999-01-01 23:59:59 y ARTICLE story 1