anyMeta 4.19.48 - Atom module 0.3.22013-05-25T19:38:43+02:00http://www.geheugenvanwest.nl/feed/atom/2949/nlStaatsliedenbuurthttp://www.geheugenvanwest.nl/id/117132009-09-20T14:09:23+02:00Hij was een onderdeel van de buurt<p>Kleurrijke figuren? Dan mag kleermaker Keuter niet ontbreken.</p><p>Als we het hebben over kleurrijke figuren, dan mag de kleermaker Keuter van de Haarlemmerweg niet ontbreken. Keuter had zijn werkplaats op de Haarlemmerweg in het laatste blok voor de van Halstraat. Weer of geen weer, hij was elke dag in zijn werkplaats te vinden. Daar werkte hij nog veelal met de hand aan kostuums en buitenmodel uniformen voor de Amsterdamse politie. <br/>
Onder het werk had hij tijd genoeg om de meest idiote dingen te bedenken en die voerde hij vaak nog uit ook. Keuter had een soms wat bizar gevoel voor humor en niet iedereen begreep dat altijd even goed. Hij maakte “slachtoffers” zonder aanzien des persoon. Zijn humor zorgde vaak voor hilarische toestanden en hij had de grootste lol als weer eens een streek of grap uitpakte zoals hij had bedoeld.</p>
<p>Ook zijn familie werd niet ontzien en menigmaal werd waar Keuter was een schaterende lach gehoord terwijl hij zelf dood ernstig zat te kijken zonder een spier te vertrekken. Wij (mijn broer en ik) woonden vlak bij zijn werkplaats en waren vaak het mikpunt van zijn grappen en grollen, maar hij vond in ons ook wel een dankbaar publiek en wij, wij genoten want het was onze opa.<br/>
Mijn broer vroeg hij eens:”Henny jongen welke maat schoen heb jij nou?” Vol trots vertelde hij hem de maat, waarop hij zei:”Ga dan even naar je grootmoeder, die heeft dan een mooi zijden petje voor je liggen”. Mijn broer ging naar zijn grootmoeder om daar dan te horen, dat opa hem weer eens te pakken had.</p>
<p>De zoon van de man waar wij bij in woonden (Frits) was wel gecharmeerd van opa Keuter. Toen hij “echte” verkering kreeg , moest het meisje ook worden voorgesteld aan opa. Bij het binnenkomen van de werkplaats luisterde opa naar het verhaal van Frits en sprak daarna de woorden: “Goh Frits jongen, kon jij nou niks beters krijgen?” Tussen opa en het meisje is het nooit meer goed gekomen. Wij lagen in een deuk, doch zij kon het niet waarderen. Zelfs jaren nadat opa was overleden, kon zij er nog steeds erg boos om worden.<br/>
Opa Keuter werkte dag en nacht en zag kans al zijn kinderen behoorlijk geschoold in de wereld te zetten. Van medisch specialist tot aannemer en ook de meisjes kregen een fatsoenlijke opleiding, zodat zij ook indien nodig zelfstandig konden zijn. </p>
<p>De laatste jaren van zijn leven waren fysiek niet gemakkelijk. Ten gevolge van zijn straffe roken (een doosje Panter sigaren per dag) waren zijn longen flink aangetast en zijn laatste jaren waren vooral gevuld met de strijd om adem. Toch als het even kon moest en zou hij naar zijn werkplaats. Daar had hij zijn “leven”, zijn kontakten en pas daar was hij echt thuis. <br/>
Vlak na weer een ziekenhuisopname, werd hij door de mannen van bureau Raampoort met de volkswagenbus, beter bekend als de “overvalwagen”, naar zijn geliefde werkplaats gebracht. Daar was hij dan een paar uur en kon hij de wereld weer aan. De eerste keer moest hij met ondersteuning van de twee agenten op die bus het stukje van de deur naar de stoeprand. Dit benutte hij door luidkeels te roepen, dat hij onschuldig was en niks had gedaan. De agenten hadden moeiten hem te ondersteunen want die lagen in katzwijm van het lachen. Oma niet, die schaamde zich zo, dat ze een week de straat niet meer op wilde.</p>
<p>Toen opa overleed in 1963, was het koud en guur weer, precies wat opa altijd had voorspeld. Menigmaal had hij ons gezegd: “Als ik wordt begraven, dan is het koud en regent het, dan lig ik lekker warm in mijn kissie en jullie staan mooi te kleumen. Goh wat zal ik lachen om jullie”. Precies zo was het en menigeen kon een glimlach niet onderdrukken. Bij zijn afscheid was de aula van Vreedenhof te klein en veel van de aanwezigen zullen nog lang aan hem terug denken soms met een glimlach en dan hoorden ze ook vast net als ik het lachje van opa Keuter.</p>
<p>Gepubliceerd: 20 september 2009</p>Jan Rutgershttp://www.geheugenvanwest.nl/id/45760001-01-01T00:00:00+00:19d1963-12-31T23:59:59+01:00cARTICLEstory2http://www.geheugenvanwest.nl/id/114712009-08-11T20:07:09+02:00Van Beuningenstraat, melkslijterij Baltus<p>Dit verhaal is ontstaan door enige correspondentie tussen Huub en Ria Baltus en Jan Wiebenga. Huub en Ria stuurden het Geheugen van West twee bijzondere foto’s en wat achtergrondinformatie, die door Jan Wiebenga verwerkt en aangevuld is.</p><h5>Huub:</h5>
