Columns

anyMeta 4.14.48 - Atom module 0.3.2 2012-02-09T10:03:58+01:00 http://www.geheugenvanwest.nl/feed/atom/2159/nl Columns http://www.geheugenvanwest.nl/id/6546 2008-04-01T23:21:37+02:00 Adios Meester Jan!

Al vaker mocht journalist Shirley Brandeis voor de Westerpost een afscheidsartikel schrijven. Leuk om te doen, want een stukje in de krant – of op internet- is altijd een aardig gebaar voor hij/zij die vertrekt. ’t Koggeschip zwaaide in februari meester Jan van Velzen uit. Adios!

<h5>Het was 1979.</h5> Maar liefst vierhonderd kandidaten waren er voor de vacature ‘een meester voor klas 5’. Jan van Velzen bleek de beste kandidaat en heeft dat predikaat nooit geschaad. Al een jaar later, in het zilveren jubileumjaar van de school, werd hij subhoofd, terwijl hij ook meester bleef, later van klas 1 (sinds de invoering van de basisschool van groep 3). Meester Jan was meer dan een meester. Letterlijk. Hij maakte binnen ’t Koggeschip een flinke carrière. Intern begeleider van 1989 tot 1994, adjunct-directeur in 1995 en directeur in 2000, sinds vier jaar als duo met Suzan Baldinger. Nu mag zij het directeurschap verder alleen dragen, want Jan gaat weg. Ver weg. Heel ver weg. Meester Jan gaat naar Spanje. Een nieuwe uitdaging ligt voor hem in Solano, vlakbij Malaga. <h5>Speed-eten</h5> En alhoewel dat de school droevig stemt, was het wel flink feest op meester Jans laatste werkdag. Zevenhonderd ballonnen werden er boven de school losgelaten. “Het was een fantastisch afscheid,” aldus meester Jan na de gedenkwaardige 21e februari. Natuurlijk had hij in de voorafgaande weken wel gemerkt dat er ‘iets’ gaande was. Iets waarover hij niets mocht weten. “Soms moest ik even de kamer uit en als ik een klas binnenkwam, raakten de kinderen in paniek.” Toch was het een geweldige verrassing: de high tea met de ouders, het ontroerende lied van de kinderen, het speed-eten met steeds iemand anders bij hem aan tafel, veel oude bekenden met anekdotes tijdens ‘Mies in de Hoofdrol’ en het mozaïekschilderij, bestaand uit foto’s van leerlingen en leraren. Meester Jan: “Het voelt enorm goed om met zoveel waardering een nieuwe stap in mijn leven te maken.” <h5>Belletje</h5> Het is duidelijk. Meester Jan was een geliefde meester. De kinderen vonden hem aardig en kregen bij hem de ruimte voor eigen inbreng. Meester Jan was zijn tijd ook ver vooruit. Al in 1983 introduceerde hij het hoekenwerk in klas 1. Hij had een manier bedacht zodat kinderen meer op eigen niveau konden gaan werken en liet kleine groepjes verspreid door de klas werken aan opdrachten. Wie herinnert zich nog het belletje, waarmee meester Jan duidelijk maakte dat het tijd was om van activiteit te wisselen. <h5>Uh</h5> Herinneringen genoeg aan deze meester, die zowel het 25-, 40- als zelfs 50-jarig bestaan van de school heeft meegemaakt. Herinneringen volop. Aan de schoolreis waarbij meester Jan moest worden afgevoerd naar de EHBO, aan de personeelsweekenden waar hij altijd van de partij was (vaak als enige man), aan zijn toneelspel als kapitein, matroos, meneer Pen (van Pluk van de Petteflet), als Jim, Jozef en zelfs als hulp-Sinterklaas. Meester Jan. De man van het stopwoordje ‘uh’. Hij behoort tot het meubilair. Maar ook meubels gaan soms uit een interieur, hoe goed ze ook passen en hoe lekker ze ook nog zitten. De leerlingen en collega’s kunnen nog maar één ding zeggen: Juan, muchas gracias, adios! Gepubliceerd: 1 april 2008 Lees ook <a href="set-2159-nl.html">de andere verhalen van Shirley</a>. Shirley Brandeis http://www.geheugenvanwest.nl/id/214 1979-01-01 00:00:00 c 2008-12-31 23:59:59 c ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/6268 2010-03-25T08:51:24+01:00 Hup Dobbebuurt, hup!

Je bent journalist en ook bewoner. Soms zijn deze twee zaken moeilijk te scheiden. De verpaupering van de Dobbebuurt gaat journalist Shirley Brandeis, getogen aldaar, dan ook aan het hart. In haar werk spoort ze het stadsdeel aan de buurt schoon te maken. Hier spreekt ze tot de bewoners zelf.

