Ruud's rondje

anyMeta 4.14.48 - Atom module 0.3.2 2012-02-09T10:07:19+01:00 http://www.geheugenvanwest.nl/feed/atom/2410/nl Ruud's rondje http://www.geheugenvanwest.nl/id/16938 2011-07-28T09:36:35+02:00 Villa Betty

Ruud's Rondje en ‘Brandende Liefde’

Het is zaterdag en we rijden stapvoets over de Overtoom. Eigenlijk rijden we altijd stapvoets over de Overtoom. Harder kan niet op deze drukke toegangsweg naar het centrum van Amsterdam. Enfin, het geeft me wel de mogelijkheid om bij de vele antiekwinkels naar binnen te gluren en te kijken of het café waar ik mijn lief ooit heb toegezongen nog bestaat (de naam wil me even niet te binnen schieten). We sukkelen langs ‘de Manege’ en ik denk aan een van de eerste jaren van mijn NMBbank-leven, toen ik in 1980 door mijn baas werd meegenomen naar een huizenveiling in de Koepelkerk aan het Singel. Mijn kennismaking met de snelle en patserige wereld van het vastgoed. Het ging om ‘villa Betty’ en een aantal ‘arbeidershuisjes’ in de Vondelstraat. Villa Betty was het enige huis in Amsterdam met eigen grond (dus geen erfpacht) en lang het eigendom van Betty von Hunteln, de ‘koningin van de Overtoom’. Een herenhuis met een grote H uit 1877 tussen de toenmalige Overtoomse Vaart en het Vondelpark. 100 jaar later (1983) dé locatie voor de film ‘Brandende Liefde’, met een hartveroverende (ook het mijne) Monique van der Ven en een waanzinnige creatie van Huub van der Lubbe als kunst- en motorvriend van Peter Jan Rens. Het pakketje panden veranderde voor 1,2 miljoen gulden van eigenaar. Bedragen waar een paar jaar geleden om werd gelachen. Destijds een kapitaal; nu een minibonus voor een ‘pied à terre’ van een middelmatige manager. <hr /> Lees <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/2410">hier meer verhalen</a> van Ruud's Rondje. Ruud van Koert http://www.geheugenvanwest.nl/id/125 ARTICLE story_new 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/16113 2011-04-12T07:11:28+02:00 Een sieraad in West

Ruud's Rondje brengt ons deze keer naar een markant gebouw in West.

‘We kunnen wel bij Edelwise gaan eten’, zei onze vriendin toen we haar en haar man uitnodigden. ‘Edelwise’. Het klonk me in eerste instantie in de oren als een of ander Oostenrijks schnitzelparadijs. ‘Nee,’ vervolgde ze, ‘het ligt aan de Postjesweg nummer 1, je weet wel, net voor de brug naar de Kinkerstraat, aan de Kostverlorenvaart. Kijk maar even op de internetsite <a href="http://www.edelamsterdam.nl.">http://www.edelamsterdam.nl.</a> Zo geadviseerd, zo gedaan, en de site zegt het volgende: EdelWise combineert een leuke sfeer, lekker eten en gezellig borrelen op een prachtige en unieke locatie middenin het historische pand ‘Het Sieraad‘. EdelWise experimenteert en onderzoekt op het gebied van eten, drinken en entertainment en is daardoor iedere maand anders. Mmm, dacht ik, weer zo’n nieuw trendy ding. Maar waar lag het nou precies. Ik ging terug in mijn geheugen en bedacht me dat het enige gebouw dat ik kende op die plek de oude ambachtschool was. Een gebouw dat ik vooral kende, omdat we, aan de Surinamestraat wonend, veel op de Baarsjes kwamen. De garage waar we onze Renault 4 F6 kochten, door ons grappend F16 genoemd, maar waarvan de eerste dag de remmen niet helemaal in orde bleken en we het rode licht bij het Surinameplein voorbijschoten. En een van de eerste Aldiwinkels in Amsterdam. Lekker eenvoudig en goedkoop voor een startend gezin met twee kinderen. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/16118/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/774/16118-400-308.png" height="308" width="400" alt="" title="Baarsjesweg 224 (voorgrond) Gezien naar (midden): Postjesweg 1, Ambachtschool; voorgrond en rechts: Kostverlorenvaart en links: Admiralengracht en brug 358"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - Baarsjesweg 224 (voorgrond) Gezien naar (midden): Postjesweg 1, Ambachtschool; voorgrond en rechts: Kostverlorenvaart en links: Admiralengracht en brug 358 - Geheugen van West" href="/page/16118/nl">Baarsjesweg 224 (voorgrond) Gezien naar (midden): Postjesweg 1, Ambachtschool; voorgrond en rechts: Kostverlorenvaart en links: Admiralengracht en brug 358</a> - Foto: Beeldbank van het Stadsarchief van Amsterdam, 21 oktober 1959 De ambachtschool werd later een vakschool voor edelsmeden en is tegenwoordig een broeinest van kennis, kunst en werken … ach natuurlijk, edelsmeden, Edelwise. Dat moest de connectie zijn en nieuwsgierig togen we er op vrijdagavond naartoe. Ik wist niet wat ik zag. Van buiten nog steeds het robuuste baksteen van de Amsterdamse School. Van binnen een overweldigende oase van veelkleurig glas, licht, water en muziek. O ja, en nog lekker eten ook. <hr /> <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/2410">Lees hier alle verhalen van Ruud's Rondje door Amsterdam.</a> Ruud van Koert http://www.geheugenvanwest.nl/id/125 ARTICLE story_new 1 http://www.geheugenvanwest.nl/id/12091 2010-04-17T14:02:26+02:00 De Chinees