<p>"Een foto die ongeveer in 1933 moet zijn gemaakt van de melkzaak van mijn vader in de van Beuningenstraat 108. Prachtig is de tekst op het raam 'Melk Slijterij' C.M.Baltus. Wat ook opvalt is dat het woord ‘margarine’ op het raam was geschilderd. Volgens de familie zou dit toen een vereiste zijn geweest voor melkslijters die zowel roomboter als margarine verkochten.<br/>
Mijn vader was in 1930 gestart met deze melkslijterij. Helaas heb ik geen foto van de zogenaamde 'Lange fiets' die hij gebruikte om de melk uit te venten naar de klanten in de buurt en verder. Er kon aan twee kanten een melkbus op.<br/>
Ik herinner me nog dat de eerste jaren na de oorlog op 5 mei bevrijdingsfeest werd gevierd in de straat. Voor de kinderen waren er spelletjes en wedstrijden hardlopen, zaklopen, blokkenrapen, enz. En in onze winkel konden de kinderen gratis karnemelk drinken, want het was warm. Als je de foto nader bestudeerd dan zie je dat toen een ei 8 cent kostte en jam 24 cent."</p>
<p>"In 1948 zijn wij verhuisd van de van Beuningenstraat 108 naar een naastgelegen dubbelpand dat was vrijgekomen op 110-112. Een grote verbetering met een mooiere winkel met een vitrine. Vooruitstrevend was zeker dat er direct achter de winkel een spoellokaal was gemaakt voor het schoonspoelen van de melkbussen. Ook het assortiment werd grondig uitgebreid wat goed te zien is op de foto van mei 1964 met op het ene raam de tekst Melk en Zuivelprodukten en op het andere raam Levensmiddelen. Als toenmalige eigenaar staat de naam van mijn moeder vermeld: K.A.Baltus-Vink. De foto heb ik genomen vooral ook omdat mijn Lambretta scooter er op staat, volgens mij was het de eerste scooter in de straat."<br/>
<div style="position: relative;" class="ui_animateFigureCaption"><a href="http://www.geheugenvanwest.nl/11474/nl/melk-zuivelproducten-en-levensmiddelen-k-a-baltus">
<img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/184/11474-400-281.jpg" height="281" width="400" alt="Melk, zuivelproducten en levensmiddelen, K.A.Baltus-Vink, van Beuningenstraat 110-112, mei 1964" title="Melk, zuivelproducten en levensmiddelen, K.A.Baltus-Vink, van Beuningenstraat 110-112, mei 1964" playable="1"/>
</a><div class="caption clearfix"><div class="caption-wrap"><p class="title"><a title="Vergroot afbeelding - Melk, zuivelproducten en levensmiddelen, K.A.Baltus-Vink, van Beuningenstraat 110-112, mei 1964 - Geheugen van West" href="/11474/nl/melk-zuivelproducten-en-levensmiddelen-k-a-baltus">Melk, zuivelproducten en levensmiddelen, K.A.Baltus-Vink, van Beuningenstraat 110-112, mei 1964</a></p> <span class="caption-sep">-</span> <p class="caption-body"><h5>Melk, zuivelproducten en levensmiddelen, K.A. Baltus-Vink, van Beuningenstraat 110-112, mei 1964 - Foto: collectie Huub en Ria Baltus</h5></p></div></div></div></p>
<h5>Jan Wiebenga:</h5>
<p>"Schuin aan de overkant van de van Beuningenstraat op 127 (hoek Fannius Scholtenstraat) zat de melk en zuivelhandel N.W.van Heusden. Voor mij genaamd ome Nico en tante Mien. Ook zij hadden achter in de winkel een spoelhok voor de melkbussen. En volgens mij ongeveer hetzelfde assortiment artikelen. In dezelfde straat op nummer 9 zat nog zuivelhandel J.E.Smink en A.J.Voskuilen in de 2e Keucheniusstraat 12. En dan heb ik het alleen over de zaken die toen in het katholieke parochieblaadje adverteerden. Er waren veel meer zaken in de Staatsliedenbuurt met gerelateerde handel. Je zou zeggen, ze concureren elkaar dood. Maar dat was niet zo, ieder had een goeie boterham."<br/>
<div style="position: relative;" class="ui_animateFigureCaption"><a href="http://www.geheugenvanwest.nl/11475/nl/advertenties-uit-het-parochieblad-van-de-rk-kerk">
<img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/878/11475-287-188.jpg" height="188" width="287" alt="Advertenties uit het parochieblad van de RK kerk Maria Magdalena 1957-1959" title="Advertenties uit het parochieblad van de RK kerk Maria Magdalena 1957-1959" playable="1"/>
</a><div class="caption clearfix"><div class="caption-wrap"><p class="title"><a title="Vergroot afbeelding - Advertenties uit het parochieblad van de RK kerk Maria Magdalena 1957-1959 - Geheugen van West" href="/11475/nl/advertenties-uit-het-parochieblad-van-de-rk-kerk">Advertenties uit het parochieblad van de RK kerk Maria Magdalena 1957-1959</a></p> <span class="caption-sep">-</span> <p class="caption-body"><h5>Advertenties uit het parochieblad van de RK kerk Maria Magdalena 1957-1959</h5></p></div></div></div></p>