Wethouder Tys de Ruijter moet een punthoofd van me krijgen. Al jaren bestook ik het stadsdeel via de Westerpost met artikelen over de schoonheid (of beter gezegd; het gebrek daaraan) van buurt 2, de wijk rondom de Theodorus Dobbestraat. Ook per mail en telefoon neem ik regelmatig contact op met het stadsdeel om een verloederingshoekje te melden of op foto’s een minivuilnisbelt te tonen. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/6270/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/030/6270-400-300.jpg" height="300" width="400" alt="" title="Theo"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - Theo - Geheugen van West" href="/page/6270/nl">Theo</a> - Theo de buurtverzorger. Foto: Shirley Brandeis Vroeger was het beter en dat klopt. Vroeger hadden we Theo de Buurtverzorger, een mannetje in dienst van het stadsdeel dat de buurt meer dan gewenst (door hoger hand) schoon hield. Dagelijks en tot in de puntjes/bosjes. Theo verdween uit beeld en elke keer als ik zijn naam laat vallen zucht het stadsdeel. Theo zal niet terugkomen en we moeten het doen met wat we nu hebben. Dat is te weinig. Zeker de laatste maanden erger ik me enorm aan het zwerfvuil, de veel te volle containers, het vuil wat zich ernaast ophoopt en de troep die de veegploeg achterlaat na gedane zaken. Gelukkig zitten ze daar momenteel niet stil. De eerste zaterdag van deze maand ontwaarde ik de wethouder zelf op straat. Een heel blik stadsdeelmedewerkers was opengetrokken om die dag bewoners aan te spreken over de herinrichting van de openbare ruimte in hun buurt. Men sprak over meer dan alleen vuil. Ook parkeren en speelruimte zijn knelpunten. De eerste dinsdag van deze maand kreeg men weer bezoek, dit keer van de Buurtvoorlichters. Deze mensen vertelden alles over zwerfvuil, hoe dat te voorkomen, hoe men het eigen vuil moet aanbieden en wat de consequenties zijn van onjuist vuil dumpen. De Dobbebuurt lijkt verwaarloosd, maar wordt dat dus niet. Er wordt vanuit het stadsdeel hard gewerkt om de buurt schoon en mooi te krijgen. Maar daarmee zijn we er niet. Immers, de buurt raakt vervuild omdat we (bewoners en ondernemers) daar zelf niet meewerken aan het onderhoud. Dus hier eens een noodkreet naar u, bewoner en winkelier. In elke buurt natuurlijk, maar bent u Dobbebewoner, help me. Gooi geen vuil op straat, gooi het vuil waar het mag weg en zet het grof vuil neer wanneer het mag. Hup, we kunnen het. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/6271/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/325/6271-400-300.jpg" height="300" width="400" alt="" title="Buurt 10 in de bloemetjes"/> </a><a title="Vergroot afbeelding - Buurt 10 in de bloemetjes - Geheugen van West" href="/page/6271/nl">Buurt 10 in de bloemetjes</a> - Foto: Shirley Brandeis, 7 februari 2008 Bewoners van buurt 10, iets verderop, kregen onlangs een bloemetje omdat zij in Amsterdams schoonste buurt wonen en zich inspannen om die titel te houden. Dat moeten wij in de Dobbebuurt ook kunnen! Gepubliceerd: 2 maart 2008 Lees ook de <a href="set-2159-nl.html">andere columns van Shirley</a>. Shirley Brandeis http://www.geheugenvanwest.nl/id/214 2008-01-01 00:00:00 c d ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/5953 2008-01-31T23:18:31+01:00 Inburgeren in Nieuw West

Met al die verschillende nationaliteiten en vele medebewoners die inburgeren, is het wellicht ook eens interessant te ondergaan wat dat nu is, inburgeren. Journaliste Shirley Brandeis schoof aan bij de Inburgeringscursus Andersom en spreekt nu een aardig woordje Marokkaans.