Ruud's Rondje leidt ons dit keer naar een heerlijk bord met afhaaleten op schoot voor de TV.

<h4>Sin Po Wah</h4> Het is zondagmiddag, een uur of half zes. De telefoon ligt naast diverse folders gereed om wat te eten te bestellen. Ik kijk mijn lief aan en in een gezamenlijke gedachte kiezen we: Chinees. De keuze is snel gemaakt. Een Babi Pangang klein (mager) met rijst en een Mihoen Goreng Singapore (mijn favoriet). Een simpele handeling en een klein uur later knettert de brommer van de bezorger van Sin Po Wah voor de voordeur. Sin Po Wah, hoek De Clercqstraat-Elisabeth Wolffstraat, is nog steeds een beetje ónze Chinees sinds we daar in de 80-er jaren om de hoek aan de Bilderdijkkade woonden. Dus zijn we blij dat ze ook in Slotermeer bezorgen. Eten laten bezorgen, zo handig en zo ingeburgerd dat je bijna bent vergeten hoe het ooit begon. <h4>Wah DO</h4> 1967. De eerste Chinees die ik als jongetje leerde kennen was Wah Do (heette die toen al zo?) op de hoek van de Bestevaerstraat en de Jan van Galenstraat. Even googelen en…. ja hoor, hij bestaat nog steeds. Met 12 jaar was ik volgens mijn ouders oud genoeg om zelf Chinees te mogen halen. Toch een hele wandeling vanaf de Gerard Callenburgstraat. Met een wit geëmailleerde pan in een boodschappentas en de knip van mijn moeder in m’n knuist sloot ik achteraan in de rij van mensen met diverse maten pannen die gespannen op de klok keken. Zouden ze het halen voordat Sport in Beeld begon? <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/12092/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/634/12092-400-268.jpg" height="268" width="400" alt="" title="Wah Do nog steeds op de hoek van de Bestevaerstraat en de Jan van Galenstraat"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - Wah Do nog steeds op de hoek van de Bestevaerstraat en de Jan van Galenstraat - Geheugen van West" href="/page/12092/nl">Wah Do nog steeds op de hoek van de Bestevaerstraat en de Jan van Galenstraat</a> - Foto: Ruud van Koert, 28 oktober 2009 De Chinees was in mijn herinnering niet meer dan een kale witte ruimte met een paar plastic stoeltjes voor de ouderen en een toonbank met een geheimzinnig luik naar de keuken. ‘Voor vier personen bami, alstublieft’, sprak ik ingestudeerd, en zette ferm de pan op de toonbank. Mijn ouders waren altijd al meer van de bami dan van de nasi. Veel ‘exotischer’ was er ook nog niet. Bami met zo’n in heet water gekookt ‘gebakken’ ei. ‘Sambal bij?’, vroeg het meisje dat maar enkele jaren ouder was dan ik, terwijl ze de dampende pan bami voor me neerzette. Met een lichte blos op m’n wangen knikte ik van ja en sneller dan op de heenweg liep ik terug. Op naar Sport in Beeld met toen al het bord op schoot. <h4>P.S.</h4> Kon de verleiding niet weerstaan en ben toch even ter plekke bij Wah Do gaan kijken. Ze hebben inmiddels de zaak ‘uitgebreid’ met 3 tafeltjes. Voor het raam wittige gordijnen en het menu. Bami met ei: 4,20. Geen tierelantijnen. Sommige dingen veranderen niet en soms is dat goed. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/2410">Klik hier voor alle verhalen van Ruud's Rondje.</a> Ruud van Koert http://www.geheugenvanwest.nl/id/125 1967-11-01 00:00:00 y 2009-11-01 23:59:59 y ARTICLE story_new 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/11642 2009-09-03T09:21:22+02:00 Fonteintjes