<p>Gepubliceerd: 11 augustus 2009</p>
<p>Lees ook <a href="set-2949-nl.html">de andere verhalen over de Staatsliedenbuurt</a>.</p>Huub Baltus en Jan Wiebengahttp://www.geheugenvanwest.nl/id/114721930-01-01T00:00:00+00:19c1964-12-31T23:59:59+01:00cARTICLEstory2http://www.geheugenvanwest.nl/id/114542009-08-09T20:18:42+02:00Van Beuningenstraat en St Gregoriusschool<p>Als oud-Amsterdammer, geboren in de staatsliedenbuurt, in de van Beuningenstraat, was ik erg nieuwsgierig wat er over de buurt wordt geschreven. Vooral het verhaal van Jan Wiebenga met de foto van de van Beuningenstraat trok speciaal mijn aandacht.<br/>
<a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id.php/5856">Zie Van der Hoopstraat deel 9</a></p><h5>Route naar school</h5>
<p>Net als Jan, heb ik op de St Gregoriusschool gezeten, maar niet in de van Beuningenstraat. Ik ben in de 1e Keucheniusstraat nummer 32 naar de lagere school gegaan. Ik liep iedere dag, ook tussen de middag, door dit deel van de van Beuningenstraat naar school, links om door de Groen van Prinstererstraat en daarna rechtsom de Keucheniusstraat in. Wat waren de straten toen nog leeg, er stond een enkele auto, zelfs nog minder dan op de foto bij het verhaal van Jan Wiebenga. </p>
<h5>Opgepakt wegens voetballen</h5>
<p>Wij konden de eerste jaren nog voetballen op het pleintje bij het "kippenbruggetje", maar later mocht dat niet meer en wij werden zelfs een keer opgepakt door de politie en onze ouders moesten ons op het bureau van Beuningenplein komen ophalen. Later moesten we op het hoofdbureau van de politie in de Marnixstraat komen, waar we te horen kregen waarom we niet mochten voetballen op straat en moesten daarna er een opstel over maken. Toen had de politie nog tijd voor dergelijke onbenulligheden.</p>
<h5>School</h5>
<p>Ik heb het over de periode van 1945 t/m 1951. (Mijn rapportboekje heb ik er op nageslagen). Blijkbaar is de school later verhuisd naar de van Beuningenstraat. Ik heb nog een foto van de 2e klas uit 1946. Tot 1950 was meneer de Haan het hoofd van de school en later meneer B.M. Jansen.</p>
<p>Ons gezin woonde tot ongeveer 1958 in de van Beuningenstraat op 108 en later op 110/112. Wij hadden een melk- en levensmiddelenwinkel, maar wij zijn daarna uit de buurt verhuisd. Nu woon ik al 38 jaar in Delft. Waar blijft de tijd?.</p>
<p>Gepubliceerd: 9 augustus 2009</p>
<p>Lees ook <a href="set-2949-nl.html">de andere verhalen over de Staatsliedenbuurt</a>.</p>Huub Baltushttp://www.geheugenvanwest.nl/id/114551945-01-01T00:00:00+01:00c1951-12-31T23:59:59+01:00cARTICLEstory2http://www.geheugenvanwest.nl/id/109552009-11-11T15:03:40+01:00Kleurrijke figuren<p>Net als de J.M.Kemperstraat woonde ook in de Van Limburg Stirumstraat kleurrijke figuren.</p><h5>Hondenliefde</h5>
<p>Zo woonden recht tegenover ons in het huis (begane grond) tante Beppie. Tante Beppie was een echte Amsterdamse volksvrouw met een ontzettend grote slabek, maar een heel klein hartje. Onze bovenbuurvrouw had zich ontfermd over een hond van onbestemd ras en van middelbare grootte. Het was een beest dat redelijk onbenullig op de poten stond en met zijn zwarte vacht de indruk gaf voor geen kleintje vervaard te zijn. Hij was echter van het zelfde soort als tante Beppie en die twee konden het ook redelijk goed met elkaar vinden. Tante Beppie had de gewoonte, als het weer het toeliet om 'smorgens rond koffietijd een stoel buiten te zetten en dan genoeglijk koffie te drinken op de straat. Voor een ieder die langs kwam had ze een vriendelijk of op haar manier stichtelijk woord en vaak bleven dan ook de mensen even een praatje maken. De hond van onze buurvrouw kwam voor de eerste keer met haar in aanraking, toen zij hem van gepaste afstand een koekje toe wierp met de woorden: "Hier beest anders krijg je meer slaag dan vreten". De hond stortte zich vol overgave op de lekkernij en binnen zeer korte tijd was het koekje verdwenen en hij keek tante Beppie verwachtingsvol aan. Met stijgende verbazing had zij gezien hoe snel de hond het koekje had verslonden en sprak toen verbaasd: "Goskelere, je lijk wel een stofsuiger"!! (Let wel dat waren haar woorden, niet de mijne) Sindsdien waren de hond en zij dikke maatjes.</p>
<h5>Boodschappen</h5>
<p>Wij werden vaak verzocht om voor tante Beppie even een boodschap te doen. Aan het eind van de week wilde het nog wel eens voor komen, dat het geld wat krap was. Mopperend en grauwend ging ze dan haar vaste stekkies in huis langs om hier en daar wat geldstukken te verzamelen. Zij verstopte op diverse plaatsen geld om te voorkomen, dat haar echtgenoot samen met de buurman van twee hoog (de ouwe Methorst) van het huishoudgeld aan de zwier gingen. Na een speurtocht door het huis werden we dan naar Piet de Dief (de Gruyter) of naar Kruier de slager gestuurd, maar altijd mochten we het wisselgeld houden.</p>