Waar Marokko ligt, dat weet ik wel. Opgelet op de lagere school en tien jaar geleden een weeklang de Nederlandse winterse kou verruild voor een aangenaam klimaat in Marrakech. En alhoewel ik in de buurt vrijwel dagelijks om me heen Marokkaans hoor praten, versta ik er geen moer van. Vreemd, want als ik enige weken in Italië ben, pak ik altijd wel een woordje of wat op en spreek ik binnen de kortste keren de basiszinnen die mij het mogelijk maken een broodje te bestellen en te vragen waar de toiletten in de betreffende gelegenheid zich bevinden. Zo niet met het Marokkaans, waarmee ik al meteen de basisfout maak, want het Marokkaans is niet één taal, vertelt onze cursusdocent Sarra mij en de andere deelnemers van de cursus Inburgering Andersom op de maandagavond in multifunctioneelcentrum De Serre in Osdorp. Sarra legt uit dat we hier Klassiek Arabisch gaan leren, welke talen er nog meer in Marokko worden gesproken (aha, Berbers is geen dialect, maar een taal op zich), hoe het alfabet is samengesteld (uit maar liefst 28 letters) en vertelt iets over geografie en klimaat. Hart van Osdorp heeft deze cursus, die in januari en deels in februari tegelijkertijd ook over de Turkse taal en cultuur werd gegeven, opgezet en komt daar na grondig onderzoek toe om zo bewoners dichter bij elkaar te brengen. En dat lukt. Want de meeste cursisten zijn niet alleen nieuwsgierig naar hun Marokkaanse of Turkse buur, maar lijkt het ook leuk deze in eigen taal toe te spreken, al is het maar een bescheiden ‘goedemorgen’. Ook zijn sommigen door idealen of boosheid gedreven, zoals Frits uit Bos en Lommer: “Mijn buurtgenoten zijn hartstikke lieve mensen. Ik baal dan ook van de negatieve berichtgeving in de media. Door deze cursus wil ik wel eens beleven hoe het is om in een vreemd land taal en cultuur te leren.” Ik heb niet de gehele cursus gevolgd - andere cursus te volgen op de maandag - maar mocht één les aanwezig zijn als journalist. Toch heb ik in twee uur tijd al heel wat opgestoken. Ana La atakalamoe Al-Arabia. Jammer dat ik niet beide cursussen kon volgen, maar organisator Ferdinand Ploegman heeft beloofd dat de cursus nogmaals zal worden gehouden. Wie zich dan wil aanmelden of na de Marokkaanse lessen ook wil weten hoe je in het Turks een kop koffie besteld en de ins en outs van de Turkse cultuur wil leren, kan zich vast aanmelden: <a href="mailto:info@hartvanosdorp.nl">info [at] hartvanosdorp.nl</a> of bellen naar 020-3314254. Gepubliceerd : 1 februari 2008 Lees ook <a href="set-2159-nl.html">de andere columns van Shirley</a>. Shirley Brandeis http://www.geheugenvanwest.nl/id/214 2008-01-01 00:00:00 c d ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/5759 2008-01-02T15:25:11+01:00 Gelukkig nieuwjaar en de beste wensen

<h5>Aan het begin van het nieuwe jaar wens je elkaar het beste. Wat dat is voor Nieuw West vertelt lokaal journalist Shirley Brandeis hieronder puntsgewijs.</h5>

<h5>Ik wens:</h5> - dat ik veel mensen mag interviewen vanwege hun honderdste verjaardag - dat het Gerbrandypark mooi(er) wordt - dat er in februari weer de tentoonstelling Kleinschalig in de Molen van Sloten wordt gehouden - dat heel veel vrouwen in 2008 empoweren - dat nog meer mannen dat ook doen - dat veel gouden bruidsparen die ik in 1998 heb geïnterviewd hun zestigste huwelijksdag vieren (en dat ik daar bij mag zijn) - dat buurt 3 in de late lente weer een leuk en buurtbindend feest organiseert op het grasveld - dat het een beetje opschiet met de bouw van het Comenius Lyceum - dat Vrouwendag, Voorleesweek en Boomfeestdag weer gevierd worden - dat er veel nieuwbouw wordt opgeleverd - dat de bewoners die vanwege sloop moeten verhuizen een woning naar wens vinden - dat de plannenmakers heel goed rekening houden met de huidige bewoners - dat de markt op Tussen Meer in de top tien van beste markten van Nederland blijft - dat de hangganzen de bewoners niet erg hinderen - dat er weer een Summercamp, Waterval en Timmerweide wordt gehouden - dat nog meer vrijwilligers zich aanmelden bij het Gast-Huis, Van Harte Resto, het Dierenasiel en alle andere organisaties die het nodig hebben - dat er in de zomer weer een Beach Club komt aan de Oostoever van de Sloterplas - en dat de bezoekers van Het Geheugen van West een goed jaar hebben (en de Westerpost en deze website geregeld lezen) <h5>Shirley Brandeis</h5> Gepubliceerd: 31 december 2007 Lees ook <a href="set-2159-nl.html">de andere verhalen van Shirley</a>. Shirley Brandeis http://www.geheugenvanwest.nl/id/214 2007-01-01 00:00:00 c 2008-12-31 23:59:59 c ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/5546 2007-12-01T09:32:50+01:00 O dennenboom, o dennenboom

Als journalist van heel Nieuw West mag en wil Shirley Brandeis geen enkel stadsdeel bevoordelen. Maar goed, getogen in Slotermeer, daar kun je niet veel aan veranderen. Echter, het leukste decembernieuws komt elk jaar toch weer uit Osdorp. Bewoners laten Osdorp dan stralen en dingen mee naar de mooiste kerstversiering van de buurt.