Een nieuw verhaal in de rubriek 'Ruud's rondje' door Amsterdam

Het M.L. Kingpark in Amsterdam Zuid. Gek, het staat niet voluit, terwijl hij zijn naam voluit verdiend. Martin Luther King. Vorige week nog overbevolkt met tenten en Pipo-achtige caravans van De Parade. Op andere momenten in het jaar een moment van vrij zijn voor mij als ik vanuit mijn kantoor in mijn middagpauze het water, lucht en groen van Amsterdam in me opzuig. Een paar weken geleden was het gras nog gras in het park en ieder bankje had mijn bankje kunnen zijn. Ik kwam dit keer vanaf de Berlagebrugkant, langs vervallen en vervelde, maar ook protserige watervilla’s. O, had ik er maar weer een, zoals toen aan de Bilderdijkkade. Het is warm, al de hele week, en ik loop langs het nu lege kinderdagverblijf. Daar staat ie. De fontein zoals we die ooit in Amsterdam West in bijna iedere speeltuin en in bijna ieder parkje hadden. Een metalen ding, dat uit de grond leek te groeien en als een bloem aan de bovenkant opensprong. In het midden een licht ovalen bolletje waar, o wonder, zomaar koel helder water in een prettig straaltje uit omhoog borrelde. Geen overweldigende straal, maar net genoeg om onze jeugdige dorst te lessen. We hadden toen, zoals tegenwoordig iedereen, nog geen eigen flesje bronwater in iedere tas die we meenamen, of een bidon op onze met een rood racestuur getooide fietsen die daarmee ‘dus’ een racefiets was. Rondjes om de speeltuin. ‘Tour de l’Ouest’ door het Jan van Galenpark, en na iedere paar honderd meter zo’n fonteintje om de nodige kracht voor de volgende brug van de 3e categorie te kunnen beklimmen. Wielrenners in de dop met ieder zijn eigen drinkwijze. De een met z’n mond wijd open boven de straal, de ander het koele water krachtig naar binnen zuigend. Eén vriendje schepte het water met z’n hand als een kommetje naar binnen - waarschijnlijk voor de hygiëne – om me vervolgens een kleverig zuurtje aan te bieden wat te lang in zijn broekzak had gezeten. Ik buig me voorover en op mijn eigen vroegere manier slurp ik met getuite lippen het water naar binnen. Heerlijk! Gepubliceerd: 3 september 2009 Lees ook de <a href="set-2410-nl.html">andere verhalen</a> van Ruud's Rondje. Ruud van Koert http://www.geheugenvanwest.nl/id/125 1950-01-01 00:00:00 2009-12-31 23:59:59 ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/7601 2008-08-11T19:25:07+02:00 Pijltjes blazen

