Terugblik op de Hoofddorppleinbuurt (8)
Op luilak bonden we deurknoppen van portiekdeuren aan elkaar.
-
Burgemeester A. d'Ailly ontvangt de traditionele luilakbol (iets groter dan een krentenbol) datering: 04.06.1949 Gemeentearchief, collectie: Foto-afdrukken vervaardiger: Algemeen Pers-Fotografisch Bedrijf (A.P.B.) auteursrecht: Onbekend
Op Luilak, het volksfeest voor kinderen op de zaterdag voor Pinksteren, verkocht bakker Schutte in de Heemstedestraat luilakbollen. De winkel was dan nog niet open, maar hij verkocht ze, samen met zijn dochter Sonja, aan de deur van de bakkerij in de Woestduinstraat. Heerlijk vers brood zo vroeg in de ochtend.
Op Luilak probeerden we natuurlijk zoveel mogelijk lawaai te maken om de mensen voor de ramen te krijgen. Als dat uiteindelijk lukte was het gejoel en hoongelach niet van de lucht.
Onschuldig was het in het begin allemaal wel; aanbellen en dan met een speld de belknop vast zetten, deurknoppen van portiekdeuren aan elkaar vastbinden, losstaande fietsen in de lantaarnpaal hangen en natuurlijk met deksels op elkaar slaan of met lege blikken achter je fiets aangebonden over de straat kletteren.
Later werd het met fikkie stoken wat ernstiger, en ging de gemeente activiteiten organiseren om de jeugd van de straat te halen. Zo kon je, om vijf of zes uur, naar de buurtbioscoop Victoria aan de Sloterkade, maar de echte lol was er op die manier wel af.
Bij die bioscoop werkte een strenge portier, een lange man met rossig krulhaar, gekleed in een sleets rood uniform dat hem een autoritair voorkomen gaf. Vooral tegenover de jeugd deed hij zich gelden als hem iets niet zinde, of als je probeerde te glippen om toch maar die film te willen zien waarvoor men je te jong achtte
Gepubliceerd: 22 november 2006
Lees hier meer verhalen over de Hoofddorppleinbuurt.
Reacties (5)
Reacties (5)
geweldige tijd
Ja Josje dat luilak vieren was bij mijn ouders. De kinderen stonden al op de trap boven te wachten om naar binnen te mogen. Dan werd er ook gedanst op plaatjes. Mijn moeder haalde de luilakbolletjes. Mijn vader speelde vaak de zogenaamde boze buurman die met onze hond Robbie dan de trap af kwam zetten en begon te tieren tot groot vermaak van de kinderen. We hebben een heerlijke jeugd gehad. Begonnen de kinderen met volleybal dan namen de ouders het op een gegeven moment over en stonden wij aan de kant. Als we aan de putten waren en iemand wilde zijn auto te dichtbij zetten dan werd hij vriendelijk verzocht zijn auto een eindje verderop te zetten. Tenten van oude kleden maken bij het bankje voor ons huis, ons hangbankje.
Henk van der Velde
Bijna in het midden van deze foto met de burgemeester d'Ailly uit 1949, staat mijn Opa, Henk van der Velde, muzikant van beroep.
Bijna 50 jaar lang woonde hij met mijn Oma Ida Kubbe ("Tante Iet") op de Hoofddorpweg no 9, één hoog.
Op datzelfde adres werden in de jaren 60 en 70, week in week uit, de repetities gehouden van het kinderkoor voor de tv series "Oebele" en "Kunt u me de Weg naar Hamelen vertellen Meneer".
Groeten uit Australië :) rikvee@optushome.com
terugblik op de hoofddorppleinbuurt
wat heb ik genoten van alle jeugdherinneringen over de hoofd-dorppleinbuurt. ikzelf ben op de aalsmeerweg 46 geboren,en heb daar tot 1963 gewoond. ik herinner mij het spelen op straat,de scholen, de winkels, en vooral de gezelligheid.
geweldige tijd
wat een heerlijke jeugd .geen auto in de straat trefbal op straat pinkelen op de put enz ik woonde op de westlandgracht.
3hoog als het helder weer was zagen we de duinen leuke winkels in de buurt voor 10 cent koekkruimels bij blom wat was dat lekker luilak bij tante greet warme bollen met suiker en daarna weer naar buiten trap roede losmaken en de loper van detrap en rennend uit de trap een emmer water op mnkop
luilak
Ik kan me van luilak herinneren dat we de bellen losschroefden en dan omdraaiden en weer vastzetten; als je dan bij 1 hoog aanbelde, deed 3 hoog open..