Het is een feestje. Een opdracht (het blijft werk) met een behoorlijk schoolreisjesgevoel. ‘Laat Osdorp stralen’ heet de jaarlijks terugkerende wedstrijd waarbij een select groepje wethouders, raadsleden, ambtenaren en de Westerpost letterlijk en figuurlijk goedgemutst de bus instappen. Van tevoren kunnen bewoners zich opgeven. Wie denkt de mooiste of origineelste kerstversiering te hebben en van een wedstrijdje houdt, doet mee. Elk jaar staan we een avond lang elke tien minuten voor een andere deur of in een andere woonkamer. Tussendoor liedjes zingend en puberkeet trappend in de bus (hulde aan de chauffeur). U begrijpt dat alles wat daar gebeurt off the record is en daar houd ik me ook nu aan. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/5548/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/558/5548-400-300.jpg" height="300" width="400" alt="" title="Uitbundige versiering binnen. Foto: Shirley Brandeis, december 2006"/> </a>Uitbundige versiering binnen. Foto: Shirley Brandeis, december 2006Het is ontzettend leuk om te zien met hoeveel liefde en zorg mensen hun woning binnen en/of buiten hebben versierd in december. Van uitbundig tot miniem (en toch mooi), van bont tot eenkleurig. Elk jaar ontdekken we ook een trend. Het ene jaar zijn de klimmende kerstmannen erg in, het andere jaar ontwaren we veel landschappen-onder-de-boom. In 2005 waren de kerstherten duidelijk in de aanbieding. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/5549/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/685/5549-400-300.jpg" height="300" width="400" alt="" title="Toepasselijke versiering buiten. Foto: Shirley Brandeis, december 2007"/> </a>Toepasselijke versiering buiten. Foto: Shirley Brandeis, december 2007De jury laat zich overigens niet omkopen, al is het lekker om getrakteerd te worden op een oliebol of appelflap. Maar we kijken toch echt naar de versiering. Opperjurylid Martje Postma – erg goed in het over muurtjes klimmen om in tuinen te gluren – is vanuit haar functie als wethouder erg dol op samenwerking. En is dus elk jaar weer blij als we een rijtje huizen of woonwagens in vol kerstornaat tegenkomen. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/5550/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/800/5550-400-300.jpg" height="300" width="400" alt="" title="Een van de winnaars krijgt prijs van het jongste kerstjurylid. Foto: Shirley Brandeis, december 2007"/> </a>Een van de winnaars krijgt prijs van het jongste kerstjurylid. Foto: Shirley Brandeis, december 2007Het jureren is een lastige taak. Elke versiering is mooi, omdat het met liefde en aandacht is opgebracht. Uiteindelijk komen er daarom altijd meer winnaars naar voren. Een hele ceremonie op het stadsdeelkantoor aan het eind van de avond maakt het feest voor ons en de deelnemers aan de wedstrijd compleet. Drankje, blokje kaas en cadeaubonnen vloeien rijkelijk. Ik kan de andere stadsdelen dit evenement van harte aanbevelen. Maar graag de data op elkaar afstemmen, zodat ik met elk uitje mee kan. Gepubliceerd : 1 december 2007 Lees ook <a href="set-2159-nl.html">de andere columns van Shirley</a>. Shirley Brandeis http://www.geheugenvanwest.nl/id/214 2006-01-01 00:00:00 c 2007-12-31 23:59:59 c ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/5337 2007-11-01T09:29:15+01:00 Ludieke acties

Bij vrijwel elke opening, vernieuwing of start van iets in Nieuw West worden partytenten opgezet, hapjes klaar gezet en drankjes ingeschonken. Bobo’s, omwonenden, toekomstig betrokkenen en pers komen samen om een mijlpaal – eerste, hoogste, laatste paal – te vieren. Vaker helaas met saaie praat en applausjes. Heel soms zat er wel een creatieve geest achter de happening en krijgen we ook nog echt wat leuks te zien!