<h5>Café</h5>
<p>Tante Beppie heeft later nog een café gehad op de Haarlemmerweg en daarna op de Amsteveenseweg vlak bij het Haarlemmermeerstation. Tante Beppie, soms komt ze nog wel eens ter sprake en als ze wist, dat haar opmerking over de "stofsuiger" zelfs in Friesland bekend is geworden zou ze zich bescheuren.</p>
<h5>Beter dan SBS6</h5>
<p>Het was in de jaren 50 en begin jaren 60 niet ongewoon als de man des huizes en soms de vrouw ook wel in kennelijke staat huiswaarts keerden. Soms doordeweeks na een dag hard werken, soms op zaterdag in de late uurtjes. Boven tante Beppie op de 2e etage woonde de familie Methorst en meneer Methorst wist hem nogal eens redelijk te raken. Hij was dan echt zo zat als een balletje, maar was beslist niet vervelend. Als wij dan gelijk met hem thuis kwamen, was hij altijd bereid een gedegen aria uit de Rigoletto of Lucie met het lamme oor ten gehore te brengen als je daar om vroeg en dat deden we natuurlijk. Dan stond hij dus om twee uur in de nacht luidkeels te blèren en naarmate wij enthousiaster reageerden, des te luider hij kwaakte. Dat duurde tot zijn vrouw er wakker van werd en die kwam hem dan halen en dat was weer groot feest voor ons, want dat ging dan weer met het nodige theater. <br/>
Daar kon SBS6 met Hart van Nederland niet aan tippen.</p>
<p>Gepubliceerd: 9 juni 2009</p>
<p>Lees ook <a href="set-2949-nl.html">de andere verhalen over de Staatsliedenbuurt</a>.</p>Jeep Rutgershttp://www.geheugenvanwest.nl/id/109561955-01-01T00:00:00+01:00d1963-12-31T23:59:59+01:00dARTICLEstory2http://www.geheugenvanwest.nl/id/106642012-11-30T09:03:12+01:00Van der Hoopstraat voor 1960 (14)<p>Staatsliedenbuurt circa 1952.<br/>
Foto’s zoals die toen gemaakt werden op school en in de familie. Stereotiepe vorm foto’s zoals door vele fotografen gemaakt in de jaren ’40 en ’50 van de vorige eeuw.</p><p>Deze foto moet op de St.Gregoriusschool, van Beuningenstraat 141, gemaakt zijn. Achter mij een plaat uit de Nederlandse geschiedenis. Zo te zien van een overzee’s gebiedsdeel van het toen 17e eeuwse Nederlandse imperium? Je moest ook de belangrijkste steden van Nederlands Indië uit je hoofd leren. Persoonlijk vond ik dat niet zo erg, geschiedenis en aardrijkskunde waren mijn favoriete vakken. Eigenlijk waren alle vakken interessant, behalve rekenen.</p>
<p>De foto is gemaakt door de vader van Rob De Vré, een schoolvriend van mij. Zijn vader was beroepsfotograaf en kwam ook op onze school de klasfoto’s maken. Op het stempel achterop de foto staat ook zijn adres: Haarlemmerweg 197, speciaal in reportages en kinderfoto’s. Circa 1954 zijn ze verhuisd naar de Schopenhauerhof in Geuzenveld. Niet veel later is het hele gezin De Vré geëmigreerd naar Amerika. Als ik me goed herinner ben ik nog op hun afscheidsreceptie geweest. Ik heb nog steeds contact met Rob.</p>
<p><div style="position: relative;" class="ui_animateFigureCaption"><a href="http://www.geheugenvanwest.nl/10666/nl/het-hele-gezin-de-vré-in-de-woning">
<img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/746/10666-400-278.png" height="278" width="400" alt="Het hele gezin De Vré in de woning Schopenhauerhof, vlak voor hun emigratie naar Amerika. Rob staat achteraan" title="Het hele gezin De Vré in de woning Schopenhauerhof, vlak voor hun emigratie naar Amerika. Rob staat achteraan" playable="1"/>
</a><div class="caption clearfix"><div class="caption-wrap"><p class="title"><a title="Vergroot afbeelding - Het hele gezin De Vré in de woning Schopenhauerhof, vlak voor hun emigratie naar Amerika. Rob staat achteraan - Geheugen van West" href="/10666/nl/het-hele-gezin-de-vré-in-de-woning">Het hele gezin De Vré in de woning Schopenhauerhof, vlak voor hun emigratie naar Amerika. Rob staat achteraan</a></p> <span class="caption-sep">-</span> <p class="caption-body">Foto: collectie Jan Wiebenga.</p></div></div></div></p>
<p>In die 50-er jaren emigreerden veel Nederlanders naar Canada, Australië en ook Amerika. Men dacht het daar beter te krijgen dan hier in Holland. Velen is dat gelukt maar er zijn er ook velen teruggekeerd. Ja, zelfs mijn eigen ouders speelden met de gedachte uit de Hollandse klei te stappen. Maar zij speelden het slimmer. Zij lieten eerst andere familieleden voorgaan. Deze kwamen echter snel weerom met waarschijnlijk negatieve ervaringen. Daarna werd er bij ons thuis niet meer over emigreren gesproken.</p>