<h5>Een column van Ruud</h5> De ING besloot laatst in al haar wijsheid dat de afdeling waar ik werk weer terug moest verhuizen naar gebouw De Amstelpoort aan de Treublaan bij het Amstelstation. Voor mij verre van een probleem, want nu kan ik vanuit Slotermeer weer lekker met de fiets naar m’n werk. Zie ook <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/article-4192-nl.html">Oh Amsterdam, wat ben je mooi!</a>

Afgelopen juni liep ik dus door de vertrouwde draaideur en daar stond iemand van de technische dienst met uit zijn broekzak een stuk plastic elektriciteitspijp van ca. 50 cm. Mijn gedachten schoten pijlsnel terug naar mijn jeugd in de Gerard Callenburgstraat: pijltjes blazen! Mijn moeder vond het eigenlijk niet zo’n prettige variant op het buiten voetballen of cowboytje met klapperpistolen in de bosjes rond de speeltuin Sportpark de Ruyter. Maar pijltjes blazen was destijds ‘hot’ en ‘cool’ (de aanduidingen uit die periode - ca. 1967 -voor iets dat ‘in’ was kan ik me helaas niet meer voor de geest halen). Het ging daarbij vooral om de kwaliteit van het materiaal. Had je een ‘dubbelloops’ van twee buizen, liefst van verschillende lengte, met een luciferdoos ertussen geklemd, strak afgetaped voor de stevigheid? Waar waren je pijlen van gemaakt? Gewoon krantenpapier of het gladdere van de Libelle? Enfin, er was maar 1 voorwaarde voor het slagen van je missie en dat was de wijze waarop de pijl werd gedraaid. Voor de jongeren onder ons: Neem (liefst toch) een stuk krant en scheur secuur – knippen was voor watjes – repen af van ca. 30 cm. lang en ca. 7 cm. breed. Klem een uiteinde schuin tussen je duim en je wijsvinger en draai het stuk papier met steeds een paar millimeter verschuiven niet te strak om je wijsvinger. Als het papier bijna helemaal om je vinger gewikkeld is trek je het voorzichtig, maar wel resoluut naar beneden totdat je onderaan een puntje krijgt. Houd de onderkant goed vast (anders wikkelt ie weer af) en lik met flink wat spuug het uiteinde vast tot een scherpe punt. Scheur de bovenkant zo af dat het pijltje gemakkelijk, maar niet te ruim, in de pijp kan worden geschoven. Haal diep adem en blaas met kracht de pijl uit de pijp. Wij mochten van onze ouders niet naar elkaar blazen. Dat was met kwaliteitspijlen ook gevaarlijk voor de ogen. Dus richten wij onze pijlen letterlijk op andere doelen. De meeste waardering van je vriendjes of afgesproken wedstrijdpunten kon je krijgen door de pijl bij een op drie hoog op een kier van 5 cm. openstaand bovenraam naar binnen te krijgen. Dat wil zeggen als je pijl niet halverwege de buis uit elkaar rolde en bleef steken. Ik won geregeld. Gepubliceerd: 11 augustus 2008 Lees ook de <a href="set-2410-nl.html">andere verhalen</a> van Ruud's Rondje. Ruud van Koert http://www.geheugenvanwest.nl/id/125 1967-01-01 00:00:00 c 2008-12-31 23:59:59 c ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/6519 2011-06-11T09:44:26+02:00 Hoge nood

Het overkomt ons allemaal een keer. En op mijn leeftijd wat vaker. Dat je plotseling op het meest ongelegen moment ongelooflijk nodig moet plassen en er is geen café of een om de hoek wonende kennis in de buurt. Mij gebeurde het aan de rand van Slotermeer op de brug van de Burgemeester Röellstraat/Burgemeester Cramergracht.