<h5>Abseilen</h5> De wethouder die van het zojuist opgeleverde flatgebouw abseilt. Ik denk dat dat in ruim tien jaar Westerpost de meest originele actie van een dagelijks bestuurder was (Onno Peer, Finisterre in Slotervaart, oktober 1999). Hé, zegt nu huidig dagelijks bestuurder Tys de Ruijter (Geuzenveld/Slotermeer) die nog niet zo lang geleden op Adventure Parc een heel stuk naar boven klom en weer naar beneden sjeesde. Ja, meneer de Ruijter, ook dat was heel gewaagd en deze ludieke acties maken mij als journalist blij. Levert altijd leuke plaatjes op en ook het artikel – meestal saai: ‘Vorige week dinsdag opende blablabla’ – wordt er leuker door. Maar verder kom ik helaas te weinig ludieke acties tegen in mijn werk. En dan heb ik het over ‘geslaagde’ ludieke acties (soms is het tenenkrommend, denkend aan het admiralen-optreden van een wethouder in Bos en Lommer bij een publiek van vijf mensen en een hond). En begrijp me niet verkeerd: ik heb het over de artikelen die ik schrijf rondom openingen, hoogste punten of opleveringen. Ik verwacht dus geen gestunt van een jubilerende slager, een gouden bruidspaar of tijdens serieuze (politieke) zaken. Even resumerend en hopelijk prikkelend. De leukste en/of origineelste acties die ik mij nog kan herinneren zijn naast de hierboven genoemde sprongen ook het ijsblok dat burgemeester Job Cohen en Far West-directeur Jacques Thielen wegsneden voor de opening van de Nieuwe Akbar (november 2006). Origineel en leuke foto. En niet te vergeten: de per fiets vergaderende wethouders van Geuzenveld/Slotermeer vorig jaar tijdens de Week van de Vooruitgang. Bloedserieus werden op een hele grote fiets – waar we rondom op zaten en allemaal meetrapten om vooruit te gaan – de agendapunten doorgenomen. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/5339/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/295/5339-400-300.jpg" height="300" width="400" alt="" title="Drie wethouders in het fietscafé. Foto: Shirley Brandeis"/> </a>Drie wethouders in het fietscafé. Foto: Shirley Brandeis <h5>Altijd goed</h5> Altijd goed zijn ook: kinderen die een kunstje of dansje doen, Bekende Nederlanders (Johan Cruijff opent eigen Cruijffveldje in Bos en Lommer; Margreet Dolman heb ik ook al twee keer mogen zien bij een feestje), wethouders die hun sportieve kant laten zien, de vuurspuwer tijdens het Rembrandparkfestival in 2006 (leverde een geweldige foto op, al zat het spuug op mijn jas), de dansende wethouder (Tys de Ruijter), de plaatsing van het dak op nieuwbouw Parkrand (technisch spectaculair), de aanloopnemende wethouder die door een gordijn moet springen om een tentoonstelling te openen (Jeroen Broeders onlangs in Bos en Lommer) en de zeer komische toespraken, die zijn er zelden, maar als er flinke kwinkslagen in zitten en niet teveel bedankjes aan meneer Zus en mevrouw Zo, graag! Beste voorbeeld hierin was de opening van het Bevalcentrum begin dit jaar in het Sint Lucas Andreas Ziekenhuis. Tenen krulden zich op bij het aanhoren van de speech van een bobo. Meneer stuntelde, hakkelde, kon niet omgaan met de beamer. Een acteur, stelden we na enkele minuten opgelucht vast. Maar gut, wat geloofde ik het minstens drie minutenlang! Chapeau. <h5>Lintje</h5> Saaie voorbeelden in overvloed: druk op de knop (Hester Maij wijdt verlichting Oostoever in), lintje doorknippen (Job Cohen en Miep van Diggelen openen vernieuwde winkelcentrum Plein ’40-’45 in 2000 of onlangs nog: Jacques Thielen en wethouder Piet Dikken openen nieuwbouw Kwadrant), ballonnen oplaten (weer Job Cohen laatst bij opening nieuwbouw Parkrand; die man moet die ballonnen toch ook zat zijn) en helemaal oubollig en niet origineel is het symbolisch slaan van de eerste paal door een groepje bobo’s en minstens één toekomstige bewoner. Dreun die paal er dan echt in, denk ik dan. Dat levert nog wat lawaai en stofwolken op. Leuk voor de foto. Ergste van het ergste – zat er dan echt geen creatieve geest aan de marketingtafel? – is de ‘vlag onthult een bord’-actie. Teveel voorbeelden om op te noemen. Gaap. Ik wil actie, humor, kleuren, spanning en een leuk verhaal! Help mij. Gepubliceerd: 1 november 2007 Lees ook <a href="set-2159-nl.html">de andere columns van Shirley</a> Shirley Brandeis http://www.geheugenvanwest.nl/id/214 2007-01-01 00:00:00 c d ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/4968 2007-09-28T22:12:12+02:00 Èh, West

Je bent promotor van de buurt of niet. Shirley Brandeis laat tijdens al haar werkzaamheden menig (oud-)bewoner en buitenstaander zien wat er zo mooi is aan het westelijk deel van Amsterdam. De oorsprong van deze drang zal hebben gelegen in een opmerking die ze ruim twintig jaar geleden hoorde.