<p>Gepubliceerd: 1 mei 2009</p>
<p>Lees ook <a href="set-2949-nl.html">de andere verhalen over de Van der Hoopstraat</a>.</p>Jan Wiebengahttp://www.geheugenvanwest.nl/id/36961950-01-01T00:00:00+01:00d1960-12-31T23:59:59+01:00cARTICLEstory2http://www.geheugenvanwest.nl/id/106302010-09-15T14:14:23+02:00Van der Hoopstraat voor 1960 (13)<p>De padvinderij speelde een belangrijke rol in het leven van ‘toen’.</p><h5>Versteende persoon</h5>
<p>Het honk bevond zich op de Spaarndammerdijk. Voor het clubhuis was een stuk grasveld waar we torens, bruggen en ander ongeregeld hebben gebouwd. Van daaruit werden ook de speurtochten uitgezet door de hopman in de trant van: ‘loop honderd meter rechtuit, dan bij de schuine paal links en na circa 40 meter bij de derde put rechts. Na 60 meter staat daar iemand, hoe heet deze persoon’. Deze persoon had natuurlijk de vorm van een standbeeld. Nu ik dit weer voor me haal, moet ik er wel om lachen.</p>
<h5>Op kamp</h5>
<p>We gingen regelmatig op kamp. Zoals bij Denekamp. bij het riviertje de Dinkel. We bouwden een ‘brug’ over de Dinkel. Of dat helemaal gelukt is weet ik niet meer. Het zou zomaar kunnen. Het zou ook een brug te ver geweest kunnen zijn. Ik vermoed dat toen het water meer aantrekkingskracht had dan dat hele bruggen bouwen. Maar als je de foto bekijkt ziet het kamp er perfect uit, toch? Zelfs het vaasje bloemen ontbrak niet! En de aardappels waren prima te eten want ik leef nog steeds.</p>
<h5>Buffelen</h5>
<p>Ook kan ik me herinneren dat we als ‘welp’ zijnde, en dan ga ik nog iets verder terug in de tijd, een zomerkamp hadden in de buurt van de Tafelberg bij Blaricum. Met een vrachtauto werd het hele kamp daar naar toe gebracht. Wijzelf moesten erheen fietsen. Als we daar dan aankwamen was het kamp al volledig opgebouwd. Als welp werd je bezig gehouden. Je hoefde zelf weinig te doen. Maar als je eenmaal verkenner was dan was het buffelen geblazen. Je moest dan echt alles zelf doen. En veel moest zo primitief als mogelijk was. Kijk maar naar de foto’s. Ik geloof niet dat van der Valk zo begonnen is.</p>
<h5>Schuren met water en zand</h5>
<p>Maar het was toch fantastisch dat het toendertijd mogelijk was om de jeugd zo bezig te houden. En met weinig middelen. Schoonmaakmiddelen waren niet aanwezig. Als er pannen aangebrand waren moest je die met water en zand weer schoonschuren. Hetzelfde met het bestek. Je zat op een boomstammetje te eten. Lijkt me heel ongemakkelijk. Het hoorde bij het padvindersleven zoals uit de onderste foto blijkt. En dan de persoon links, die net in een sneetje met hagelslag hapt, meen ik te herkennen als kapelaan Middelhoff.</p>
<p>Als het kamp voorbij was en we weer op het honk waren aangekomen moest alles weer opgeborgen worden in kisten. Wel zodanig dat we toch gemakkelijk bij de spullen konden om er mee te oefenen.</p>
<p>Gepubliceerd: 26 april 2009</p>
<p>Lees ook <a href="set-2949-nl.html">de andere verhalen over de Van der Hoopstraat</a>.</p>Jan Wiebengahttp://www.geheugenvanwest.nl/id/36961950-01-01T00:00:00+01:00y1951-12-31T23:59:00+01:00dARTICLEstory2http://www.geheugenvanwest.nl/id/98732009-04-26T18:30:55+02:00Van der Hoopstraat voor 1960 (12)<p>Als je herinneringen verhaalt uit de buurt waar je opgegroeid bent komen eerst de mooie en zoete verhalen naar boven. Later denk je: 'ik heb ook nog wel eens wat rottigheid uitgehaald'. In de vorige eeuw noemden ze dat 'stout'. Het woord 'stout' klinkt me nu zo zoetsappig in de oren.</p><h5>Platgereden munten</h5>
<p>Ik herinner me het neerleggen van diverse muntstukken op de rails van lijn 10. Als we de platgereden munten aan moeder lieten zien zei ze altijd: 'zonde van die cent' of 'zonde van die stuiver'. Als het een dubbeltje of een kwartje was zei ze ‘je bent stout’ en gaf je een lik om je oren. Zoveel geld platwalsen was een grote zonde. En ze had gelijk. Ik heb nooit geleerd om met geld om te gaan. Gevolg was dat ik het later wel eens zomaar weggaf! Maar dat heeft mijn vrouw me afgeleerd. </p>
<h5>Tegels</h5>