Vroeger stonden er her en der in de stad van die ‘krullen’, de originele van ijzer en later ook in stenen uitvoering, zoals bij ons op de hoek van de Burgemeester Fockstraat/Vening Meineszlaan. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/6525/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/942/6525-400-269.jpg" height="269" width="400" alt="" title="De stenen 'krul' - Foto: Ruud van Koert, 26 maart 2008"/> </a>De stenen 'krul' - Foto: Ruud van Koert, 26 maart 2008 Je ziet ze helaas steeds minder, deze zegens voor de mannelijke mensheid die geen 75 euro wil dokken voor het ‘plantjes water geven’ in het dichtstbijzijnde groengebied, dat overigens in Slotermeer in overvloed aanwezig is. In de 80-er jaren maakten de afsluitbare, zichzelf na de boodschap volledig van binnen reinigende toiletkokers hun opmars (een soort ‘peperbussen’); eerst een gulden entree, later een euro en altijd angst dat ie al begon te reinigen terwijl je er nog op zat. Ze deden volgens mij vooral hun intrede omdat het vrouwelijke deel van de bevolking het, terecht, zat was om almaar hun plas op te moeten houden of bloot te moeten staan aan glurende blikken als ze ook van een ‘krul’ gebruik wilden maken. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/6521/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/079/6521-315-400.jpg" height="400" width="315" alt="" title="Toiletzuil Plein 40-45"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - Toiletzuil Plein 40-45 - Geheugen van West" href="/page/6521/nl">Toiletzuil Plein 40-45</a> - Toiletzuil Plein 40-45 - Foto: Ruud van Koert, 26 maart 2008 Al deze gedachten flitsten door mijn hoofd terwijl ik ‘m letterlijk geweldig stond te knijpen. Maar zoals een treffend spreekwoord zegt: ‘als de nood het hoogst is is de redding nabij’. Aan de andere kant van de brug aangekomen zie ik een grijs bordje in de vorm van een pijl met een sierlijk Frans aandoend uiteinde en een wit opschrift ‘urinoir’. Aan een kant is de ‘o’ verdwenen en ontstaat ‘urin ir’. Ik vertaal het vrij in ‘plas hier’ en volg de pijl een stenen trapje af naar onder de brug. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/6522/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/823/6522-400-269.jpg" height="269" width="400" alt="" title="Burgemeester Röellstraat/Burgemeester Cramergracht"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - Burgemeester Röellstraat/Burgemeester Cramergracht - Geheugen van West" href="/page/6522/nl">Burgemeester Röellstraat/Burgemeester Cramergracht</a> - Als de nood het hoogst is ... Foto: Ruud van Koert, 26 maart 2008 Ingenieus zijn daar twee hokjes aangebracht, van spiedende blikken langs het water afgeschermd door metalen roosters met gaten. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/6523/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/196/6523-400-269.jpg" height="269" width="400" alt="" title="Burgemeester Röellstraat/Burgemeester Cramergracht"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - Burgemeester Röellstraat/Burgemeester Cramergracht - Geheugen van West" href="/page/6523/nl">Burgemeester Röellstraat/Burgemeester Cramergracht</a> - Foto: Ruud van koert, 26 maart 2008 Automatisch kijk ik eerst toch even schichtig achterom. De muur waar ik niet tegenaan behoor te urineren is met onbegrijpelijke graffiti beklad. Geen tijd om er lang bij stil te staan. Een zucht en opgelucht vervolg ik mijn weg. Ik zei het al: een zegen. Gepubliceerd: 28 maart 2008 Lees ook de <a href="set-2410-nl.html">andere verhalen</a> van Ruud's Rondje. Ruud van Koert http://www.geheugenvanwest.nl/id/125 2008-01-01 00:00:00 c d ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/6372 2008-03-16T09:16:02+01:00 Natuurlijk Slotermeer (Ruud's Rondje)

<h5>Ruud maakt ons deze keer deelgenoot van de geneugten van een ochtendwandeling bij hem in de buurt:</h5> Tsjirrp tsjirrp, fuuwíet fuuwíet, pfioew, tri-tri. Ik kijk om me heen. Het is zaterdagochtend en ik kom net met vier geurige broodjes terug van de Marokkaanse bakker in de Burgemeester Fockstraat.