Toen mijn grootouders, geboren en getogen in Amsterdam-Oost, in 1984 naar Slotermeer zouden verhuizen, was een van de reacties van hun buurtgenoten: èh, West. We hebben er hartelijk om gelachen en die uitdrukking is in onze familie nu gevleugeld. Mijn grootouders hebben nog tot aan hun dood in 2000 respectievelijk 2001 prima in (èh) West gewoond, alhoewel ze de slager in de Oosterparkbuurt altijd trouw zijn gebleven. Zij zijn er niet meer, maar nog vaak zeggen mijn ouders en ik ‘èh West’ tegen elkaar als we ergens in de buurt zijn, vooral als we het juist erg naar ons zin hebben. Want wij weten dat (èh) West een heerlijke buurt is of, voor de sceptici onder ons, kan zijn. Zoals ik wel vaker schrijf: op een grauwe dag moet je hier niet rondlopen. Dan is het nergens echt mooi (behalve op Texel, maar dat terzijde). Ik probeer in mijn werk – voor de kranten, de klas en tijdens rondleidingen – mensen het (èh) West te laten zien zoals ze die zouden moeten zien: van de zonnige kant. Wat een mazzel had ik in september 2004. Op verzoek van een echtpaar dat vaak van hun voormalige buren in de Jordaan moest horen ‘èh West’, hield ik voor al hun vrienden en ex-buren een rondleiding. De zon scheen die dag. En daar gingen we op pad: ja, mooie boom, mooi carillon, mooie gracht, maar toen die Sloterplas! Kabbelend en met de mooiste zonnestralen alsof ie wist: dit laatste zetje hebben mensen nodig om de schoonheid van de buurt rondom dit water te zien. Bedankt, zei ik in gedachte tegen ‘iets’. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/4971/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/346/4971-400-271.jpg" height="271" width="400" alt="" title="Rondleiding door Shirley (met spreektoeter) met achter haar de Sloterplas."/> </a>Rondleiding door Shirley (met spreektoeter) met achter haar de Sloterplas.En zo zijn er meer momenten dat we ‘èh West’ tegen elkaar zeggen. Momenten dat je echt houdt van deze buurt. Zoals eind augustus tijdens Waterval. Een broodje etend aan de plas, ondertussen genietend van muziek, vermaak of elkaar, afsluitend met een knallend vuurwerk. Of het buurtfeest begin september in buurt 3, gegeven door het creatieve, betrokken stel Irene Kopp en Theo Haring, die hun galerie officieel openden en er een echt straatfeest aankoppelden, waarvoor alle omwonenden en meer waren uitgenodigd, met onbeperkt eten, drinken en muziek. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/4972/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/267/4972-400-301.jpg" height="301" width="400" alt="" title="Opening Studio-Galerie DIT op zaterdag 1 september 2007. Foto: Shirley Brandeis"/> </a>Opening Studio-Galerie DIT op zaterdag 1 september 2007. Foto: Shirley Brandeis <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/4973/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/816/4973-400-301.jpg" height="301" width="400" alt="" title="Vaartocht augustus 2007. Foto: Shirley Brandeis"/> </a>Vaartocht augustus 2007. Foto: Shirley Brandeis Of die vaartocht over de Sloterplas, gratis door het stadsdeel aangeboden elke vrijdagavond gedurende de hele zomer. En zo kan ik nog heel lang doorgaan. Maar inmiddels bent u overtuigd of bent u mij zat. Geeft niets, ik heb mijn plicht weer gedaan. De buurt gepromoot. ‘Ha, West’ klinkt toch beter! Lees ook de andere <a href="set-2159-nl.html">columns</a> van Shirley Brandeis. Gepubliceerd: 30 september 2007 Shirley Brandeis http://www.geheugenvanwest.nl/id/214 1984-01-01 00:00:00 c 2007-12-31 23:59:59 c ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/4799 2010-03-25T08:50:10+01:00 De geur van vroeger

Haar grootste wens is terug in de tijd te kunnen gaan. Erbij zijn op de dag dat Koningin Juliana tuinstad Slotermeer officieel opent. De wijk bekijken in de jaren vijftig. Of zelfs nog in de jaren zeventig, toen ze er opgroeide. Dat kan niet. Maar terug in de tijd reizen in gedachte, dat kan wel.

Ik ben geen pionier in Slotermeer, kwam er ‘pas’ in 1976 wonen, maar tijdens de open dag eind vorige maand op schooltuincomplex de Ridderbostuin merkte ik dat ik inmiddels toch wel heel wat decennia herinneringen in dit stadsdeel heb liggen. Wandelend op de schooltuin, al is het complex inmiddels totaal vernieuwd, gingen er heel wat zogenoemde luikjes open. Mede ook omdat nog altijd dezelfde meester Sjef er is. Als schooltuinleerling verdachten we hem ervan stiekem onkruid in onze tuintjes te leggen tijdens zijn controle of we wel netjes waren. Meester Sjef was een strenge meester, vonden we. Maar dat was niet erg, want we gingen heel graag naar zijn les en het leuke is dat die grote man van toen mij nu recht in de ogen kijkt als ik hem tegenkom. Kleine kinderen worden groot. De geur van vroeger was wat ik vorige week rook op de Ridderbostuin, al is geen enkele steen of stukje aarde meer hetzelfde als in 1982. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/4801/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/495/4801-400-300.jpg" height="300" width="400" alt="" title="Ridderbostuin anno 2007. Foto: Shirley Brandeis"/> </a>Ridderbostuin anno 2007. Foto: Shirley BrandeisMaar veel in de buurt is nog wel hetzelfde of lijkt hetzelfde. Als ik door de Theodorus Dobbestraat loop, zie ik onder de grote poorten de stangen waar tussendoor mijn vriendinnen en ik vroeger ‘koppeltje doken’. Pas als de duikeling een heftige klap tegen het voorhoofd als gevolg had, wist je dat je te groot werd voor deze ‘speelrekken’. De echte speelrekken lagen op het pleintje achter speelgoedwinkel Presto, op het Jan Postmahof. Echte ouderwetse koepels en beugels, waar je minstens tot aan de puberteit je gang kon gaan. Een enorme chloorlucht drong tot op het plein door, want onder het toenmalige bankgebouw zat de zwemclub, waar een toen ook al zo streng kijkende meester – Jim genaamd – je commandeerde tot je je A-diploma had. <a href="http://www.geheugenvanwest.nl/page/4802/nl"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/lvrq/image/291/4802-400-285.jpg" height="285" width="400" alt="" title="Zwemles 1979"/> </a>Zwemles 1979Ik denk dat het strenge ‘m bij deze en de eerdere meester aan de baard lag, want het is nu achteraf meer een gevoel dat ze streng waren dan dat ik echt een akkefietje met ze heb meegemaakt. Ook meester Jim is nu ik hem als volwassene bekijk een vrolijke man die goed met kinderen om kan gaan. De grens van mijn wijk was aan de ene kant V&D en de andere kant Strijk, waar je van de meneer en mevrouw een bananensnoepje kreeg, wat je oppeuzelde terwijl je alle Ajax-posters aan de muur van hun kaaswinkel bekeek. Ernaast had je nog een slijter, dat was dan echt wel de uiterste grens en ook nog onder begeleiding. Ik zou er veel voor over hebben om nog eens in de jaren zeventig over de Vlugtlaan te lopen. Langs Friedel, een in mijn herinnering hele grote, vooral diepe speelgoedwinkel. Langs de drogist op de hoek, met al die glazen bakken snoepjes; waar je onsjes drop in een zakje kon laten doen. Langs Zuidervaart, waar je van de oude mevrouw bij de kassa een dropje uit een rolletje (ik proef het nu nog) kreeg en waar de geur van een supermarkt hing. Langs Klein, Cortifoon en Matto… Ik ruik de schoensmeer. Gepubliceerd: 1 september 2007 Lees ook de <a href="set-2159-nl.html">andere columns</a> van Shirley Brandeis. Shirley Brandeis http://www.geheugenvanwest.nl/id/214 1976-01-01 00:00:00 c 2007-12-31 23:59:59 c ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/4652 2010-10-07T16:15:15+02:00 Het leven is een feest

