Een ‘virtuele’ wandeling door de Spaarndammerstraat (deel 8)

Mijn vriendje Jantje Nederstigt van de tasmankade en ik gingen bramen zoeken op de nieuwe hemweg langs de spoordijk tot de hembrug stonden deze bramen. Vijf jaar waren we.
We kwamen bij de pont uit en gingen over noordzeekanaal, op naar zaandam daar nog verder gewandeld tot de bramen op waren.
Nu terug we waren wel een beetje moe en er kwam en ijscoman op een ijscofietskar langs richting pont naast de hembrug en mijn vriendje vroeg, kunnen we meerijden naar de spaardammerbuurt.
De man stopte en vertelde jullie mogen meerijden, maar?
Wat bleek we moesten in de bak waar het ijs eigelijk hoorde te zijn, twee van die gaten boven in waar we makkelijk van boven doorheen naar beneden konden. De ijscoman tilde ons er in.
De ijscoman zei wel dat we stil moesten liggen, voor dat we de pont opgingen deed hij de gaten boven ons dicht en vroeg als ik drie keer klop en de gaten zijn open moeten jullie tegelijk jullie hoofdje eruit steken.
We stonden op de pont en de ijscoman klopte drie keer en de ronde gaten gingen open en wij staken onze kop er uit. We keken tegen een aantal mensen aan voor de kar, die schrokken zich rot.
Ik denk dat hij ons als ijs wou verkopen. Zo kwamen we lachend met de ijscoman weer in de spaardammerbuurt.

Fons: Ik heb van 1948 tot 1956 op 71 gewoond boven de Spar eerst gerund door iemand van wie ik de naam niet kan, later door de fam Groot.
Ik heb nog een klein verhaaltje van no 71
Wij woonde met zijn zessen op een halfe woning op 71.
s'Avonds wer er gebeld het was al donker, stond er een man voor de deur met een bakfiets met woongerei en vrouw en zijn kinderen op het woongerei matrassen en andere dingen.
De vraag was of er nog woningruimte was om te slapen, zij waren duidelijk moe van het zoeken.
De buren werden er bij gehaald en er werd besloten om de zolder op te ruimen zodat die mensen daar konden overnachten.
De zolder was niet groot het dak liep al schuin van de vloer af en was te bereiken via een luiktrap die je naar beneden moest trekken. Zij hebben er nog lang gewoond, Robbie van Ingen werd een vriendje van me, dat was de oudste van de drie kinderen die op zolder zaten. Later verhuisde deze familie naar de spaardammerdijk waar ik nog wel eens bij Robbie langs ging.

Mijn moeder ging naar een manufacturenwinkel in de Spaarndammerstraat, waar zij lint kocht, en waar de mooiste strikken voor in mijn haar werden gemaakt!!
Ook heeft er ik meen naast Rats een winkel gezeten die ladders in nylonkousen kon ophalen, daar
heeft Christine Deutekom gewerkt, of de winkel was van haar, of haar moeder.
Bij de Westzaanstraat zat Wolf, waar borstrokken en lange onderbroeken werden gekocht voor mijn vader. Daai in de Westzaanstraat was ook nog een kerkhof, later is dat weggehaald en de kindercreche Prinses Marijke neergezet, daar heb ik gewerkt.
Met kerst hoorde je "engelen zingen" uit de mooie Magdalenakerk.

Bakfiets verhuurderij was van mijn oom Arie de Wilde,broer van mijn vader,hij verhuurde naast bakfietsen en handkarren,ook hijstouwen en controllen,kan me dat allemaal nog goed herinneren,ben geboren in de Houtrijkstraat nr. 110-1 hoog,waar ik tot mijn 16de met mijn ouders heb gewoond.
De latere fietsen en bromfietsenhandel,ontstond later in samenwerking met zijn zoon.

Dat was stomerij Edelweiss

Ik heb van 1958 tot 1968 op nr. 75 gewoond en tussen de Gruyter en Jamin zaten in die tijd zeker nog een aantal andere winkels.
Een stomerij, Rats, de banketbakker, de Zaanse zaadhandel.
Van Jamin kan ik me de koekkruimels nog goed herinneren. In zo'n bruine puntzak.