<h5>Terug in m’n tentje</h5> De winter, die pas volgens de kalender over een maand overgaat in lente, is al maanden zelf een vermomde lente en herfst tegelijk. Vannacht nog werd ons slaapkamerraam geteisterd door westelijke windstoten als aanrollende golven. Ik waande me even veertig jaar terug in m’n tentje achter de duinen bij Bloemendaal. Je ziet de zee niet, maar hoort haar wel. <h5>Spotvogel</h5> Friuut friuut, kikoe kikoe. Daar is het weer en het geluid lijkt me van hoek tot hoek, van boom tot boom te volgen. Ik kijk omhoog, tussen de kale takken doorspiedend. Niets. Vorig jaar zomer hoorde ik het voor het eerst in de buurt. Steeds ’s morgens vroeg de merels en in getal toegenomen grasparkieten overstemmend. Onmiddellijk kwam de gedachte ‘spotvogel’ in me op. Nu weer. Nog nooit gezien, maar met de enorme schat aan fluitvarianten kan ik het niet mis hebben. <h5>Stadsmens</h5> Alhoewel, bestaat ie eigenlijk wel? Ik ben ook maar een geboren en getogen stadsmens! Even Googelen en … ja hoor, daar is ie: ‘een schuwe vogel die voornamelijk in dicht struikgewas te vinden is, soms in tuinen en parken. Te herkennen aan de zeer luide, afwisselende zang.’ En verderop de bevestiging van mijn gevoel: ‘de spotvogel kan de zang van tientallen vogels imiteren.’ Hij blijkt ook een beschermde status te hebben in Nederland, omdat hij tot de gevoelige soort behoort en de populatie sterk is afgenomen. Ik kijk nogmaals omhoog. Goed zo jongen, hou je maar schuil. Ik luister wel. Gepubliceerd: 14 maart 2008 Lees ook de <a href="set-2410-nl.html">andere verhalen</a> van Ruud's Rondje. Ruud van Koert http://www.geheugenvanwest.nl/id/125 2008-01-01 00:00:00 d ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/6155 2008-02-23T08:31:57+01:00 Prachtwijk

<h5>Onderweg</h5>

Er is een film onderweg. Een film over een godsdienst. Een film over wat een door mensen bedacht opperwezen kan doen met mensen. Maar is het ook een film over ménsen? Er is ook een minister onderweg. Een minister met een missie. Een wijkopbouwwerkster op afstand. Une createuse des banlieue magnifiques. Op naar de woningbouwcorporaties! Ik ben vaak onderweg. Onderweg door mijn wijk, mijn buurt, mijn stadsdeel. Turken op nummer 3. Een oude man laat een piepklein hondje uit. Pakistani rechts en om de hoek. Groningers op nummer 7. Jan Jongbloed en Leo Driessen verderop in mijn straat. Die schuchtere Braziliaanse naast de garage van Henk. Portugese José twee blokken verder, maar voor altijd ´mijn vriend en buurman´. Een Amsterdamse GVB-er met pitbull, een grote bek en een klein hartje. Marokkanen op de andere hoek. Een oude vrouw op nummer 2. Altijd vrolijke Koreaanse Koh, in verwachting van haar tweede, zwaait vanuit haar achtertuin. Buurtbarbecues in de zomer. Samen sneeuwpoppen bouwen zolang het nog kan. Ik doorkruis de wereld Slotermeer. O, kom er eens kijken. Nu al een prachtwijk. Ik zou er een film over willen maken en opsturen aan Geert en Ella. Laat het maar aan ons over. Het is ons eigen belang. Gepubliceerd: 20 februari 2008 Lees ook de <a href="set-2410-nl.html">andere verhalen</a> van Ruud's Rondje. Ruud van Koert http://www.geheugenvanwest.nl/id/125 2007-01-01 00:00:00 c 2008-12-31 23:59:59 c ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/5839 2010-07-05T16:41:06+02:00 Speelruimte Een nieuw jaar, dus ik loop op de eerste middag van 2008 in een aarzelend zonnetje richting Sloterplas. Even het water en de bomen laten zien dat ik er nog ben. Langs de gebruikelijke route eerst wat doelloos slenterende knapen die hun overgebleven rotjes een stukje mijn richting uit gooien. Vol verwachting kijken ze me aan. Ik glimlach. Herkenbaar. Deed ik vroeger ook, hooguit met iets minder bravoure.Verder. Noordzijde. De ijzeren doeltjes op het trapveldje bij de eindhalte van tramlijn 14 en 7 blinken in de zon. Schuin tegenover ligt Watersportschool ‘De Duikelaar’. Ik denk aan Luis Suarez en de strijd tegen zijn imago. Drie jochies van een jaar of tien, hun winterjassen lastig in de weg, trappen een bal.. Hun spelletje is eenvoudig als een doorsnee training van Ajax: eentje in het doel, een ander zet van rechts voor en de derde kopt of trapt de voorzet richting goal. Ik denk aan Oranje en het EK. Twee van de drie voorzetten eindigen tegen de zijspijlen, maar de profs in de dop geven niet op. ‘Eentje halfhoog, Jordy! Goed geraakt man; pech!’ Volhouders. Een nieuwe generatie met een doel. Geef ze speelruimte. We hebben ze nodig. Gepubliceerd: 17 januari 2008 Lees ook de <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/id/2410">andere verhalen</a> van Ruud. Ruud van Koert http://www.geheugenvanwest.nl/id/125 2008-01-01 00:00:00 c d ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/4943 2008-01-17T07:44:31+01:00 Straatartiesten