De natste julimaand sinds vijfenzestig jaar, inclusief windhozen en zomerstormen. Komkommertijd, dus weinig nieuws. En nog meer: een lekke band, uitverkochte rucola-sla bij Albert Heijn, een gebroken nagel vlak voor je trouwdag… Het leven zit soms niet mee. Maar wie de honderdjarige Nel Dix hoort praten, durft niet meer te klagen. “Het leven is een feest!”

Ze is een beetje uniek omdat ze slechts één van de 1400 mensen in Nederland is die honderd jaar of ouder is. Ze is erg uniek omdat ze nooit klaagt. Niet tijdens het uurtje dat ik op haar verjaardag was, niet tijdens haar – toch niet altijd soepel verlopen – leven, beaamt haar familie. “Moeder is een heel tevreden mens, ” aldus de kinderen. Een optimist en dat zal hebben bijgedragen aan haar hoge leeftijd. Tegenslag heeft ze gekend, maar zelfs na honderd verjaardagen klaagt ze niet. Alles is leuk. Het leven is een feest, schreef ze ooit op. En ook: ik ben mijn eigen psychiater. “Je hebt het niet in de hand. Gewoon doorgaan met ademhalen,” is haar antwoord als ik dat recept wil weten. Het recept om zo oud, zo vrolijk oud te worden. Nou vooruit, een tip: zingen. Wat dan? “Bekende wijsjes,” antwoordt Nel. “Ook als ik alleen ben, zing ik.” Op haar verjaardag straalt ze. “Honderd jaar. Dat ik dit mag meemaken!” Nee, ze heeft nooit gedacht deze hoge leeftijd te bereiken, ook al was ze nooit ziek en slikt ze ook nu nog geen enkel medicijn. Ach ja, ze ziet niet meer zo goed. En twee keer brak ze een pols. Maar toen was ze een stuk jonger. Met tachtig sprong ze nog op de fiets om boodschappen te doen. Toen brak ze tijdens een val een pols. Ook een val van het aanrecht (om de ramen te lappen) bracht wat ongemak mee. Maar Nel Dix hoor je niet klagen. Nel Dix kwam in 1958 met haar gezin als pionier naar de nieuwe wijk Geuzenveld, de Colijnstraat. “Ik kwam in weelde terecht. Een woning met eigen douche, een lavet en een tuin!” De woning is inmiddels gesloopt; nieuwbouw Parkrand staat er nu. De vriendschap met de buurvrouw aldaar ging voort. Toen Nel begin jaren negentig in het A.H. Gerhardhuis ging wonen, woonde ze weer praktisch naast buurvrouw Mies EggBrouwer, inmiddels ook weduwe. Ze blijft vrolijk, al is veel niet meer. De buurvrouw is in 2005 overleden, ze heeft een rollator nodig om zich voort te bewegen, de foto’s van vroeger zijn vaag voor haar. En toch is het leven een feest. Bij Nel Dix is het glas altijd half vol. Gepubliceerd: 31 juli 2007 Alle collumns van Shirley staan <a href="set-2159-nl.html">hier</a> bij elkaar. Shirley Brandeis http://www.geheugenvanwest.nl/id/214 1958-01-01 00:00:00 c 2007-12-31 23:59:59 c ARTICLE story 2 http://www.geheugenvanwest.nl/id/4522 2007-07-16T18:12:19+02:00 Wij willen onze speeltuin terug!