<p>Om terug te komen op de stoute dingen. Onze tuin in de van der Hoopstraat had dringend behoefte aan een stenen plaatsje. Toevallig was de gemeente toen met de van Beuningenstraat bezig. Daar lagen dus de nieuwe stoeptegels die wij zo dringend nodig hadden. Een steentje meer of minder, dat maakt toch niet uit. Affijn, wij (mijn broer en ik) met ons zelfgemaakte karretje (vier wielen aan een brede plank) naar de van Beuningenstraat. Ik opperde: 'vier tegels dan valt het niet op'. Mijn broer: 'ja, maar dan moeten we tien keer heen en weer'. De vier tegels werden er acht. Nou, voordat we dié versjouwd hadden. Uiteindelijk lagen er veertig tegels in de tuin. Precies genoeg voor een mooi terras. Kort daarna werd er gebeld aan de voordeur. Een politieagent in vol ornaat stond daar. Hij vertelde mijn moeder dat 'iemand' hem getipt had inzake de tegels, en dat deze onmiddelijk terug moesten naar de van Beuningenstraat. Mijn moeder vertelde de agent dat ze ook niet de hele dag op ons kon letten. De agent: 'tegels terug of een bekeuring'. Mijn moeder: 'jongens breng die tegels terug anders gaat jullie spaarpot eraan'. De agent verdween. Wij brachten de tegels terug. Ik geloof de helft, toen hadden we het wel gezien. De agent hebben we gelukkig niet meer gezien.</p>
<h5>Muziek voor de tram</h5>
<p>Stoutere dingen dan boven genoemd deed je eigenlijk niet. Nou ja, we hadden nog wel eens de gewoonte om wat op de rails van lijn 10 te zetten? In het donker dan, hé. Zoals een paar oude stoelen. Als pa en moe naar een verjaardag waren. We (mijn broer en ik) stonden dan in het halletje door de brievenbus te loeren tot de tram eraan kwam. Deze stopte dan plotseling met een afgrijselijk lawaai. Dan kwam de bestuurder er uit en smeet de stoelen aan de kant in de goot. Wij lagen dan plat. Wat een lol! Dat hebben we ook eens geflikt met een oude grammofoon. Pikdonker was het. Ik de grammofoon, mijn broer met de plaat. Rennen naar het midden van de straat, de opgewonden grammofoon neergezet, plaat erop, naald in de groef en draaien met die handel. Dan met een noodgang terug, en voor de brievenbus. Toen de tram eraan kwam en stopte kwam de bestuurder naar buiten. Hij zag de spelende grammofoon, krabde zich achter de oren en keek om zich heen. Toen pakte hij het ding, zette hem in de tram en reed weer verder. Daar hadden we weinig lol van. Zo weinig dat we het niet meer gedaan hebben. (De grammofoon was overigens rijp voor de sloop.)</p>
<p>Ik moet er niet aan denken om in deze tijd nog eens zoiets te doen. Levensgevaarlijk! Maar toen reed alleen de tram en een vuiniswagen door de straat.</p>
<p>Gepubliceerd: 18 februari 2009</p>
<p>Lees ook <a href="set-2949-nl.html">de andere verhalen over de Van der Hoopstraat</a>.</p>Jan Wiebengahttp://www.geheugenvanwest.nl/id/36961942-01-01T00:00:00+02:00c1960-12-31T23:59:59+01:00cARTICLEstory2http://www.geheugenvanwest.nl/id/86932008-11-10T08:10:38+01:00Van der Hoopstraat voor 1960 (11)<p>Tramlijn 10 is de oudste elektrische tramlijn van Amsterdam. Op 14 augustus 1900 reden de eerste elektrische trams op een deel van de latere lijn 10 tussen Leidseplein en Haarlemmerplein, via de Marnixstraat.</p><p>Vanaf 1903 werden de trams van lijnnummers voorzien. De tot dan toe nummerloze lijn voerde voortaan het lijnnummer 10. Pas in 1942, na opheffing van lijn 14, reed lijn 10 vanaf de van Hallstraat. De route van lijn 10 werd in de loop der tijd verlengd, verlaten, gewijzigd, verlegd, omgeleid, samengevoegd en losgekoppeld.</p>
<p>Er zijn met de oude trams veel ongelukken gebeurd, omdat sommige kinderen en volwassenen op een (weg)rijdende tram sprongen of eraan hingen. Vandaar dat het GVB deze affiches in de tram verspreidde.<div style="position: relative;" class="ui_animateFigureCaption"><a href="http://www.geheugenvanwest.nl/8697/nl/untitled">
<img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/800/8697-313-400.png" height="400" width="313" alt="" title="" playable="1"/>
</a></div><br/>
(GVB-archief, jubileumboek ‘In grote lijnen’ 1900-2000 ca. 1935)</p>
<p>De bovenstaande informatie komt van de internetsite Wikipedia, de vrije encyclopedie. Van alle Amsterdamse tramlijnen is een beknopte geschiedenis geschreven. Maar die van tramlijn 10 interesseerde mij omdat hij door de van der Hoopstraat rijdt. Vanaf mijn geboorte in 1942 tot onze verhuizing in 1960 hoorde en zag ik deze tram door onze straat rijden. Op de rechte stukken zoevend met af en toe een tingeltje van de bel. In de scherpe bochten luid piepend en knarsend. Maar ondanks dat je lijn 10 meestal aan zag of hoorde komen werd je er voor gewaarschuwd. Als we op straat gingen spelen riep moeder altijd ‘kijk uit voor de trem.’ Officieel is het ‘tram’ maar moeders zei altijd ‘trem.’ Toch liepen regelmatig mensen tegen de tram. Of honden en katten kwamen onder het wagenstel terecht. Als de tram plotseling moest stoppen hoorde je een vreselijk lawaai waar veel mensen op af kwamen. Hij stopte niet voor niets zo plotseling! In de van der Hoopstraat zijn verschillende ongelukken gebeurd met de tram. Bijvoorbeeld het verkeersongeval in 1957 met een vrachtwagen ter hoogte van de Fannius Scholtenstraat. Dat was welliswaar geen wereldnieuws maar de buurt stond wel op zijn kop. Tramlijn 10 is wél eens wereldnieuws geweest ten tijde van de Lucky Luyk rellen. De tram is toen op 11 oktober 1982 in de van Baerlestraat in de brand gestoken. Ik weet dit uit eigen ervaring. Vanwege het geweld waren we met een ploeg het bankgebouw van Paribas aan het dichttimmeren. De brandende tram stond vlak voor de deur. Het krioelde van de pers en de brandende tram ging de hele wereld over. In de beeldbank van het stadsarchief en het krakersarchief zijn daarover nog talloze foto’s te vinden.</p>
<p>Gepubliceerd: 10 november 2008</p>
<p>Lees hier alle verhalen in: <a href="set-7776-nl.html">de rubriek over de Van der Hoopstraat</a>.</p>Jan Wiebengahttp://www.geheugenvanwest.nl/id/36961910-01-01T00:00:00+00:191982-12-31T23:59:59+01:00ARTICLEstory2http://www.geheugenvanwest.nl/id/20452006-10-10T19:21:56+02:00De rookstoel als ziekbed<p>Een beeld van wonen in de Staatsliedenbuurt eind jaren '40</p><p>Zeven dagen voor het officiële einde van de bezettingstijd werd ik in april 1945 geboren in de van der Duijnstraat 3 drie hoog, Amsterdam West. Zeven jaar heb ik daar gewoond daarna zijn wij, mijn moeder, mijn vijf jaar oudere zus en ik verhuisd naar de Haarlemmerweg nr. 49. Het huis waar ik geboren ben staat er nu niet meer. Dat is vervangen door nieuwbouw. Zoals vrijwel alle huizen in dat deel van de Staatsliedenbuurt tegen de grond is gegaan. </p>
<p>Wij woonden in een twee-kamerwoning met twee bedsteden. Een voor mijn ouders en een voor mijn zus en mij. De hoofdruimte was de kamerkeuken, daar speelde ons dagelijks leven zich af. In het midden van de kamer stond de tafel met vier stoelen waar wij aan aten en speelden. Er was een klein granieten aanrecht waar mijn moeder het eten klaar maakte en op dat aanrecht stonden 2 oliestelletjes om het eten op warm te houden en het vlees op gaar te sudderen. Ook werd de kachel gebruikt voor de maaltijd. Een gasfornuis kan ik mij niet herinneren. De bedstede in de huiskamer was de slaapplaats van mijn ouders. De WC was een aanbouwsel aan de kamerkeuken. ’s Winters was het verschrikkelijk om naar de wc te gaan want die was bij vorst altijd bevroren. Ook daar stond een oliestel in om zo lang mogelijk de afvoerpijp vorstvrij te houden. De slaapplaats van mijn zus en mij bevond zich in de ‘mooie kamer’. Door een smal gangetje vanuit de huiskamer kwam ik daar. In die ‘mooie’ kamer stond ook een z.g. rookstoel. Tegenwoordig kun je die op veel rommelmarkten vinden en voor betrekkelijk veel geld kopen. Als mijn zus of ik ziek waren mochten wij in de rookstoel uitzieken. Dat was een genot. De stoel kon helemaal plat en met de zachte kussens en een wollen deken over me heen lag ik daar dan in weggedoken. Helemaal alleen in een namaakbedje.</p>
<p>De bedstede was amper ruim genoeg om niet de hele nacht boven op mijn zus te liggen, maar we vochten wel altijd om wat meer ruimte. De afscheiding tussen de twee aan elkaar grenzende bedsteden was zo dun dat je altijd kon verstaan wat er naast je gebeurde. Toen wij weggingen, mijn vader bleef er wonen vertrokken wij naar de Haarlemmerweg 103. Een nog kleinere ruimte: een kamer met een alkoof. Een z.g halve woning. Daar woonde mijn opa. Ik ben blij dat dit soort woningbouw vervangen is.</p>
<p>Gepubliceerd: 10 mei 2006</p>Cor van Drongelenhttp://www.geheugenvanwest.nl/id/6291945-01-01T00:00:00+01:001952-12-31T23:59:59+01:00ARTICLEstory2http://www.geheugenvanwest.nl/id/78672009-11-23T11:22:38+01:00Van der Hoopstraat voor 1960 (10)<p>Enkele herinneringen komen uiteindelijk toch naar boven als je andere verhalen over de van der Hoopstraat leest. Maar met schrijven over de vroegere bewoners moet je toch voorzichtig zijn. Je wil ze met je verhaal niet meedogenloos de grond in stampen, maar ook zeer zeker niet de hemel in prijzen. Dus moet hier een tussenweg gekozen worden.</p><p>Zoals eerder beschreven gaat het hier om het laatste stuk van der Hoopstraat bij de van Halstraat. Ikzelf ben geboren op no. 111 in het huis. Boven ons op één hoog woonde de familie Rietveld. Een gezin met twee dochters, waarvan een dochter naar Italië geëmigreerd is. Zij woont nu in Asissi. Mijn ouders zaliger zijn er een paar keer naar toe geweest. Ja, hoe vér ga je met je buren! Op twee hoog woonde de familie Aalbrecht. Hij werkte in een apotheek, zodoende noemden we hem de ‘pillendraaier.’ Op drie hoog huisde de familie Luyks, geen bijzonderheden! Op no. 113 huis woonde de familie Nieman. De vrouw des huizes had één oog. Vandaar speciaal voor haar de bijnaam ‘oogie.’ Zij hadden ook een dochter met een laag decolleté. Op 113 twee hoog woonde de familie Nauta, geen bijzonderheden! Daarnaast, op no. 115 huis woonde de familie van Beeten. Zij hadden een gemeen keeshondje die me een keer gebeten heeft. Rot hond! Aan de andere kant van ons op no. 109 huis woonde de familie Prevoo. Daarna de familie Koning. Daarna een familie, waarvan we de vrouw des huizes Mien Hobbel als bijnaam gegeven hebben. Waarschijnlijk omdat ze niet helemaal recht liep! Op no. 107 huis woonde de Beer. Familie de Beer. De man was taxichauffeur. En op 107 drie hoog de familie van de Bos(ch). Mijn moeder heeft bij hen allen op de koffie gezeten? Dan om de onevenkant ‘compleet’ te maken zaten op de hoek van de van Halstraat Kist, de groenteman. Op de hoek van de Groen van Prinstererstraat Bakkerij ‘Janus,’ waar we elke ochtend voor twee kwartjes een grote zak ‘oud’ brood haalden. Naast Janus zat een vlaggenfabriek.<br/>
<div style="position: relative;" class="ui_animateFigureCaption"><a href="http://www.geheugenvanwest.nl/7869/nl/de-hoek-van-de-van-der-hoopstraat-en-de-groen-van">
<img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/296/7869-400-302.jpg" height="302" width="400" alt="De hoek van de van der Hoopstraat en de groen van Prinsterenstraat. Hier zat bakker janus." title="De hoek van de van der Hoopstraat en de groen van Prinsterenstraat. Hier zat bakker janus." playable="1"/>
</a><div class="caption clearfix"><div class="caption-wrap"><p class="title"><a title="Vergroot afbeelding - De hoek van de van der Hoopstraat en de groen van Prinsterenstraat. Hier zat bakker janus. - Geheugen van West" href="/7869/nl/de-hoek-van-de-van-der-hoopstraat-en-de-groen-van">De hoek van de van der Hoopstraat en de groen van Prinsterenstraat. Hier zat bakker janus.</a></p> <span class="caption-sep">-</span> <p class="caption-body">De hoek van de van der Hoopstraat en de groen van Prinsterenstraat. Hier zat bakker janus. <br/>
Foto: Joop Loots, 22 augustus 2008</p></div></div></div>Aan de overkant vanaf de van Halstraat op de hoek koffiehuis ‘van Hal.’ Dan, na een tijdje geheugenverlies, schuin links de familie Gerritsen. Zij hadden een ‘mandenwinkeltje.’ Zogenoemd omdat ze manden en andere gevlochten waren verkochten. Vader Gerritsen draaide voor de kinderen uit de straat zondags smiddags wel eens een film. Maar wat voor films ben ik even kwijt! Daarnaast, recht tegenover ons woonde de familie Snelting. Boven Snelting woonde ook een taxichauffeur. Zijn vrouw zat altijd door de gordijnen te gluren. Vandaar dat er per ongeluk wel eens een bal door de ruit geschopt werd? Twee huizen verder zat de melkboer. Maar die bekeek ons niet. Waarschijnlijk omdat een oom van mij, ook melkboer, onze melk, enz, bracht. Om de hoek in de Groen van Prinstererstraat zat nog Martin, een schoenmaker. Op de hoek Blees, onze onvolprezen kruidenier, daarnaast Mardi, een ijssalon. Dan Buddelmeyer, een groenteman.<br/>
<div style="position: relative;" class="ui_animateFigureCaption"><a href="http://www.geheugenvanwest.nl/7870/nl/untitled">
<img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/293/7870-400-302.jpg" height="302" width="400" alt="Van der Hoopstraat 96, hoek Groen van Prinsterenstraat: hier zat de levenmiddelenzaak van de familie Blees.
Foto: Joop Loots, 22 augustus 2008" title="Van der Hoopstraat 96, hoek Groen van Prinsterenstraat: hier zat de levenmiddelenzaak van de familie Blees.
Foto: Joop Loots, 22 augustus 2008" playable="1"/>
</a><div class="caption clearfix"><div class="caption-wrap"><p class="caption-body">Van der Hoopstraat 96, hoek Groen van Prinsterenstraat: hier zat de levenmiddelenzaak van de familie Blees.<br/>
Foto: Joop Loots, 22 augustus 2008</p></div></div></div>Aan dit illustere gezelschap denk ik soms nog wel eens met gemengde gevoelens terug. Moet ik nu zeggen dat het allemaal aardige mensen waren. Nee, sommige waren helemaal niet aardig. Het was een doorsnee stuk straat met straatruzie’s, met versierde voordeuren, met opstootjes en drumbands die de tramrails van lijn 10 volgden door de hele buurt. Een volksbuurt.</p>
<p>Gepubliceerd: 11 september 2008</p>
<p>Lees alle verhalen in de rubriek <a href="set-7776-nl.html">over de Van der Hoopstraat</a>.</p>Jan Wiebengahttp://www.geheugenvanwest.nl/id/36961942-01-01T00:00:00+02:00c1960-12-31T23:59:59+01:00cARTICLEstory2