Ruud blijft deze keer in zijn rondje dichtbij huis: station Sloterdijk.

Hij stond voor een van de ingangen van het station Sloterdijk en deed me denken aan Kader Abdolah, de schrijver van het prachtige boek ‘Het huis van de moskee’, dat door Idols-minnend Nederland is uitgeroepen tot het op één na beste boek uit onze literaire geschiedenis. Hetzelfde golvende zwarte haar met hier en daar een zilvergrijze streng, dezelfde ernstige blik in zijn donkervriendelijke ogen en dezelfde borstelsnor. Hij hanteerde alleen geen pen, maar een klarinet waaruit melancholieke tonen, afgewisseld met vrolijk dansende noten, het (voornamelijk) kantoorvolk begeleidden naar de saaie kantoorruimtes verderop in de stad. Dat was enkele jaren geleden. Tegenwoordig staan op die plek een batterij opdringerige jongens en meisjes inmiddels vier niet zoveel van elkaar verschillende gratis krantjes onder iedere voorbijkomende neus te duwen. Zouden ze per krantje betaald krijgen? Ik schud tijdig mijn hoofd: ‘goedemorgen, nee dank je.’ Altijd beleefd blijven heb ik mezelf beloofd. Mijn straatartiest, ik noem hem voor het gemak maar even Kader, kreeg ongeveer gelijk met het uitkomen van de eerste Metro of Spits gezelschap van een Oost Europees uitziende accordeonist en ze verhuisden naar de trappen aan de onder- en achterkant van het station, richting Belastingkantoor en Postbank (geniet nog maar even van deze historische naam, het duurt niet lang meer). Ik hoefde er niet langs, maar liep soms graag even een trapje om. De tonen weerkaatsten nog mooier tegen de betonnen pilaren om in de richting van Halfweg te vervagen. Dat was dus enkele jaren geleden. Ik zie Kader tegenwoordig niet meer, maar het aantal muziekmakers heeft zich vermenigvuldigd alsof er een drieling is geboren. Drie vrijwel gelijke orkestjes van drie vaak droevig kijkende mannen met klarinet, accordeon en soms een snaarinstrument. Het is teveel en het wordt muzakkerig. Ik verlang terug naar het treffend simpele geluid van Kader. Gepubliceerd: 26 september 2007 Lees ook de <a href="set-2410-nl.html">andere verhalen</a> van Ruud. Ruud van Koert http://www.geheugenvanwest.nl/id/125 2005-01-01 00:00:00 c 2007-12-31 23:59:59 c ARTICLE story 2