Als lokaal journalist draag je niks bij aan het tegengaan van wereldleed, het verdwijnen van het regenwoud of aan het stop zetten van een oorlog. Wat je wel kunt doen is lokaal leed aankaarten en hopen dat dat bijdraagt aan een oplossing. Als Westerpost-journalist kwam ik dan ook graag op voor de kinderen rond de Gilles Steltmanstraat. Het stadsdeel heeft inmiddels beloofd iets eraan te doen. - Shirley Brandeis -

'Opeens was ie weg. Zomaar. Zonder aankondiging. De wipwap, weg. De glijbaan, weg. De zandbak, weg. Het klimrek, weg.' Waar moeten de kinderen uit de omgeving van de Gilles Steltmanstraat nu spelen? De 4-jarige Amy en Chantal schakelden pers en politici in. 'We vinden het zielig van onze speeltuin.' Ze vinden het niet leuk. Dat is duidelijk. De gezichtjes van de kleuters staan op onweer, totdat Amy's moeder Yvonne met de koekjes - Dat zijn opa Jopie-koekjes! - langsgaat. Maar al snel zijn ze weer terug in hun verdriet. 'We gaan vanavond naar de meneren van het stadsdeel, he,' stelt Amy's vader Ton de buurmeisjes gerust. Die moeten de dames maar eens uitleggen waarom de speeltuin pal achter hun huis zomaar is verdwenen. Hun speeltuin. De plek waar de ouders elkaar ontmoeten, kortom een plek die bijdraagt aan de door het stadsdeel en een ieder zo gewenste sociale cohesie. Kale vlakte En het was zo'n mooie speeltuin. Je hoefde niet eens de voordeur door. Zo via het tuinpad was je er al. Ze speelden er vaak. Er stond ook een bankje voor de ouders en er was een prullenbak. Nu is het een kale vlakte en wordt er een trapveldje voor de lastige/oudere- jeugd gemaakt om hen rustiger en op een plek te houden. De dames zijn nog niet bekomen van de schrik. Amy: 'We gingen gewoon ernaartoe en toen waren de zandbak en het klimrek weg. En de volgende dag de rest!' Chantal knikt: 'Weg. Helemaal weg.' Er lagen alleen nog wat bergen aarde en een heleboel zakken. Ton: 'Ze kwamen de keuken binnenstormen en riepen dat ik mee moest komen. Ik wist niet wat ik zag.' Het duo-raadslid was niet eens op de hoogte van deze veranderingen. Hij is er zelf verbaasd over. 'Anders had ik wel actie ondernomen.' Dezelfde middag lag er een brief van het stadsdeel op de mat. Er was geklaagd door bewoners over lastige jongeren en nu werd er een trapveldje gebouwd. De bewoners waren ingelicht, meldde de brief. Ton maakte een rondje door de wijk. Geen enkele buurman of buurvrouw die hij aansprak wist ervan. Chantals moeder Angelique: 'Ik wist helemaal van niets!' Een trapveldje dus. Amy kijkt beteuterd. 'Ik wil niet voetballen.' Ze mailde de griffie van het stadsdeel dat ze het er niet mee eens is. En met haar al haar vriendjes en vriendinnetjes. Wens Vorige week donderdagavond werd door het stadsdeel, die in een vervolgbrief schreef dat het haar spijt dat niet alle bewoners zijn ingelicht en dat er samen met de buurt naar een oplossing zal worden gezocht, snel een bewonersavond gehouden. 'Het stadsdeel wilde een wens uit de buurt van een deel van de bewoners en gesteund door vele handtekeningen snel inwilligen,' aldus het stadsdeel dat zich overvallen voelde door de reacties nu en graag hernieuwd overleg wil over de speelplek. Zielig Ook de bewoners die de speelplek terugwillen hebben hun handtekening gezet onder de petitie waarmee Chantals vader Peter langs de deuren ging. Naast deze lijst, deden Amy en Chantal donderdagavond hun zegje. 'We vinden het zielig van onze speeltuin.' Samen moeten ze er wel uit komen, denkt het stadsdeel, en ook de bewoners. 'Er was sprake van een constructieve sfeer,' aldus de stadsdeelmedewerkers, die beloofden met een voorstel te komen waarover uitgebreid met de buurt zal worden gesproken. Ton: 'Wie weet krijgen we wel een speeltuin terug. Een nog grotere dan we al hadden!' Gepubliceerd: 9 juli 2007 Alle collumns van Shirley staan <a href="set-2159-nl.html">hier</a> bij elkaar. Shirley Brandeis http://www.geheugenvanwest.nl/id/214 2007-01-01 00:00:00 c d ARTICLE story 2